Ανεκπλήρωτοι έρωτες!

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί οι πάντες  καταπιάνονται με το θέμα του έρωτα, ενώ ο ανεκπλήρωτος έρωτας παραμένει πάντα κάπως στο σκοτάδι, στην αφάνεια,  εκτός βεβαίως των σήριαλ και της λογοτεχνίας;

Ο ανεκπλήρωτος έρωτας είναι επώδυνος και πολύ προσωπικός,  με πολλή απογοήτευση όμως και μια αίσθηση ιδανικού. Εδώ βρίσκεται και η παγίδα του, δεν απομυθοποιείται ποτέ, δεν περνά δοκιμασίες, δε φθείρεται και παραμένει κάπου και μας μπλέκει σε  σκέψεις, όνειρα και επιθυμίες που ίσως να μην έχουν καν σχέση με την πραγματικότητα, παρά μόνο τη δική μας.

Ο ανεκπλήρωτος έρωτας εκφράζεται συνήθως  διαφορετικά στα δύο φύλα

Για τους άνδρες, ο ανεκπλήρωτος έρωτας έχει να κάνει με μια χαμένη ευκαιρία, και είναι συνώνυμο μιας απογοήτευσης, γιατί ίσως δεν μπορούν να καταλάβουν τι έφταιξε για την αποτυχία και τη χαμένη κατάκτηση.

Για τις γυναίκες ο ανεκπλήρωτος έρωτας είναι κάτι πιο βαθύ και πιο έντονο, ένα απωθημένο που πάντα θα ζει κάπου μέσα βαθιά τους, ακόμα και όταν ζουν ευτυχισμένα στο πλάι ενός νέου συντρόφου. Ο ανεκπλήρωτος έρωτας για τις γυναίκες μοιάζει περισσότερο με μια χαμένη μάχη, αλλά όχι με έναν χαμένο πόλεμο… πάντα θα περιμένουν κάπου για να τελειώσουν αυτό που άφησαν μισό. Και τότε συνήθως ή επέρχεται η πλήρης καταστροφή ή ένας πραγματικά πολύ έντονος έρωτας !

Ο ανεκπλήρωτος έρωτας αφήνει ένα μόνιμο ερωτηματικό στην ψυχή.

Τι θα είχε συμβεί άραγε αν… κι αυτό το αν καίει για μέρες, μήνες, χρόνια… ίσως και πάντα. Για αυτό και ο ανεκπλήρωτος έρωτας είναι τόσο σιωπηλός αλλά  και τόσο ηχυρός

Και αφήνει απωθημένα, πάντα ! Ακόμα και όταν δεν το ομολογούμε από φόβο !Ακόμα και αν βρούμε τον έρωτα στο πρόσωπο ενός άλλου ή μιας άλλης, κάτι θα μένει πάντα να μας θυμίζει αυτό το ανεκπλήρωτο, που θα είναι πάντα σημαντικό και ξεχωριστό.

Ακόμα και αν ο ανεκπλήρωτος έρωτας  υποχωρήσει, πάντα θα υπάρχει μια τρυφερότητα και  μια αδυναμία.

Τα απωθημένα ζουν με την ένταση μιας μνήμης που δεν υπάρχει, μιας ανάμνησης που πήγε να δημιουργηθεί αλλά που τελικά δε γεννήθηκε ποτέ!

Που είσαι Μανούσο να με διαβάσεις!

Να θυμηθώ πριν πεθάνω…να ζήσω.

Να θυμηθώ να γελάσω πριν κλάψω,

Να θυμηθώ να αγκαλιάσω τον εαυτό μου πριν αυτομαστιγωθώ.

Να θυμηθώ να πιστέψω ότι μπορώ να το κάνω, πριν με πιάσει η αυτοαπόρριψη.

Να θυμηθώ να δοκιμάσω πράγματα πριν κατασταλάξω σε αυτό που μου αρέσει.

Να θυμηθώ να ακούσω και να αφουγκραστώ πριν μιλήσω.

