Το καναρίνι …που χάθηκε!(video)

Σαν σήμερα γεννήθηκε η Αμέλια Έρχαρτ.

Τα κατορθώματα της, σε μια εποχή μάλλον εχθρική για τις γυναίκες,  θα τα δείτε και θα τα διαβάσετε πιο κάτω.

Εγώ θέλω να σταθώ σε δύο “στιγμές” της ζωής της .

Continue reading “Το καναρίνι …που χάθηκε!(video)”

Sir Arthour Konan Doyle!

Είμαι λάτρης των αστυνομικών μυθιστορημάτων.

Θάθελα να είμαι η Αγγελική Νικολούλη να εξιχνιάζω εγκλήματα.

Ν α έχω ως “μότο” το:

«Όταν κάποιος σας φέρνεται με υπερβολική ευγένεια, μη χασομεράτε καθόλου. Πρέπει να εξακριβώσετε αμέσως την αιτία.»

Continue reading “Sir Arthour Konan Doyle!”

Παγκόσμια ημέρα UFO

Καλά μη παραξενεύεστε τόσο! Σιγά που δεν θα υπήρχε !Μάλιστα πιστεύω ακραδάντως ότι: 

the truth is -not -out there! Εδώ βρίσκεται! 

Η Παγκόσμια Ημέρα UFO (World UFO Day) γιορτάστηκε για πρώτη φορά το 2001 και από τότε εορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Ιουλίου.

Continue reading “Παγκόσμια ημέρα UFO”

Το δεξί χέρι του Ζούκερμπεργκ,μας συμβουλεύει:

Sheryl Sandberg Facebook CEO
Sheryl Sandberg Facebook CEO

Είναι από τις πιο ισχυρές γυναίκες στον πλανήτη, δεξί χέρι του Μαρκ Ζούκερμπεργκ και εδώ και περίπου ένα χρόνο εργάζεται ως Διευθύνων Σύμβουλος της Facebook.

Με τον μισθό της να είναι μεγαλύτερος από του ιδρυτή του Facebook, η Σέριλ Σάντμπεργκ είδε τον εαυτό της να σκαρφαλώνει από το 0 στην 5 θέση με τις πιο ισχυρές γυναίκες του κόσμου.

Εκτός του ότι είναι απίστευτα επαγγελματίας, γράφει βιβλία, δίνει συνεντεύξεις, η CEO έχει οικογένεια και θα ήθελε κάποια στιγμή να πολιτευτεί.

Με το knowhow στο τσεπάκι της  δίνει τις πιο χρήσιμες συμβουλές για το πως να γίνεις μία επιτυχημένη καριερίστα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα αφιερωθείς αποκλειστικά σ΄αυτό.

Για τον συνδυασμό μεταξύ μητρότητας και καριέρας

«Όταν ξεκινάτε να εργάζεστε, να μην σκέφτεστε πως υπάρχει και η εκδοχή της «εξόδου». Μην βάζετε φρένο σε τίποτα. Ο μόνος τρόπος για να πετύχετε είναι να πατάτε μόνο το γκάζι».

Για το αίσθημα της αυτοεκτίμησης Continue reading “Το δεξί χέρι του Ζούκερμπεργκ,μας συμβουλεύει:”

Μις Ευρώπη,μία εθνική υπόθεση!

Συνωστισμός σημειώνεται στην οδό Ερμού της Αθήνας και διακοπή της συγκοινωνίας από το πλήθος, που συγκεντρώνεται για να θαυμάσει τη Μις Ευρώπη, Αλίκη Διπλαράκου.

Καλλονή του μεσοπολέμου και η πρώτη Ελληνίδα που αναδείχθηκε «Μις Ευρώπη».

Ήταν μία από τις τρεις κόρες του δικηγόρου Γεωργίου Διπλαράκου και της Έλενας Νικολέση. Το πραγματικό επίθετο του πατέρα της ήταν Βαβούλης, αλλά για οικογενειακούς λόγους υιοθέτησε το επίθετο της μητέρας του.

