Φύγε… ευχαριστώ!

Η ζωή θυμίζει έντονα ένα αεροδρόμιο. Διαρκείς αφίξεις κι αναχωρήσεις. Εκατοντάδες περαστικοί να σε προσπερνούν, προορισμοί που συνεχώς ανανεώνονται στον πίνακα ανακοινώσεων. Στιγμές ευτυχίας με εγκάρδια καλωσορίσματα κι άλλες όχι τόσο ευχάριστες, με επώδυνους αποχαιρετισμούς.

Δεν έρχονται όλοι οι άνθρωποι για να μείνουν στη ζωή σου· κι ας προσπαθούν κάθε φορά να σε πείσουν με μεγάλα λόγια και βροντερές υποσχέσεις. Κι αν ακόμα το θέλουν, συχνά μπερδεύουν τις στάσεις με τους σταθμούς. Έτσι λοιπόν, σχεδόν κάθε άφιξη κουβαλάει μαζί της και μία αναχώρηση. Έτσι κι εσύ έμαθες πέρα απ’ το να καλωσορίζεις πως πρέπει και να αποχαιρετάς. Κι είναι κάποιοι που κάνουν τον αποχωρισμό εύκολη υπόθεση, καθώς η απουσία τους μοιάζει μάλλον με δώρο. Είναι όμως κι άλλοι που σου λείπουν τόσο ώστε να αναρωτιέσαι αν μπορείς χωρίς αυτούς.

Μα είναι και κάποιες απουσίες καλύτερες απ’ τις παρουσίες. Ίσως γιατί δεν έδωσαν ποτέ πραγματικά το παρόν. Υπάρχουν κι εκείνοι, λοιπόν, που ενώ πιάνεις τον εαυτό σου να τους σκέφτεται και να του λείπουν, δε θα τους ήθελες ποτέ ξανά στη ζωή σου, δεν επιδιώκεις την επιστροφή τους ούτε κι ελπίζεις σ’ αυτήν. Είναι σαν να τους αγαπάς για όσα σου έδωσαν μα να τους μισείς ταυτόχρονα για όλες τις πληγές που περίτεχνα σου άνοιξαν, άλλωστε ρήμα ξε-αγαπώ δεν υπάρχει και το ξέρεις καλά.

Ποτέ δε σου είναι εύκολο να βγάζεις ανθρώπους απ’ τη ζωή σου. Είτε έφυγαν μόνοι τους είτε τους έδιωξες εσύ, πάντα την απουσία τους θα ακολουθεί ένα κενό. Μη σε τρομάζει, όμως, γιατί κάποιοι άλλοι υπέροχοι άνθρωποι θα γεμίσουν αυτό το κενό και θα κολλήσουν ένα φωτεινό χαμόγελο στο τότε κατσουφιασμένο σου μουτράκι. Πάντα απ’ τις χαραμάδες δε σκάει το φως;

Στην πραγματικότητα, αν το καλοσκεφτείς, δεν είναι καν τα πρόσωπα που σου λείπουν μα τα συναισθήματα που σου δημιουργούσαν. Αυτά είναι που αναζητάς. Ερωτεύτηκες τον ίδιο τον έρωτα, νοσταλγείς την ασφάλεια, το πάθος και τη συντροφικότητα. Πάντα τα συναισθήματα πενθείς, τα πρόσωπα είναι μονάχα οι πομποί.

Εξάλλου καθένας που μπαίνει στη ζωή σου έχει έναν σκοπό. Άλλος είναι μάθημα κι άλλος πάθημα. Άλλος ευλογία κι άλλος κατάρα. Κάποιοι θα σε μάθουν ν’ αγαπάς και κάποιοι άλλοι θα σε μάθουν να σ΄αγαπάς, αφού μόνο εσένα είχες τελικά στα ζόρια. Κάποιοι θα γίνουν παραδείγματα προς μίμηση κι άλλοι προς αποφυγή. Μα τελικά είναι πολύ σημαντικό να μάθεις τι δε θες και τι δεν ανέχεσαι για να μη συμβιβαστείς ποτέ ξανά ούτε να σε πουλήσεις φθηνά.

