Πέθανε ο θρύλος της κωμωδίας !

Πέθανε  σε ηλικία 91 ετών ο  Τζέρι Λιούις, Αμερικανός κωμικός, ηθοποιός, τραγουδιστής, σκηνοθέτης και ιδιαίτερα γνωστός για το Slapstick χιούμορ του σε ταινίες, τηλεόραση, ραδιόφωνο και στο θέατρο

Ο διάσημος ηθοποιός είχε αποσυρθεί τα τελευταία χρόνια από την ενεργό δράση λόγω ηλικίας, ωστόσο οι μεγάλες του επιτυχίες τον καθιστούν αθάνατο και τον κατατάσσουν ανάμεσα στους σημαντικότερους καλλιτέχνες του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Ο Τζέρι Λιούις γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου 1926.

Εκτός από ηθοποιός, ήταν   τραγουδιστής και σκηνοθέτης, με αξιόλογο έργο και στο θέατρο. Η καριέρα του ξεκίνησε το 1946, όταν ήταν δίδυμο με τον ηθοποιό Ντιν Μάρτιν. Οι δύο τους δημιούργησαν το ντουέτο Martin and Lewis, δίνοντας παραστάσεις σε νυχτερινά κέντρα, σε τηλεοπτικές εκπομπές, σε ραδιοφωνικά σόου και σε θεατρικές παραστάσεις. Η μεγάλη επιτυχία του διδύμου κράτησε μέχρι το 1956. Τη χρονιά εκείνη χώρισαν και ακολούθησε ο καθένας τον δρόμο του.

Από το 1957, ο Τζέρι Λιούις ακολούθησε σόλο καριέρα του και πρωταγωνίστησε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, όπως το The Delicate Delinquent, (στην οποία έκανε για παρθενική εμφάνιση και ως παραγωγός), The Bellboy (στην οποία έκανε το σκηνοθετικό και σεναριογραφικό του ντεμπούτο), το The Nutty Professor, αλλά και σε πολλές άλλες ταινίες και  σε τηλεοπτικές εκπομπές,

Από το 1966 έως και το 2010, ο Λιούς ήταν ο παρουσιαστής του Labor Day Telethon, ένας ετήσιος τηλεμαραθώνιος, που γινόταν την Ημέρα της Εργασίας, για την Muscular Dystrophy Association.

“Στο λιμάνι των αγγέλων” η Jeanne Moreau

Η ηθοποιός Jeanne Moreau, η ντίβα  του γαλλικού κινηματογράφου, πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 89 ετών, ανακοίνωσε σήμερα η εκπρόσωπός της.

Η ηθοποιός με την αισθησιακή ομορφιά και την απαράμιλλη επιβλητική φωνή, που γοήτευσε τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες στα 65 χρόνια της καριέρας της, απεβίωσε στο διαμέρισμα της, διευκρίνισε η δήμαρχος του 8ου διαμερίσματος της γαλλικής πρωτεύουσας.

Σύμφωνα με πληροφορία του περιοδικού Closer, η οικιακή της βοηθός βρήκε την Jeanne Moreau νεκρή όταν πήγε στις 7.30΄το πρωί στο σπίτι της οδού Φομπούρ Σεντ-Ονορέ για να αρχίσει τη δουλειά της.

Η ζωή της

Η Jeanne Moreau ήταν από τις μεγάλες «ντίβες» του γαλλικού σινεμά και  μία από τις αγαπημένες ηθοποιούς του αείμνηστου Θόδωρου Αγγελόπουλου,θα την θυμάστε   στην συμμετοχή της στο Μετέωρο Βήμα του Πελαργού.
Γεννήθηκε στο διάστημα του μεσοπολέμου. Ο πατέρας της διαχειριζόταν ένα ζυθοποιείο στο Παρίσι, ενώ η Αγγλίδα μητέρα της ήταν χορεύτρια. Αφού έζησε τα πρώτα παιδικά της χρόνια στο Βισύ, τελειώνει το σχολείο στο Παρίσι και κάνει μαθήματα θεάτρου με τον τότε πρύτανη της Comédie-Française, Ντένις ντ’Ινές.

Έξι μήνες αργότερα, μπαίνει στη δραματική σχολή Παρισιού.