Να θυμηθώ να κοιτάξω ψηλά πριν ρίξω χαμηλά το βλέμμα μου.

Να θυμηθώ να αγαπήσω τους ανθρώπους πριν απογοητευτώ από αυτούς και χωρίσουν οι δρόμοι μας.

Να θυμηθώ να κατανοήσω τι έχουν περάσει οι άλλοι και πώς σκέφτονται πριν τους επικρίνω.

Να θυμηθώ να δω στον άλλον αυτό που είναι και όχι αυτό που θα ήθελα ή που χρειάζομαι εγώ να είναι.

Να θυμηθώ να κοιτάξω κάποιον στα μάτια πριν του γυρίσω την πλάτη.

Ακολούθησε την καρδιά σου, ξέρει τον δρόμο

Να θυμηθώ να αποδεχτώ τους άλλους με τα ελαττώματά τους πριν προσπαθήσω να τους αλλάξω για να ταιριάζουν με τα δικά μου «σωστά» δεδομένα.

Να θυμηθώ ότι στη ζωή δεν υπάρχει το τέλειο αλλά το αληθινό με τις ατέλειές του, οι οποίες το κάνουν μοναδικό

Να θυμηθώ να αντιμετωπίσω τους άλλους ως κάτι διαφορετικά αξιόλογο αλλά όχι κατώτερο.

Να θυμηθώ ότι η ζωή δεν είναι πρόβα αλλά κατευθείαν παράσταση πριν αποφασίσω να αναβάλλω κάτι.

Να θυμηθώ ότι στο τέλος θα μετανιώνω για τις ευκαιρίες που δεν πήρα, πριν αποφασίσω να κάνω πίσω.

Να θυμηθώ πριν πεθάνω…να ζήσω.

Όλο αυτό μου άρεσε αλλά δεν είναι δικό μου, κάπουν  το βρήκα  αλλα δεν έγραφαν την πηγή!

Οι άνθρωποί μας ….

Δεν ξέρω αν με τόσα που γίνονται γύρω μας, έχετε διάθεση να σας μιλάνε για σχέσεις!

Παντός είδους σχέσεις !

Ερωτικές, φιλικές ,οικογενειακές , επαγγελματικές!

Όπου και αν γυρίσω το μάτια μου, βλέπω ανθρώπους που έχουν ξεχάσει ,το πώς είναι να συνυπάρχεις με άλλους ανθρώπους!

Θεωρητικά πιστεύουν ότι όλα καλά! Δεν κάνουν τον κόπο ή δεν έχουν τον χρόνο να δουν  ότι δεν υπάρχει επαφή με κανέναν, σε κανένα επίπεδο!

Και όμως οι άνθρωποι γύρω μας είναι ότι μας έχει απομείνει και όσο δύσκολο και να φαίνεται,  τελικά είναι πολύ απλό να χτίσεις υγιείς σχέσεις με τον σύντροφο, τους φίλους, τους συγγενείς,  τους συνεργάτες  και αν το δείτε και εγωιστικά , τελικά με τον ίδιο σου τον εαυτό!

Μου άρεσαν κάποιες τεχνικές και σας τις μεταφέρω

Δώστε στον σύντροφό σας μια αγκαλιά 60 δευτερολέπτων.  

Αγκαλιάζοντας κάποιον αυξάνονται τα επίπεδα οξυτοκίνης και ντοπαμίνης στον οργανισμό, δηλαδή των ορμονών που ευθύνονται για το αίσθημα ευτυχίας και οικειότητας.

Στείλτε στον σύντροφό σας ένα μήνυμα, λέγοντας του κάτι που αγαπάτε ή εκτιμάτε σε εκείνον. Επίσης, μπορείτε να του θυμίσετε κάποιες ωραίες στιγμές του παρελθόντος που μοιραστήκατε.

Σταματήστε σε ένα μαγαζί και αγοράστε στον σύντροφό σας το αγαπημένο του φαγητό, ποτό ή επιδόρπιο. Τέτοιες γλυκές κινήσεις είναι πολύ σημαντικές σε μια ρομαντική σχέση.