Αν είναι τέχνη το να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή, είναι ακόμα μεγαλύτερη το να μην επιστρέφεις σε αυτούς που σε έδιωξαν με τα άδεια τους λόγια και τις ακόμα πιο άδειες τους πράξεις. Να δίνεις, αλλά να κρατάς πάντα κάτι και για σένα. Να αφήνεσαι, αλλά να μάθεις πως ορισμένες φορές πρέπει και να αφήνεις -για το δικό σου καλό.

Ναι, υπάρχουν άτομα που πάντα θα σου λείπουν, όπως υπάρχουν και λόγοι που αυτή τη στιγμή δεν είναι δίπλα σου. Δε συνέχισαν τη διαδρομή μαζί σου, είτε γιατί δείλιασαν και τα παράτησαν στα μισά είτε γιατί στην ουσία δεν έκαναν ποτέ ούτε βήμα κι όταν το συνειδητοποίησες ήσασταν ήδη πολύ μακριά για να γυρίσεις πίσω κι ακόμα πιο μακριά για να σε προλάβουν. Έπαιξαν κι έχασαν, εσένα.

Το «λείπει» κι η «λύπη» ακούγονται ίδια κι αυτό δε μοιάζει και πολύ τυχαίο. Γι’ αυτό να τους θυμάσαι πού και πού, μα μην ξεχνάς ποτέ πως σε είχαν και σε άφησαν να φύγεις. Άλλωστε «ό,τι αξίζει, μένει» άρα ό,τι έφυγε, μάλλον δεν άξιζε και τόσο.

 

Πωλίνα Πανέρη

PillowFights

Έχετε φίλους από την εφηβεία;

Σίγουρα θα είχατε κάποια συμμαθήτρια στο γυμνάσιο ή το λύκειο με την οποία ήσασταν αχώριστες: Πηγαίνατε μαζί για ψώνια, για καφέ, σε όλα τα σχολικά πάρτι, μελετούσατε παρέα, ενώ πολλά από τα βράδια σας τα περνούσατε στο δικό της ή το δικό σας σπίτι κουτσομπολεύοντας και γελώντας μέχρι τα ξημερώματα.

Continue reading “Έχετε φίλους από την εφηβεία;”

Δεν υπάρχει “δεν θέλω σχέση”

Τα γνωστά και χιλιοειπωμένα: «Δεν είμαι έτοιμος για σχέση, περνάω φάση, δεν ξέρω τι θέλω» 

Κουραφέξαλα!

Ναι, όλα αυτά είναι κουραφέξαλα, μη μασάτε.

Μπορούμε να δεχθούμε πως σε κάποιες περιόδους της ζωής μας, προσεγγίζουμε την ιδέα της δέσμευσης πιο θετικά και σε κάποιες άλλες όχι και τόσο. Όμως αυτό συμβαίνει, όταν εκείνος που έχουμε απέναντί μας δε μας ελκύει και τόσο πολύ. Γιατί αν έχεις μπροστά σου κάποιον που γουστάρεις, δεν υπάρχει περίπτωση να σταθείς σε καμία δικαιολογία και σε κανένα εμπόδιο. Ειδικά αν κι εκείνος είναι διαθέσιμος κι η έλξη είναι αμοιβαία.

Παρότι ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα που έχει ανάγκη τη συντροφικότητα, διάφοροι λόγοι στις μέρες μας, μας κάνουν να απομακρυνόμαστε από τους γύρω μας και να απομονωνόμαστε. Αυτό δεν είναι κατακριτέο, καθένας περνάει σκαμπανεβάσματα και χρειάζεται χρόνο με τον εαυτό του. Το σεξουαλικό ένστικτο από την άλλη, είναι πολύ δυνατό στην ανθρώπινη φύση. Έτσι θα συναντήσουμε συχνά το φαινόμενο, κάποιος να πλησιάζει ανθρώπους καθαρά και μόνο για να καλύψει αυτήν του την ανάγκη. Αυτή η τακτική τον γλιτώνει από τις υποχρεώσεις και τον περιορισμό, που αναπόφευκτα φέρνει μια σχέση.