Το 1949, παντρεύεται τον γνωστό σκηνοθέτη Ζαν-Λουί Ρισάρ και γεννά τον γιό τους, τον Ζερόμ Ντυβόν, μια μέρα μετά το γάμο τους.

Παίρνει διαζύγιο το 1951, ενώ την ίδια χρονιά την ανακαλύπτει  ο Όρσον Γουέλς, έχοντας θαυμάσει τις υποκριτικές της ικανότητες, τις οποίες είχε πρωτοφανερώσει ένα χρόνο νωρίτερα στη θεατρική παράσταση «Τα υπόγεια του Βατικανού» του Αντρέ Ζίντ

Το 1956, ενώ παίζει στη «Λυσσασμένη γάτα» του Τέννεσι Γουίλιαμς, γνωρίζει τον Λουί Μαλ που ετοιμάζει το Ασανσέρ για δολοφόνους και τον σεναριογράφο Πολ Νιμιέ .
Το 1958, συναντά τον Φρανσουά Τρυφό, ο οποίος ετοιμάζει τη ταινία του «Απολαύστε το κορμί μου,» στην οποία θα πρωταγωνιστήσει η Μορό το 1962.

Μετά την επιτυχία της ταινίας, συνδέεται με δυνατή φιλία με την Αναΐς Νίν και εν συνεχεία με τους Πίτερ Μπροοκς, Τένεσσι Γουίλιαμς και Χένρι Μίλλερ.
Το 1977, ύστερα από ένα δεύτερο γάμο δίχρονης διάρκειας με τον αμερικάνο σκηνοθέτη Ουίλιαμ Φρίντκιν, μετακομίζει στη Νέα Υόρκη.

Εκεί ανακαλύπτει το μυθιστόρημα της Τζόυς Κάρολ Όουτς, «Solstice», που διηγείται την ιστορία μιας φιλίας ανάμεσα σε δύο γυναίκες πάνω στο οποίο η Ζαν Μορό θέλει να βασίσει την επόμενη ταινία της. Τα στούντιο της Γουόλτ Ντίσνεϊ όμως απορρίπτουν την πρόταση, κρίνοντας ότι το σενάριο πραγματεύεται καλυμένο ομοφυλοφιλικό περιεχόμενο.

 

Το 1998, λαμβάνει απο τα χέρια της Σάρον Στόουν ένα τιμητικό Όσκαρ για το σύνολο της καριέρας της. Είναι η υψηλότερη τιμή που αναθέτει η Ακαδημία σε διεθνή ηθοποιό.
Από το 2003, η Ζάν Μορό συμμετέχει ενεργά ως πρόεδρος και χορηγός στο Διεθνές Φεστιβάλ Νέων Σκηνοθετών της Ανζέρ.

Το 2005 δημιουργεί μια σχολή κινηματογράφου για νέους σκηνοθέτες που επιθυμούν να τελειοποιήσουν τις τεχνικές τους.

Προήχθη στο βαθμό του διοικητή του Εθνικού Τάγματος της Αξίας το 2007.

Το 2008, με την ευκαιρία των ογδόντα χρονών της, δέχεται ένα Super-Ceasar, αφιέρωμα στη καριέρα της.

 

Amy Winehouse!(video)

Η Εϊμι ήταν Βρετανίδα τραγουδίστρια και συνθέτρια. Είχε ένα κορμί γεμάτο τατού και μια φωνή γεμάτη χρώματα. Τα μαλλιά της τα χτένιζε σαν «σφηκοφωλιά». Τα μάτια της τα έβαφε σαν Κλεοπάτρα. Αγαπούσε τα σορτσάκια. Λάτρευε το αλκοόλ και τα ναρκωτικά.

Ηταν το μεγαλύτερο ταλέντο που έχει να επιδείξει η μουσική βιομηχανία των τελευταίων ετών.

Τα βραβεία που απέσπασε συνθέτουν μια ανεπανάληπτη λίστα δόξας: προτάθηκε για έξι βραβεία Γκράμι, κέρδισε τα πέντε  κι έγινε η πρώτη Βρετανίδα καλλιτέχνις που απέσπασε πέντε βραβεία σε μια βραδιά

Εχει επίσης κερδίσει ένα βραβείο Brit, τρία βραβεία Ιvor Novello. Το άλμπουμ της  “Back To Black” είναι το κορυφαίο σε πωλήσεις της δεκαετίας 2000-2009 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ενα μήνα μετά το θανατό της ο ίδιος δίσκος έγινε το πιο επιτυχημένο άλμπουμ του 21ου αιώνα σε πωλήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου.