διπλ4.jpg

Η Αλίκη Διπλαράκου μάλλον κατά τύχη βρέθηκε υποψήφια στα καλλιστεία του 1930, που εκείνα τα δύσκολα χρόνια για την Ελλάδα τύγχαναν μεγάλης επισημότητας και τα διοργάνωνε η Ένωση Συντακτών. Ένα χειμωνιάτικο κυριακάτικο απόγευμα του Γενάρη κι ενώ παρακολουθούσε με την οικογένειά της τον διαγωνισμό στο θέατρο «Ολύμπια», άκουσε ξαφνικά το όνομά της από ένα μέλος της κριτικής επιτροπής, που την κάλεσε στη σκηνή για να διαγωνισθεί. Κάποιος γνωστός της την είχε δηλώσει χωρίς η ίδια να το γνωρίζει.

Όπως δήλωσε αργότερα στους Τάιμς του Λονδίνου, όταν προσπάθησε να αρνηθεί, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Αλέξανδρος Ζαΐμης, που παρευρισκόταν στην εκδήλωση, της είπε ότι η συμμετοχή της στον διαγωνισμό ήταν εθνική υπόθεση.

Η δεκαοκτάχρονη Αλίκη κέρδισε τον τίτλο της «Μις Ελλάς», αν και είχε ισχυρό ανταγωνισμό από τη θεσσαλονικιά Ρωξάνη Στεργίου, που κατέλαβε τη δεύτερη θέση. Η βασίλισσα της ομορφιάς ήταν καστανή, μεγαλομάτα, με χείλη λεπτά και καλογραμμένα, ύψος 1,68 και αδύνατη για τα μέτρα της εποχής.

 

διπλ2.jpg
Να πως περιγράφει την εμφάνισή της η «Βραδυνή» της 14ης Ιανουαρίου 1930:

«…φοράει ένα γαλάζιο πενουάρ με μια γουνίτσα λευκή στο λαιμό που κυματίζει αρμονικά, σύμφωνα με τις κινήσεις του φειδίσιου κορμού, που όλο μαζί είναι ένα ποίημα. Ηγεμονικό παράστημα, χάρις και αρμονία κινήσεων, βάδισμα μεγαλοπρεπές, ελαφρότης νεράιδας. Τα δυο υπογάλανα μάτια της σπινθηροβολούν ασυνήθιστα, δείχνουν ένα πάθος ακαθόριστο, μια μελαγχολική διάθεση, που είναι αποτέλεσμα υπερβολικής αισθηματικότητας.(…) Κι έπειτα τα λεπτότατα χείλη που υπομειδιούν διαρκώς, με μια ανείπωτη γλυκύτητα.(…) Λαιμός χυτός, χέρια λεπτά, μπράτσα τορνευτά, που λεπταίνουν όσο ανεβαίνουν και απολήγουν σε λεπτότατα δάκτυλα, όπως μια μελωδία που σβήνει. Και το φινάλε, τα μακριά υπόξανθα μαλλιά, που κυματίζουν πάνω στους ώμους».

Η «Καθημερινή» της επομένης ανάγει τη νίκη της σε εθνικό θρίαμβο:

«…Ολόκληρος η ελληνική παροικία των Παρισίων πανηγυρίζει από της χθες τον ωραίον θρίαμβον της ελληνικής καλλονής. Η εκλογή της ελληνίδος υποψηφίας ως «Μις Ευρώπη» αποτελεί το θέμα όλων των συζητήσεων, ιδίως μεταξύ των καλλιτεχνικών κύκλων, οι οποίοι αποδίδουν εις την θριαμβευτικήν νίκην της «Μις Ευρώπη» την σημασίαν αισθητικού γεγονότος, συμβολίζοντος την επάνοδον της συγχρόνου τέχνης εις τα αιώνια και άφθαστα πρότυπα της αρχαίας ελληνικής παραδόσεως. Γενικώς τονίζεται ότι η χθεσινή νίκη της ωραίας Ελληνίδας αποτελεί δια την Ελλάδα, την ωραιοτέραν διαφήμισιν και πανηγυρικήν αναγνώρισιν της ελληνικής ευγενίας και συγχρόνως την λαπροτέραν εισαγωγήν εις τας προσεχείς εορτάς της Εθνικής εκατονταερτηρίδος…»