Είναι κάπως δύσκολο για έναν άνθρωπο που έχει συνηθίσει να ζει μόνος να βάλει στη ζωή του κάποιον άλλον, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Όμως όπως είπαμε και προηγουμένως, αυτό συμβαίνει στις περιπτώσεις που το υποψήφιο ταίρι μας δε μας ελκύει και τόσο πολύ. Προφανώς για να φτάσει κάποιος να ασχολείται μαζί σου,δεν του είσαι αδιάφορος.

Είναι διαφορετικό όμως να σου αρέσει κάποιος, απ’ το να σου είναι απαραίτητος.

Στην περίπτωση αυτού που δηλώνει πως δε θέλει σχέση, είναι ξεκάθαρο πως να συναντήσει, να μιλήσει, ακόμη και να κάνει έρωτα με τον άλλο, δεν του είναι κάτι απαραίτητο. Δεν το χρειάζεται, άρα δεν το θέλει και τόσο. Ωραία θα ήταν αν συμβεί, αλλά κι αν δε συμβεί, δεν τρέχει κάτι.

 

Σκέψου όμως την περίπτωση κάποιου, που γουστάρει πολύ αυτόν που έχει απέναντί του. Ας τολμήσουμε να πούμε πως είναι ακόμη κι ερωτευμένος μαζί του. Θα μπορούσε ποτέ να είναι τόσο χαλαρός, στο ενδεχόμενο να μην ξανασυναντήσει αυτό το άτομο; Σίγουρα θα επεδίωκε να τον δει, να τον αγκαλιάσει. Όλοι μας λίγο-πολύ έχουμε υπάρξει ερωτευμένοι κάποια στιγμή στη ζωή μας.

Ξέρουμε καλά αυτό το χειμαρρώδες συναίσθημα και την επιθυμία να βρεθούμε με το αντικείμενο του έρωτά μας, η οποία δε δαμάζεται εύκολα. Ξέρουμε επίσης πόσο άσχημα νιώθουμε, όταν αυτή μας η επιθυμία δεν μπορεί να ικανοποιηθεί. Όταν για οποιοδήποτε λόγο, προσωρινά ή οριστικά, δεν μπορούμε να είμαστε μαζί με αυτόν που θέλουμε.

 

Ποιος λογικός άνθρωπος λοιπόν, θα υπέβαλλε μόνος του τον εαυτό του στη διαδικασία να το περάσει όλο αυτό; Να θέλει κάποιον, να νιώθει την επιθυμία να είναι μαζί του κι όμως να επιλέγει ο ίδιος να νιώσει αυτή τη στέρηση. Προφανώς λοιπόν, για να το κάνει αυτό δεν τη νιώθει αυτή τη στέρηση, ούτε και την ανάγκη να είναι με τον άλλο. Αντιμετωπίζει το όλο θέμα ιδιαίτερα χαλαρά, κάτι που καθιστά πασιφανές πως δεν υπάρχουν συναισθήματα. Ίσως μια επιφανειακή έλξη που τον κάνει να ασχολείται μαζί του, όμως τίποτα παραπάνω.

 

Δεν υπάρχουν κανόνες στη ζωή και στον έρωτα.

Κάποια πράγματα όμως, είναι θέμα κοινής λογικής. Όλα είναι πάρα πολύ απλά. Τα κάνουμε περίπλοκα εμείς, είτε γιατί δε θέλουμε να πούμε την αλήθεια, είτε γιατί δε θέλουμε να την αντιμετωπίσουμε.

Όταν κάποιος γουστάρει κάποιον άλλο κι αυτό είναι αμοιβαίο, αυτοί οι δυο άνθρωποι θα γίνουν ζευγάρι. Αυτή είναι η φυσική εξέλιξη της ιστορίας. Αν δε μεσολαβούν πραγματικά ανυπέρβλητα εμπόδια κι όμως η ιστορία αυτή δεν προχωρήσει σε σχέση, κάποιος από τους δύο δε γούσταρε και τόσο, ώστε να ξεβολευτεί.

