Έχετε φίλους από την εφηβεία;

Σίγουρα θα είχατε κάποια συμμαθήτρια στο γυμνάσιο ή το λύκειο με την οποία ήσασταν αχώριστες: Πηγαίνατε μαζί για ψώνια, για καφέ, σε όλα τα σχολικά πάρτι, μελετούσατε παρέα, ενώ πολλά από τα βράδια σας τα περνούσατε στο δικό της ή το δικό σας σπίτι κουτσομπολεύοντας και γελώντας μέχρι τα ξημερώματα.

Τότε, πιστεύατε ότι δεν θα ξεκόβατε ποτέ. Όμως μόλις περάσατε στο πανεπιστήμιο και χώρισαν οι -σχολικοί- σας δρόμοι, οι επαφές σας άρχισαν να αραιώνουν.

Μπορεί να θυμάστε ακόμα αυτό το γεγονός με κάποια στενοχώρια, ωστόσο ίσως παρηγορηθείτε με τη σκέψη ότι δεν συμβαίνει μόνο σε εσάς. Σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες, περίπου οι μισές από τις φιλίες που δημιουργούμε στο γυμνάσιο και το λύκειο έχουν τελειώσει μέχρι να ολοκληρώσουμε το πρώτο μας έτος στο πανεπιστήμιο. Δηλαδή γύρω στα είκοσι.

Σύμφωνα με νέο άρθρο στην επιθεώρηση Psychological Science, όσο περισσότερες διαφορές μάς χωρίζουν από ένα φίλο που κάνουμε στην εφηβεία -π.χ. από άποψη σχολικών επιδόσεων, δημοτικότητας, εθνικότητας ή φύλου- τόσο λιγότερες ελπίδες έχουμε να κρατήσουμε επαφή μαζί του και στα φοιτητικά χρόνια.

Για παράδειγμα, είναι λιγότερο πιθανό να παραμείνουν φίλοι για πολλά χρόνια ένας μαθητής του 20 με έναν άλλο που μόλις πιάνει τη βάση, ή το πιο δημοφιλές κορίτσι της τάξης με μια εσωστρεφή συμμαθήτριά του.

 

Η εμπειρία της διάλυσης μιας φιλίας είναι εξαιρετικά επώδυνη στην εφηβεία. Τη συγκεκριμένη περίοδο, μας συμβαίνουν τεράστιες «νοητικές και συναισθηματικές αλλαγές», σύμφωνα με την επικεφαλής ερευνήτρια της μελέτης, Amy C. Hartl από το Πανεπιστήμιο Φλόριντα Ατλάντικ, οι οποίες «αυξάνουν τη σπουδαιότητα που έχουν για εμάς οι φιλίες. Ταυτόχρονα η ολοένα και μεγαλύτερη ανεξαρτησία μας από τους γονείς ενδυναμώνει τις φιλικές αλληλεπιδράσεις μας».

Σε εκείνη τη φάση, λοιπόν, οι φιλίες μας μετρούν περισσότερο από ποτέ και όταν τελειώνουν, δεν είναι παράξενο που συχνά μάς αφήνουν βαθιές πληγές.

“Απαρηγόρητη η Αλίκη…”

Αλίκη Βουγιουκλάκη και Τζένη Καρέζη.

Δύο σταρ που συνδέονταν με βαθιά φιλία μέχρι το τέλος της ζωής τους ακόμα και αν τα μέσα είχαν «κατασκευάσει» την  αντιζηλία και τον ανταγωνισμό μεταξύ τους.

Ενας άνθρωπος που αγάπησε με πάθος την Τζένη Καρέζη, ο Κώστας Καζάκος, αποκαλύπτει πτυχές της σχέσης των δύο γυναικών σε πρόσφατη συνέντευξή του στη Real Life και στο Βασίλη Μπουζιώτη.

Πείτε μου, υπήρχε μεταξύ τους έχθρα ή πρόκειται για έναν αστικό μύθο;

« Ήταν κατασκεύασμα του Τύπου αυτό. Ήταν παιχνίδια των Μέσων που ήθελαν να γεμίσουν σελίδες. Δεν υπήρξε εχθρότητα μεταξύ τους. Αντιθέτως. Ήταν μαζί από τη δραματική σχολή του Εθνικού, είχαν φιλική σχέση, συζητούσαν τα προβλήματά τους, έγιναν πολύ κοντά μάνες, βλεπόμασταν όλοι μαζί. Κάποια στιγμή απομακρύνθηκαν για λίγο, αλλά μετά ξαναβρέθηκαν. Ξέρεις πώς συμβαίνουν αυτά. Πάντα όμως η μία νοιαζόταν την άλλη. Η Αλίκη, όταν «έφυγε» η Τζένη, ήταν απαρηγόρητη. Σαν να είχε χάσει την αδελφή της. Της είχε κοστίσει πάρα πολύ.»

 Θέλανε να παίξουν και μαζί, έχω μάθει…

« Ναι, το είχαν συζητήσει πολλές φορές, αλλά δεν το αποφάσισαν. Μόνο όταν ήταν να γίνει η «Μαρία Στιούαρτ» ήταν πολύ κοντά στο να συμβεί, αλλά αρρώστησε πολύ η Τζένη…»