“Έφυγε” ο Κώστας Μουρσελάς! (video)

Σε ηλικία 85 ετών έφυγε από τη ζωή ο θεατρικός συγγραφέας και πεζογράφος Κώστας Μουρσελάς.

Η τηλεοπτική σειρά «Εκείνος κι εκείνος» με τον Βασίλη Διαμαντόπουλο και τον Κώστα Μιχαλακόπουλο, σε πνεύμα αντίστασης μέσα στη δικτατορία και αργότερα, το μυθιστόρημα του «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» επίσης στην τηλεοπτική του μεταφορά, τον έκαναν γνωστό και αγαπητό στο μεγάλο κοινό.

Continue reading ““Έφυγε” ο Κώστας Μουρσελάς! (video)”

Σαν σήμερα…(video)

Η μεγαλύτερη μουσική ιδιοφυΐα της Ελλάδας, ο Μάνος Χατζιδάκις, γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου του 1925 στην Ξάνθη, «τη διατηρητέα κι όχι την άλλη, τη φριχτή, που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες», όπως έλεγε και ο ίδιος.
Ήταν γιος του δικηγόρου Γεωργίου Χατζιδάκι και της Αλίκη Αρβανιτίδου. Μετά τον χωρισμό των γονιών του, το 1932, ο Μάνος Χατζιδάκις με τη μητέρα του και την αδελφή του εγκαθίστανται οριστικά στην Αθήνα.

 

Στα δύσκολα χρόνια της κατοχής και της απελευθέρωσης, ο Μάνος Χατζιδάκις εργάζεται ως φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι του Πειραιά, παγοπώλης στο εργοστάσιο του Φιξ, υπάλληλος στο φωτογραφείο του Μεγαλοοικονόμου, βοηθός νοσοκόμος στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο.

Συγχρόνως αρχίζει ανώτερα θεωρητικά μαθήματα μουσικής με τον Μενέλαο Παλλάντιο, σημαντική μορφή της ελληνικής εθνικής μουσικής σχολής, και σπουδές Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες ποτέ δεν ολοκλήρωσε.

Την εποχή εκείνη γνωρίζεται με καλλιτέχνες και διανοούμενους (Γκάτσος, Σεφέρης, Ελύτης, Τσαρούχης, Σικελιανός) της γενιάς του μεσοπολέμου, οι οποίοι θα συμβάλλουν ουσιαστικά στη διαμόρφωση των προσανατολισμών και της σκέψης του. Ο Νίκος Γκάτσος, με τον οποίο γνωρίστηκε το 1943, θα παραμείνει μέχρι το τέλος της ζωής του, ο μεγάλος δάσκαλος και φίλος.

Η πρώτη του εμφάνιση στα μουσικά πράγματα της χώρας γίνεται το 1944 με τον «Τελευταίο Ασπροκόρακα» του Αλέξη Σολωμού στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν. Η γόνιμη συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης θα διαρκέσει 15 χρόνια, με μουσικές για παραστάσεις όπως: «Γυάλινος Κόσμος» (1946), «Αντιγόνη» (1947), «Ματωμένος Γάμος» (1948), «Λεωφορείον ο Πόθος» (1948), «Ο θάνατος του Εμποράκου» (1949) κ.ά.

Από το 1950 αρχίζει να γράφει μουσική για αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες. Ο Μάνος Χατζιδάκις έχει «ντύσει» μουσικά την Ορέστεια, τη Μήδεια, τις Βάκχες, τις Εκκλησιάζουσες, τη Λυσιστράτη, τον Πλούτο, τις Θεσμοφοριάζουσες, τους Βατράχους και τις Όρνιθες.

Το 1959 παρουσιάζει στο αθηναϊκό κοινό τον Μίκη Θεοδωράκη, ενορχηστρώνοντας και ηχογραφώντας ο ίδιος το έργο του «Επιτάφιος» με τη Νάνα Μούσχουρη.