Έχουμε δει ανθρώπους να ξεπερνάνε πραγματικά εμπόδια για να είναι μαζί. Να μηδενίζουν αποστάσεις, να τα βάζουν με όλους για χάρη του έρωτά τους.

Δεν μπορούμε να δεχθούμε πως κάποιος που τα έχει όλα στα χέρια του, κάνει πίσω γιατί είναι απλά σε φάση που δε θέλει να κάνει σχέση.

Κωνσταντίνα Γρημάνη

http://www.pillowfights.gr/

 

 

Αθώα…

Όλοι  λέμε ψέματα, ορισμένες φορές χωρίς καν να υπάρχει προφανής λόγος. Ακόμη και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους, συγγενείς και φίλους. Δεν είναι ότι το κάνουμε για  κακό.

Στην πραγματικότητα, δεν ξέρουμε καν γιατί μπαίνουμε σ’ αυτή τη διαδικασία. Αυθορμητισμός,συνήθεια,βαρεμάρα;

Διαλέγετε και παίρνετε!

Αρκεί βέβαια να μην αρχίσουμε να πιστεύουμε και οι ίδιοι τα ψέματα που αραδιάζουμε.

Ιδού κάποια αθώα ψεματάκια:

Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε 5 χρόνια;
Όλοι κάνουμε όνειρα για καριέρα, σπουδαία επιτεύγματα κι ενίοτε αρκετά χρήματα. Κι αυτή είναι η απάντηση που δίνουμε όταν μας κάνουν την συγκεκριμένη  ερώτηση. Ποια είναι η αλήθεια όμως;

Πώς φανταζόμαστε πραγματικά τον εαυτό μας σε 5 χρόνια στην Ελλάδα της εποχής μας; Μήπως άνεργο, να ψάχνει για δουλειά με τον κατώτατο μισθό άσχετα με τα πτυχία και τον κόπο του καθενός;

 Συμφωνείτε με τους Όρους Χρήσης;
Σε οποιαδήποτε διαδικτυακή εγγραφή ή συναλλαγή σου κάνουν πάντοτε την ίδια ερώτηση αναγκάζοντάς σε να επιλέξεις «Ναι» για να προχωρήσεις στο επόμενο στάδιο της διαδικασίας. Βέβαια, η αλήθεια είναι πως όχι μόνο δε συμφωνείς μαζί τους αλλά ούτε καν τους έχεις διαβάσει. Και πώς να το κάνεις άλλωστε αφού για να βγάλεις άκρη με αυτές τις μικρές και ύπουλες μπούρδες, απαιτείται η συμμετοχή δικηγόρου!

Με πόσους/ες έχεις κάνει σεξ;

Εδώ, η απάντηση εξαρτάται από έναν και μόνο παράγοντα. Το φύλο. Κάθε γυναίκα, θα κρύψει τον πραγματικό αριθμό ερωτικών συντρόφων τον οποίο και θα διαιρέσει με το 2 προτού δώσει την απάντησή της. Αντίθετα, κάθε άντρας που σέβεται τον εαυτό του θα πολλαπλασιάσει τον πραγματικό αριθμό με το 3 και μετά θα απαντήσει με ένα χαμόγελο υπερηφάνειας στα χείλη. Στανταράκι.