Επόμενος σταθμός για την ωραία Αλίκη το Ρίο Ντε Ζανέιρο, όπου έλαβε μέρος στις 13 Οκτωβρίου 1930 στον διαγωνισμό για την ανάδειξη της «Μις Υφήλιος». Τα πήγε πολύ καλά και αναδείχθηκε δεύτερη μετά τη «Μις Βραζιλία» Γιολάντα Περέιρα, που κατέκτησε τον τίτλο της ομορφότερης γυναίκας του κόσμου.

Στη συνέχεια, αφού δοκίμασε την τύχη της για λίγο στο θέατρο, περιόδευσε στις ΗΠΑ, όπου έδωσε διαλέξεις για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, καταρρίπτοντας τον μύθο ότι οι όμορφες δεν είναι έξυπνες. Μιλούσε, άλλωστε, με ευφράδεια Αγγλικά, Γαλλικά και Ιταλικά.

Τη δεκαετία του ’30 έγινε και πάλι πρωτοσέλιδο, όταν ντυμένη άνδρας παραβίασε το άβατο του Αγίου Όρους για να γνωρίσει την απαγορευμένη για τις γυναίκες Αθωνική Πολιτεία.

Η Αλίκη Διπλαράκου καλοπαντρεύτηκε δύο φορές. Την πρώτη φορά στις 31 Οκτωβρίου 1932 με τον γάλλο αεροπόρο και επιχειρηματία Πολ – Λουίς Βεγιέρ, με τον οποίο απέκτησε ένα παιδί, τον Πολ Ανίκ (1933-1998). Ο δεύτερος γάμος της έγινε στις15 Δεκεμβρίου 1945 με τον άγγλο σερ Τζον Ράσελ, απόγονο του 6ου Δούκα του Μπέντφορντ. Η ελληνίδα καλλονή, που έλαβε τον τίτλο της Λαίδης, απέκτησε μαζί του δύο παιδιά, την Τζορτζιάνα – Αλεξάνδρα (1947) και τον Αλεξάντερ Τσαρλς Τόμας (1950).

Η Αλίκη Διπλαράκου έφυγε από τη ζωή στις 30 Οκτωβρίου 2002.

Βασίλισσα από …λάθος έρωτα!

Η Ελισάβετ η Β’  σαν σήμερα  στέφεται βασίλισσα της . Βρετανίας. Η Elizabeth Alexandra Mary,είναι γεννημένη την 21η Απριλίου 1926. Είναι η βασίλισσα δεκαέξι ανεξαρτήτων κρατών, φέροντας κάθε στέμμα και τίτλο ισότιμα.

Μολονότι η γέννησή της δημιούργησε δημόσιο ενδιαφέρον, δεν αναμενόταν να γίνει βασίλισσα, καθώς ο θείος της ήταν νέος και πολλοί υπέθεταν ότι θα παντρευόταν και θα αποκτούσε παιδιά. Το 1936, όταν ο παππούς της Γεώργιος Ε΄ πέθανε και ο θείος της τον διαδέχτηκε στο θρόνο ως Εδουάρδος Η΄, η Ελισάβετ πέρασε στη δεύτερη θέση στη γραμμή της διαδοχής, καθώς ο πατέρας της βρισκόταν στην πρώτη θέση.

Αργότερα τον ίδιο χρόνο ο Εδουάρδος θα αναγκαστεί να παραιτηθεί, μετά την κρίση που θα ξεσπάσει ύστερα από πρόταση γάμου που έκανε στην διαζευγμένη Γουόλις Σίμπσον.

Κατά συνέπεια, ο πατέρας της Ελισάβετ έγινε βασιλιάς, και εκείνη έγινε διάδοχος του θρόνου. Αν οι γονείς της αποκτούσαν ένα γιο, κάτι που δεν έγινε, η Ελισάβετ θα έχανε την πρώτη θέση της διαδοχής.