Μην ξεχνάτε τους φίλους σας

Αν θέλετε να αναζωογονήσετε την φιλία σας με κάποιον, στείλτε του ένα ωραίο και σύντομο μήνυμα. Για παράδειγμα, “Άκουσα το αγαπημένο σου τραγούδι σήμερα και σκέφτηκα, ότι θέλω να σε δω. Τι κάνεις σήμερα;”

Αφήστε ένα μήνυμα στον τηλεφωνητή της φίλης σας, λέγοντας πόσο σημαντική είναι για εσάς. Μπορείτε ακόμα και να της το τραγουδήσετε. Σίγουρα θα την κάνετε να χαμογελάσει.

Φροντίστε τα παιδιά σας

Βάλτε ένα χαριτωμένο σημείωμα με μια χαμογελαστή φατσούλα στο κουτί γεύματος του παιδιού σας. Τα παιδιά χρειάζεται να νιώθουν την αγάπη και την προστασία σας.

Φτιάξτε το φαγητό του παιδιού σας στο σχήμα ηρώων κινούμενων σχεδίων. Ακόμα και τα πιο απλά σχέδια θα κάνουν τα παιδιά σας να χαμογελάσουν.

Κατά την διάρκεια του φαγητού κάντε κομπλιμέντα στα παιδιά σας. Πείτε στα παιδιά σας κάτι που θαυμάζετε σε εκείνα. Όταν τα παιδιά λαμβάνουν επιβράβευση από τους γονείς τους, βελτιώνετε η διάθεσή τους.

Φτιάξτε τις σχέσεις με τους συναδέλφους σας

Αγοράστε κάποιες λιχουδιές για τους συναδέλφους σας. Μπορεί να είναι κάτι μικρό και ανέξοδο, όπως μπισκότα.

Στείλτε σε έναν συνάδελφο που σας βοήθησε στην δουλειά ένα μήνυμα που να γράφει “Σε ευχαριστώ.”.

Και μην ξεχνάτε τον εαυτό σας

Κάντε μια λίστα με τα 7 πράγματα που σας κάνουν ευτυχισμένους. Προσπαθήστε να κάνετε τουλάχιστον ένα κάθε μέρα της εβδομάδας.

Καλύτερα να δίνετε παρά να παίρνετε. Αγοράστε ένα καφέ για αυτόν που κάθεται στην ουρά πίσω σας. Το χαμόγελο ενός άγνωστου θα σας φτιάξει την μέρα.

Κάντε μια λίστα με 5 καλά χαρακτηριστικά που αγαπάτε στον εαυτό σας. Βάλτε το στο πορτοφόλι σας και κάθε φορά που το ανοίγετε για να πληρώσετε, διαβάστε το.

Σας φαίνονται αμερικανιές ;

Μπορεί ! Άλλα είναι, τόσο απλές και μικρές κινήσεις !

Και μη ξεχνάτε ότι αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε στους καιρούς μας είναι οι άνθρωποι!

 

“Ανάδοχη πρώτη αγκαλιά”

Tα τελευταία χρόνια,  πολλά βρέφη και μικρά παιδιά, παραμένουν σε μαιευτήρια και νοσοκομεία για μήνες, επειδή η οικογένειά τους αδυνατεί να έχει τη φροντίδα τους και συγχρόνως τα ιδρύματα παιδικής προστασίας δεν έχουν διαθέσιμες θέσεις για τη φιλοξενία τους.

Οι συνέπειες αυτής της πρακτικής είναι εξαιρετικά βλαπτικές για τη ψυχική, συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη των βρεφών και των μικρών παιδιών.

Το Κέντρο Κοινωνικής Πρόνοιας Περιφέρειας Αττικής, υποστηρίζοντας νέες πρακτικές εξωιδρυματικής φροντίδας, που ικανοποιούν καλύτερα τις ανάγκες και τα δικαιώματα των παιδιών, εφαρμόζει πιλοτικό πρόγραμμα αναδοχής με τίτλο: «Ανάδοχη Πρώτη Αγκαλιά».