Μεγάλο κεφάλαιο αποτελούν και οι μουσικές που συνέθεσε για σπουδαίες ταινίες του ελληνικού και του διεθνούς κινηματογράφου. Όπως η  «Κάλπικη Λίρα» (Γ. Τζαβέλλα 1954), τη «Στέλλα» (Μ. Κακογιάννη, 1955), το «Δράκο» (Ν. Κούνδουρου, 1956), το «America-America» (Ελ. Καζάν, 1962), «Sweet Movie» (Ντ. Μακαβέγιεφ, 1974), κ.ά.

Το 1960 κερδίζει το βραβείο Όσκαρ για το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά» από την ταινία του Ζιλ Ντασέν «Ποτέ την Κυριακή», τραγούδι το οποίο θα συμπεριληφθεί στα δέκα εμπορικότερα του 20ού αιώνα.

Ωστόσο, η μουσική του για τον ελληνικό κινηματογράφο και μια σειρά ελαφρών τραγουδιών τού χαρίζει μια «λαϊκότητα ανεπιθύμητη», την οποία δεν θα αποδεχθεί ποτέ και θα τη μάχεται μέχρι το τέλος της ζωής του.

Πνεύμα ανήσυχο, ο Μ. Χατζιδάκις χρηματοδοτεί το Διαγωνισμό Πρωτοποριακής Σύνθεσης «Μάνος Χατζιδάκις» του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Δοξιάδη. Το βραβείο απονέμεται στον Ιάννη Ξενάκη, άγνωστο τότε στο ελληνικό κοινό.

Το 1966 ο Μάνος Χατζιδάκις πηγαίνει στις ΗΠΑ, όπου ανεβάζει στο Μπρόντγουεϊ με τον Ζιλ Ντασέν και τη Μελίνα Μερκούρη τη θεατρική διασκευή του «Ποτέ την Κυριακή» με τον τίτλο «Illya Darling». Στην Αμερική θα παραμείνει μέχρι το 1972 και η μουσική του αντίληψη θα επηρεαστεί σημαντικά από την pop . Αποτέλεσμα αυτής της επίδρασης είναι ο κύκλος τραγουδιών «Reflections» με το συγκρότημα New York Rock and Roll Ensemble.

Τo 1972, τον πιο σκοτεινό χρόνο της χούντας, επιστρέφει στην Αθήνα και ιδρύει το μουσικό καφεθέατρο «Πολύτροπο», μέσα από το οποίο επιχειρεί να ανοίξει εκφραστικές διόδους στο μουσικό τέλμα της εποχής.

 

Το 1975 αρχίζει η χρυσή εποχή του «Τρίτου». Γίνεται διευθυντής του κρατικού ραδιοσταθμού «Τρίτο Πρόγραμμα» (1975-81) τον οποίο, σε συνεργασία με μια ομάδα νέων και ταλαντούχων δημιουργών, γίνεται σημείο αναφοράς.

Το 1989-93 ιδρύει την «Ορχήστρα των Χρωμάτων», για να παρουσιάσει «πρωτότυπα προγράμματα που συνήθως δεν καλύπτονται από τις συμβατικές συμφωνικές ορχήστρες», την οποία διηύθυνε μέχρι το τέλος της ζωής του. Η Ορχήστρα των Χρωμάτων με μαέστρο τον Χατζιδάκι έδωσε 20 συναυλίες και 12 ρεσιτάλ ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου με Έλληνες και ξένους σολίστ.

Στη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν διαρκώς παρών στην ελληνική δισκογραφία, με δεκάδες δίσκους που θεωρούνται πια κλασικοί: Ο Κύκλος με την Κιμωλία (1956), Παραμύθι χωρίς Όνομα (1959), Πασχαλιές μέσα απ’ τη νεκρή γη (1961), Δεκαπέντε Εσπερινοί (1964), Μυθολογία (1965), Καπετάν Μιχάλης (1966), Τα Λειτουργικά (1971), Αθανασία (1975), Τα Παράλογα (1976), Σκοτεινή Μητέρα (1985), Τα Τραγούδια της Αμαρτίας (1992) κ.ά.