Ελισάβετ η Β΄
Ελισάβετ η Β΄

Η Ελισάβετ είναι η μακροβιότερη μονάρχης στην ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου καθότι, στις 9 Σεπτεμβρίου 2015, ξεπέρασε την πρωτιά που κατείχε η Βασίλισσα Βικτώρια. Το περιοδικό Φορμπς υπολόγιζε την περιουσία της στα 600 εκατ. αμερικανικά δολάρια, όμως τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ με επίσημες ανακοινώσεις του έκανε λόγο για υπερεκτιμημένες δηλώσεις.

Η στέψη της είναι το πρώτο τηλεοπτικό γεγονός που μεταδίδεται από τη νεοσύστατη Eurovision. Στην ενθρόνισή της ακούγονται οι συνθέσεις του Γουίλιαμ Γουόλτον «Coronation Te Deum» και του σερ Άρθουρ Μπλις «Processional», που γράφτηκαν για την περίσταση.

 

 

 

 

 

Μπορεί η αποτυχία να βγεί σε καλό;

“Καλή επιτυχία στα παιδιά” .

Από μέρες πριν ξεκινήσουν οι πανελλαδικές εξετάσεις αυτή η ευχή αντηχεί παντού.
Και κάθε φορά που την ακούω εγώ μέσα μου λέω:”Καλή επιτυχία σε αυτούς που πραγματικά θέλουν να μπουν στη σχολή που στοχεύουν. Αν δεν θέλουν και το κάνουν κάτω από πίεση, τότε καλή αποτυχία για να κάνουν αυτό που πραγματικά θέλουν”

Βέβαια σε όποια σχολή και αν μπουν θα πάρουν κάποιες επιπλέον γνώσεις και αυτό όφελος θα είναι στη ζωή τους. Αν όμως αυτό τους εμποδίσει να ακολουθήσουν το επάγγελμα που πραγματικά θέλουν τότε καλύτερα να μην πετύχουν σε καμία σχολή και να προσπαθήσουν να ακολουθήσουν όσο πιο γρήγορα το επάγγελμα που τα ίδια θέλουν.

Και γιατί τα λέω αυτά; Γιατί υπήρξα κι εγώ ένα παιδί που δέχτηκε πίεση να γίνει …καθηγήτρια. Που εξαιτίας ενός ατυχήματος, λίγες ημέρες πριν τις εξετάσεις, δεν πέτυχε την πρώτη χρονιά στις εξετάσεις.
Και οι γονείς της την έστειλαν στην Αθήνα όπου σπούδαζε ήδη ο αδελφός της για να κάνει φροντιστήρια εντατικά και να ξαναδώσει εξετάσεις. Κι εκείνη κρυφά πήγαινε σε μια σχολή δημοσιογραφίας. Πήγαινε και φροντιστήριο και μισοδιάβαζε αλλά από τη σχολή δεν έλειψε ποτέ.

Και διάβαζε και έκανε και όνειρα. Και ξανάδωσε εξετάσεις. Και πάτωσε στα Λατινικά που δεν τα είχε ανοίξει ποτέ. Και έπεσε στην έκθεση εκείνο το περίφημο θέμα περί “αρωγής και ευδοκίμησης”. Και δυστυχώς ή ευτυχώς, διέπρεψε.

Ευτυχώς γιατί από τη μία έδειχνε στους γονείς της πως μπορεί να έχει ελπίδες αν ακολουθήσει ένα άλλο επάγγελμα και δυστυχώς γιατί την πίεζαν να ξαναδώσει εξετάσεις και αναγκάστηκε να τους πει πως ήδη είναι στη σχολή δημοσιογραφίας.

Κι εκεί άρχισε ο μέγας πόλεμος.

Ή ξαναδίνεις εξετάσεις ή τέλος και η σχολή. Και αναγκάστηκε να ξαναδώσει εξετάσεις αλλά και να τελειώσει τη σχολή. Και βέβαια στις επόμενες εξετάσεις πήγε, παρουσιάστηκε κι έφυγε γιατί ήδη είχε αρχίσει να ψάχνει για δουλειά και κυρίως γιατί με τίποτα δεν ήθελε να σπουδάσει καθηγήτρια. Και μάλιστα φιλόλογος. Οχι ότι σε άλλες ειδικότητες θα της ήταν και ευχάριστο.