Continue reading ““Ανάδοχη πρώτη αγκαλιά””

Η ανάλυση της βλακείας !

Αν προτιμάτε όταν ο βλάκας δεν ξέρει ότι είναι βλάκας!

Το αντέγραψα λόγω διεθνούς επικαιρότητας !

“Ποιές ισχυρές και σκοτεινές δυνάμεις εμποδίζουν την αύξηση της ανθρώπινης ευημερίας και ευτυχίας;

Από τον Δαρβίνο γνωρίζουμε ότι μοιραζόμαστε την καταγωγή μας με τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου και σε όλα τα είδη, ως γνωστόν, από το πιο μικρό σκουληκάκι μέχρι τον ελέφαντα, πρέπει να εισπράττουν την καθημερινή τους δόση από βάσανα, φόβους, απογοητεύσεις, αγωνίες και αντιξοότητες.

Continue reading “Η ανάλυση της βλακείας !”

Διαφορά …ηλικίας!

Εκατομύρια  λόγια,  σκέψεις , έρευνες,  διαμάχες, εργατοώρες έχουν καταναλωθεί για …αυτή την περίφημη ιδανική διαφορά ηλικίας μεταξύ των ζευγαριών.

Αν και εγώ πιστεύω,  ότι το όλο ζήτημα είναι θέμα διαφοράς σε τελείως διαφορετικά πεδία,έγινε μια ακόμα έρευνα και δεν γίνεται να μη σας ενημερώσω!

Ιδού λοιπόν και τα συμπεράσματα δικά σας!

Continue reading “Διαφορά …ηλικίας!”

Έλλη Παππά: η ιστορία μιας γυναίκας!

Σαν σήμερα πέθανε η Έλλη Παππά!

Δεν την ήξερα προσωπικά ! Την μοναδική φορά που την συνάντησα ήταν όταν έδινα εξετάσεις για να γίνω μέλος της ΕΣΗΕΑ.

Εκείνη ήταν στην εξεταστική επιτροπή. Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν την αναγνώρισα αμέσως. Αυτό που  με τράβηξε σ΄αυτή ήταν τα μάτια της! Ήρεμα , γλυκά  και με μια δόση γέλιου τύπου «σιγά που φοβάστε αυτές τις εξετάσεις, επειδή τις επιβάλλει το καταστατικό βρισκόμαστε όλοι εδώ»

Δεν ξέρω έμενα αυτό μου έλεγαν εκείνα τα μάτια και από αυτά πιάστηκα για να θυμηθώ έστω και το όνομά μου!

Η Έλλη Ιωαννίδη ή  Έλλη Παππά, ήταν  δημοσιογράφος  συγγραφέας, αγωνίστρια της  Αριστεράς  και για μένα πάνω απ΄όλα γυναίκα!

Ο μύθος της προσωπικής της ιστορίας ξεκίνησε από πολύ νωρίς.

Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920. Μεγάλωσε στον Πειραιά, τέλειωσε το γυμνάσιο της Κοκκινιάς, σπούδασε φιλοσοφία και νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και στην Γαλλική Ακαδημία της Αθήνας.

 «Γεννήθηκα στην Σμύρνη, παραμονή της καταστροφής, πέμπτο παιδί, αθέλητο και παραπεταμένο», γράφει αυτοβιογραφούμενη. «Η μάνα μου αρνήθηκε να με θρέψει», δήλωσε.

«Δεν ήμουν παιδί, ήμουν άλλο πράμα και με πέταξε. Επέζησα χάρη στη μεγαλύτερη αδελφή της μητέρας μου.

Η καταστροφή έφερε την οικογένεια στον Πειραιά.

Την υγεία μου την ανέλαβε η θάλασσα του Πειραιά και την αγωγή μου τα αλητάκια του Πειραιά. Όλα έδειχναν ότι η προλεταριακή μου συνείδηση ήταν εξασφαλισμένη. Τότε μπήκαν στη ζωή μου τα μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας, ο Γιώργος, που έγινε ασυρματιστής, και ο «άγγελος της ζωής μου», η Διδώ (Σωτηρίου), που ζούσε με την πλούσια αντιδραστική θεία, αδελφή του πατέρα μας.