Μοναδικός, ιδιοφυής και αεικίνητος, ο Μάνος Χατζιδάκις «έφυγε» από κοντά μας στις 15 Ιουνίου 1994.

 

 

Πέθανε η Καίτη Παπανίκα!

“Έφυγε”  το μεσημέρι από τη ζωή, σε ηλικία 75 ετών, η ηθοποιός Καίτη Παπανίκα.

Τους τελευταίους μήνες η ηθοποιός, που είχε πρωταγωνιστήσει σε πάνω από 50 ταινίες, έδινε μάχη με τον καρκίνο…

Η Καίτη Παπανίκα γεννήθηκε στη Νέα Φιλαδέλφεια το 1942. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και αποφοίτησε με άριστα.

Διδάχτηκε την υποκριτική από σημαντικούς δασκάλους, όπως την Κατίνα Παξινού, την Άννα Συνοδινού, τον Θάνο Κωτσόπουλο, τον Δημήτρη Μυράτ, τον Λυκούργο Καλλέργη, την Ελένη Χαλκούση και τον Αλέξη Σολωμό. Παράλληλα σπούδασε κλασσικό τραγούδι στο Ωδείο Αθηνών. Μαθήτρια ακόμη, πήρε μέρος σε φεστιβάλ απαγγελίας ποίησης στο Παρίσι, βραβεύτηκε και κηρύχθηκε επίτιμη δημότης. Υπήρξε σύζυγος του γνωστού ηθοποιού Θεόδωρου Κατσαδράμη.

Πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1964, στο έργο «Υπόγειο της Λέλας» του Β. Ιμπροχώρη, στο Θέατρο Αττικόν. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με θιάσους γνωστών πρωταγωνιστών και διακρίθηκε στην πρόζα και στην επιθεώρηση.

Στον κινηματογράφο ξεκίνησε το 1963 με την ταινία «Μας κρύβουν τον ήλιο» και το 1968 ήταν σταθμός για την καριέρα της, όταν και έγινε περισσότερο γνωστή παίζοντας στην ταινία «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη».

Η Καίτη Παπανίκα είχε λάβει μέρος σε περισσότερες από 50 ταινίες, δράματα, κωμωδίες και περιπέτειες και είχε τιμηθεί με το κρατικό βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου το 1990 για την ερμηνεία της στην ταινία «Άντε γεια» του Γ. Τσεμπερόπουλου, ενώ είχε παίξει και σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές.

 

Πέθανε ο Στάθης Ψάλτης!

Εφυγε σήμερα από τη ζωή, μετά από μακρά νοσηλεία, ο ηθοποιός Στάθης Ψάλτης.

Τον τελευταίο μήνα νοσηλευόταν στο νοσοκομείο Αγιος Σάββας καθώς έπασχε από καρκίνο των πνευμόνων. Μάλιστα, την περασμένη Κυριακή μπήκε εσπευσμένα στην εντατική, μετά από πρόβλημα που αντιμετώπισε με το αναπνευστικό του.

Το κοινό τον γνώρισε μέσα από τις βιντεοταινίες της δεκαετίας του ’80 ωστόσο πάντα ΤΟ μεγάλο ταλέντο του φαινόταν σε κάποιες  θεατρικές του επιλογές.

Σύσσωμο το κοινό τον αποθέωνε κάθε βράδυ, σχεδόν ένα χρόνο πριν στο Πάνθεον, όταν υποδύθηκε την παραμάνα της Ιουλιέτας στην παράσταση «Ρωμαίος και Ιουλιέτα».

Ο Στάθης Ψάλτης γεννήθηκε στο Βέλο Κορινθίας όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια μέχρι την ηλικία των 11 ετών όταν η οικογένειά του μετακόμισε στο Αιγάλεω.

Σπούδασε στη Δραματική σχολή του Κωνσταντίνου Μιχαηλίδη.

Έπαιξε σε πολλές ταινίες  αλλά και στο θέατρο.

Έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής  στη δεκαετία του 1980 με τις  ταινίες όπως “Καμικάζι αγάπη μου”, “Τροχονόμος Βαρβάρα”, “Τα καμάκια”, “Βασικά καλησπέρα σας”,  “Έλα να αγαπηθούμε ντάρλινγκ” κ.ά