Και παρόλο που σε αυτό το επάγγελμα, αρκετά γρήγορα άρχισε όχι μόνο να πληρώνεται αλλά να έχει και δεύτερη και τρίτη δουλειά, κάθε φορά που έδειχνε κουρασμένη ή παρουσιαζόταν κάποιο πρόβλημα, άκουγε από πάνω και τη γκρίνια: “Σου τάλεγα εγώ να γίνεις καθηγήτρια αλλά εσύ δεν άκουγες”.

” Και τότε μέσα της έλεγε “ευτυχώς”.

Γιατί κουραζόταν επειδή αγαπούσε πάρα πολύ αυτό που έκανε και ήθελε να το ζει σε όλη του την ένταση. Γιατί σε κάθε εμπόδιο που έβρισκε, δεν αναθεμάτιζε την επιλογή που είχε κάνει αλλά έβλεπε το εμπόδιο ως πρόκληση για να στηρίξει ακόμα περισσότερο την επιλογή της.
Και όταν ξενυχτούσε νύχτες ολόκληρες στο ραδιόφωνο τότε ή στο δρόμο με τα επεισόδια, δεν ένιωθε την κούραση αλλά απολάμβανε τις εμπειρίες που τις έδινε απλόχερα η δουλειά που είχε επιλέξει να κάνει. Κι εκεί , μέσα στις δυσκολίες, αναρωτιόταν πως θα άντεχε αν έκανε μια δουλειά που η ίδια δεν ήθελε αλλά που την είχαν αναγκάσει να κάνει;

Ή θα έπεφτε σε κατάθλιψη ή θα τα παρατούσε ή θα ζούσε μια παντελώς άχαρη επαγγελματική ζωή μέχρι να φτάσει κάποια στιγμή να πάρει σύνταξη και να καταλάβει πως, τουλάχιστον, δεν προσπάθησε να ακολουθήσει το δρόμο που η ίδια ήθελε αλλά πως βάδισε εκεί που της υπέδειξαν.

Έτσι, ακόμα και όταν έμεινε άνεργη, μετά από δύο και πλέον δεκαετίες δουλειάς, αυτό σκεφτόταν κυρίως. Πως έκανε αυτό που ήθελε και πως αυτά τα χρόνια δεν ήταν χαμένα. Πως ήταν πανέμορφα παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε.
Και αυτό τη κράτησε όρθια για πολύ καιρό και όλο αυτό το διάστημα δεν έψαχνε να βρει απλά μια δουλειά αλλά να συνεχίσει επαγγελματικά με τρόπο τέτοιο που οι νέες της επιλογές θα της παρέχουν μόνο χρήματα αλλά και όλα όσα της χάρισε η πρώτη της επαγγελματική επιλογή. Και στην ουσία ξαναστήριξε την αρχική της επιλογή.

Στα δύσκολα δεν την εγκατέλειψε γιατί τόσα χρόνια είχε εφοδιαστεί με πάμπολλα ψυχικά εφόδια ώστε να μπορεί να την διεκδικήσει και πάλι αποτελεσματικά και να μπορεί να κάνει και πάλι όνειρα.

Επομένως εγώ δεν εύχομαι καλή επιτυχία στα παιδιά. Τους εύχομαι να βρουν αυτό που πραγματικά θα τους γεμίζει με χαρά και που στα δύσκολα θα μπορούν να έχουν λόγους να το υπερασπιστούν.

Και οι λόγοι δεν είναι χρηματικοί. Είναι η χαρά της καθημερινότητας που μας κάνει να θέλουμε να πάμε με όλη μας τη διάθεση στη δουλειά και όχι να πάμε να σκοτώσουμε άλλη μια μέρα από τη ζωή μας.

 

Το κείμενο είναι της Μαρίας Παπαδοπούλου