Έχετε φίλους από την εφηβεία;

Σίγουρα θα είχατε κάποια συμμαθήτρια στο γυμνάσιο ή το λύκειο με την οποία ήσασταν αχώριστες: Πηγαίνατε μαζί για ψώνια, για καφέ, σε όλα τα σχολικά πάρτι, μελετούσατε παρέα, ενώ πολλά από τα βράδια σας τα περνούσατε στο δικό της ή το δικό σας σπίτι κουτσομπολεύοντας και γελώντας μέχρι τα ξημερώματα.

Τότε, πιστεύατε ότι δεν θα ξεκόβατε ποτέ. Όμως μόλις περάσατε στο πανεπιστήμιο και χώρισαν οι -σχολικοί- σας δρόμοι, οι επαφές σας άρχισαν να αραιώνουν.

Μπορεί να θυμάστε ακόμα αυτό το γεγονός με κάποια στενοχώρια, ωστόσο ίσως παρηγορηθείτε με τη σκέψη ότι δεν συμβαίνει μόνο σε εσάς. Σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες, περίπου οι μισές από τις φιλίες που δημιουργούμε στο γυμνάσιο και το λύκειο έχουν τελειώσει μέχρι να ολοκληρώσουμε το πρώτο μας έτος στο πανεπιστήμιο. Δηλαδή γύρω στα είκοσι.

Σύμφωνα με νέο άρθρο στην επιθεώρηση Psychological Science, όσο περισσότερες διαφορές μάς χωρίζουν από ένα φίλο που κάνουμε στην εφηβεία -π.χ. από άποψη σχολικών επιδόσεων, δημοτικότητας, εθνικότητας ή φύλου- τόσο λιγότερες ελπίδες έχουμε να κρατήσουμε επαφή μαζί του και στα φοιτητικά χρόνια.

Για παράδειγμα, είναι λιγότερο πιθανό να παραμείνουν φίλοι για πολλά χρόνια ένας μαθητής του 20 με έναν άλλο που μόλις πιάνει τη βάση, ή το πιο δημοφιλές κορίτσι της τάξης με μια εσωστρεφή συμμαθήτριά του.

 

Η εμπειρία της διάλυσης μιας φιλίας είναι εξαιρετικά επώδυνη στην εφηβεία. Τη συγκεκριμένη περίοδο, μας συμβαίνουν τεράστιες «νοητικές και συναισθηματικές αλλαγές», σύμφωνα με την επικεφαλής ερευνήτρια της μελέτης, Amy C. Hartl από το Πανεπιστήμιο Φλόριντα Ατλάντικ, οι οποίες «αυξάνουν τη σπουδαιότητα που έχουν για εμάς οι φιλίες. Ταυτόχρονα η ολοένα και μεγαλύτερη ανεξαρτησία μας από τους γονείς ενδυναμώνει τις φιλικές αλληλεπιδράσεις μας».

Σε εκείνη τη φάση, λοιπόν, οι φιλίες μας μετρούν περισσότερο από ποτέ και όταν τελειώνουν, δεν είναι παράξενο που συχνά μάς αφήνουν βαθιές πληγές.