 Πώς σου φάνηκε το φαγητό που μαγείρεψα;
Είμαι σίγουρη πως έχεις παρατηρήσει κι εσύ ότι στις περισσότερες επισκέψεις που κάνεις και μαγειρεύει κάποιος φίλος/η σου το φαγητό αν μη τι άλλο είναι κατώτερο των προσδοκιών σου. Γίνεται όμως, να απαντήσεις ειλικρινά και να μειώσεις τόσο την προσπάθεια που κάποιος έκανε για να σε ικανοποιήσει; Προφανώς κι όχι…

 Τι κάνεις; Πώς είσαι;
Φαντάσου πως αν έπρεπε να απαντήσεις ειλικρινά θα αναγκαζόσουν να περιγράψεις τα νεύρα που έχεις από το πρωί όπου και καθυστέρησες να ξυπνήσεις. Το γεγονός ότι δε βρήκες θέση κοντά στη δουλειά. Το άγχος σου για το πώς θα σε φτάσουν τα χρήματα μέχρι τέλος του μήνα. Την κούραση από το φορτωμένο σου πρόγραμμα. Το παράπονο πως δε βρίσκεσαι συχνά με τον/τη φίλο/η σου καθώς και τη γενικότερη ανησυχία για το τι θα κάνεις στα επόμενα χρόνια. Νομίζω πως καταλαβαίνεις γιατί το «Καλά είμαι, εσύ;» είναι η καλύτερη απάντηση άσχετα αν δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Να ορίζεις τα “καλώς ήρθες ” σου!

Περίμενες· μέρες, μήνες, ίσως και κάτι παραπάνω, άλλωστε είναι ανεξάντλητα τα ψυχικά αποθέματα ενός ανθρώπου που ελπίζει. Περίμενες αποφάσεις να παρθούν, καταστάσεις να φτιάξουν, «δεν ξέρω» να γίνουν «δε φοβάμαι» κι υποθέσεις, δικές σου ή τρίτων, να γίνουν βεβαιότητες.

Ο καιρός πέρασε, η ζωή προχώρησε κι εσύ έμεινες εκεί μην τύχει κι επιστρέψουν και δε σε βρουν να αναμένεις στωικά στη θέση σου.

Continue reading “Να ορίζεις τα “καλώς ήρθες ” σου!”

Ερωτεύομαι και δεν μ΄αρέσει!

Ένα χάος επικρατεί στο κεφάλι μου. Και ξέρω καλά ποιος φταίει. Φταίει που εμφανίστηκες μπροστά μου και τώρα τα έχω χαμένα. Και ξέρω ότι θα γελάσεις με αυτά που θα σου πω, αλλά αλήθεια, προσπάθησε να δείξεις κατανόηση έστω και στα μισά.

Δεν το ήθελα όλο αυτό. Και πρέπει να με πιστέψεις, πως εγώ ήμουν η πρώτη που δεν ήθελα να δώσω ενέργεια σε μια ακόμη περιπέτεια, που απ’ την αρχή έδειχνε ότι θα πάει στο βρόντο, που απ’ την αρχή φαινόταν ξεκάθαρα ότι δεν έχεις να δώσεις κάτι παραπάνω. Να περνάω καλά ήθελα. Να σε χρησιμοποιήσω και να με χρησιμοποιήσεις τόσο-όσο και μετά, μην τον είδατε. Αλλά ξέρεις τι λένε. Όταν ψάχνεις για μπελάδες, πάντα τους βρίσκεις και μετά μαρτυράς την ώρα και τη στιγμή.

Continue reading “Ερωτεύομαι και δεν μ΄αρέσει!”

Να καμαρώνεις για τον άνθρωπο σου!

Οι ανθρώπινες σχέσεις και δη οι ερωτικές, μοιάζουν με ένα παζλ, το οποίο, παρότι αποτελείται από λίγα κομμάτια, είναι τόσο δύσκολο να ταιριάξουν μεταξύ τους.

Προσπαθείς να ταιριάξεις την κατανόηση με την τρυφερότητα, το πάθος με την εμπιστοσύνη. Υπάρχει όμως ένα κεντρικό κομμάτι, που αν λείπει, το παζλ σου θα μένει πάντα ημιτελές.

Αν σου λείπει ο θαυμασμός προς τον σύντροφό σου, τίποτα απ’ τα υπόλοιπα δε θα καταφέρουν κρατήσουν το ενδιαφέρον σου ζωντανό.

Continue reading “Να καμαρώνεις για τον άνθρωπο σου!”