Από τη σκληρή δουλειά του ο Γιώργος, από μια έμφυτη συνείδηση η Διδώ, από κοντά κι η μάνα μας, είχαν γίνει και οι τρεις κομμουνιστές».

Η Ελλη Παππά ήταν ήδη από τα γυμνασιακά της χρόνια οργανωμένη σε αντιδικτατορική ομάδα και μετά, στην κατοχή, προσχώρησε στο ΕΑΜ και στο Κ.Κ.Ε.

Όλo τον εμφύλιο και έως τη σύλληψή της, το 1950, δούλεψε για τα παράνομα έντυπα, σε στενή συνεργασία με διαπρεπείς αριστερούς διανοούμενους και κυρίως, στους παράνομους μηχανισμούς του Κ.Κ.Ε.

Καταδικάστηκε κι εκείνη σε θάνατο, στη δίκη Μπελογιάννη, αλλά η ποινή της δεν εκτελέστηκε, γιατί ο γιος που απέκτησε από τον Νίκο Μπελογιάννη, και που είχε στο μεταξύ γεννηθεί στη φυλακή, ήταν μόλις επτά μηνών.

 «Απελευθέρωση, Δεκεμβριανά, προσπάθειες ανασυγκρότησης της Αριστεράς και της Δημοκρατίας, οι πρώτες εκλογές, ο ερχομός του Μπελογιάννη και του μεγάλου έρωτα», έγραψε η ίδια.

%cf%80%ce%b1%cf%80%cf%80%ce%ac-%ce%bc%cf%80%ce%b5%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82

 

Αποφυλακίστηκε από τις φυλακές Αβέρωφ το 1963, δούλεψε στη σύνταξη της «Δημοκρατικής Αλλαγής» και σε τέσσερα χρόνια η απριλιανή χούντα την εξόρισε στη Γυάρο. Αποφυλακίστηκε σε ενάμιση χρόνο, γιατί είχε αρρωστήσει σοβαρά.

 Η Σοβιετική Ένωση την προσκαλεί να τη φιλοξενήσει με τον γιο της, αλλά η ίδια αρνείται γιατί είχε διαφωνήσει με την εισβολή των στρατιωτικών τανκς στην, τότε, Τσεχοσλοβακία. Μέχρι την πτώση της δικτατορίας δεν εργάστηκε σε εφημερίδες της εποχής, αλλά σε εγκυκλοπαίδειες και περιοδικά και αργότερα στην εφημερίδα «Μακεδονία», με ψευδώνυμο.

Επαγγελματικά δούλεψε στις εφημερίδες «Έθνος», «Μακεδονία» και στο περιοδικό «Γυναίκα» έως το 1990, οπότε και αφιερώθηκε αποκλειστικά στο συγγραφικό της έργο. Τα τελευταία πολιτικά βιβλία της είναι «Αποχαιρετισμός στον αιώνα μου» (εκδόσεις Κέδρος) και «Μακιαβέλι ή Μαρξ» (εκδόσεις Αγρα), κυκλοφόρησαν το 2006

Έγραψε μελέτες για την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, όπως «Ο Πλάτωνας στην εποχή μας» και η «Σπουδή στο θέμα της Ελευθερίας – Η έννοια της ελευθερίας στον προσωκρατικό υλισμό», και μελέτες για τον μαρξισμό και τον λενινισμό, όπως ο «Μύθος και ιδεολογία στη ρωσική επανάσταση -οδοιπορικό από το ρωσικό αγροτικό λαϊκισμό στο λαϊκισμό του Στάλιν» και «Ο Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου».

Το αρχείο της Έλλης Παππά φυλάσσεται στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α)

Στις εποχές που ζούμε,  νομίζω ότι η μνήμη τέτοιων ανθρώπων,  επιβάλλεται να μένει ζωντανή