Ο δρόμος προς την …απελευθέρωση!

Συχνά στην καθημερινή ζωή σου συναντάς ανθρώπους που για κάποια ασήμαντη αφορμή όπως το να τους σερβίρουν το λάθος σάντουιτς ή να κολλήσουν στο κόκκινο φανάρι τους κάνει ταύρους εν υαλοπωλείο.

Μήπως σου θυμίζει κάτι;

Μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια λοιπόν.. κανένας δεν είναι απόλυτα αθώος και ναι, υπάρχει εξήγηση για την αντίδραση αυτή.

Ας το δούμε καλύτερα μέσα από δύο σενάρια :

Σενάριο Νούμερο 1: Ας υποθέσουμε ότι είχες άσχημα παιδικά χρόνια. Οι γονείς σου δεν σου στάθηκαν όσο θα ήθελες , ο έρωτας της ζωής σου σε παράτησε, δεν βρήκες την δουλειά που ονειρευόσουν, οι φίλοι σου σε πρόδωσαν. Πως αντιδράς λοιπόν όταν ένα πρωινό, στο δρόμο για τη δουλειά, κάνοντας μία στάση για το καφεδάκι της ημέρας ο μπαρίστας στο κάνει πετιμέζι ενώ εσύ ζήτησες σκέτο με γάλα;

Σενάριο Νούμερο 2: Aς υποθέσουμε ότι η ζωή σου φέρθηκε καλά. Οι γονείς σου έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν, έμαθες από τα λάθη σου και οι όποιες προδοσίες στις σχέσεις σου, σου άνοιξαν τα μάτια.. Πως αντιδράς λοιπόν όταν ένα πρωινό, στο δρόμο για τη δουλειά, κάνοντας μία στάση για το καφεδάκι της ημέρας ο μπαρίστας στο κάνει πετιμέζι ενώ εσύ ζήτησες σκέτο με γάλα;

Είναι προφανές εδώ ότι και στις δύο περιπτώσεις η όποια αντίδρασή σου δεν έχει να κάνει με τον καφέ. Έχει να κάνει με το πώς αντιμετωπίζεις την πραγματικότητα και πώς βλέπεις τη ζωή, πιο παραμύθι ακολουθείς ως όνειρο.

Όταν νιώθεις ευγνώμων γι΄αυτό που έχεις, μικρά λαθάκια δεν έχουν και μεγάλη σημασία. Απολαμβάνεις τον καφέ σου έτσι κι αλλιώς, με ή χωρίς γάλα. Αντιθέτως όταν πιστεύεις ότι όλοι συνωμοτούν εναντίον σου, το ανθρώπινο λαθάκι του μπαρίστα παίρνει μεγάλες διαστάσεις και γίνεται κι αυτός μέρος της συνομωσίας εναντίον σου.

Και κάτι ακόμα που ίσως δεν το έλαβες στα υπόψη. Πολύ πιθανόν και ο μπαρίστας να μην ακολουθεί την επιθυμητή πορεία στη ζωή του. Δεν έχει την δουλειά των ονείρων του, νιώθει προδομένος από τους φίλους του, φροντίζει την άρρωστη γιαγιά του και δεν κοιμήθηκε καλά το προηγούμενο βράδυ, έτσι έκανε το λαθάκι του. Σκέφτηκες ότι ίσως χρειάζεται κι εκείνος κάποιον να τον τονώσει ψυχολογικά -περισσότερο απ’ ότι μπορεί να το χρειάζεσαι εσύ;

 

Εδώ έρχονται τα καλά νέα. Mπορείς να είσαι εσύ αυτή που θα το κάνει! Πρώτα βέβαια πρέπει να νιώσεις εσύ τη θετική ενέργεια, προτού την αποκτήσεις σε τέτοιο βαθμό ώστε να μπορεί να γίνει μεταδοτική.

 

Να τώρα μία άσκηση για να δεις τον κόσμο με άλλο μάτι και να απελευθερώσεις στρες και θλίψη ετών:

1. Στο τέλος της ημέρας προγραμμάτισε να μείνεις λίγη ώρα μόνη σου για να χαλαρώσεις.
2. Βεβαιώσου ότι αυτό θα γίνει σε ένα μέρος όπου δεν θα σε ενοχλήσει και δε θα σε κρίνει κανείς.
3. Πάρε χαρτί και μολύβι.
4. Πήγαινε πίσω στο χρόνο. Θυμήσου όλους αυτούς που σε πλήγωσαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και γράψε έναν προς έναν στο χαρτί. Δώσε το χρόνο στον εαυτό σου να το κάνει ώστε να μην ξεχάσεις κανένα όνομα.
5. Τώρα συγχώρεσε τους όλους.
6. Σκέψου εκείνους που σε έκαναν να πονέσεις, θετικά. Στείλε τις πιο θερμές σου ευχές για καλή τύχη στο δρόμο τους. Πίστεψε ότι ο λόγος που σε πλήγωσαν ήταν ότι ίσως εκείνοι περνούσαν άσχημη φάση στη ζωή τους.
7. Να ελπίζεις να βρουν τη γαλήνη μέσα τους.
8. Άσε να έρθουν στην επιφάνεια όλα τα καταπιεσμένα συναισθήματά σου. Κλάψε αν χρειαστεί. Έτσι δεν θα χρειάζεται πλέον να υποκρίνεσαι εκείνο το μεγάλο χαμόγελο ούτε να ξεσπάς με το παραμικρό στους άλλους.

Όταν θα έχεις τελειώσει, τσαλάκωσε το χαρτί και πέταξέ το μακριά. Επέτρεψε να γίνει αυτό το σημείο αναφοράς σε ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή σου. Η στιγμή να προχωρήσεις και να κοιτάξεις με αισιοδοξία το μέλλον έχει έρθει

 

Κατερίνα Καρώνη

http://www.marieclaire.gr/

Τι θα γινόταν αν…

Σύμφωνα με το μεγάλο Ινδό ηγέτη, Μαχάτμα Γκάντι τα παρακάτω συνιστούν τα 7 αμαρτήματα της κοινωνίας. Στην κοινωνία που αυτός οραματίστηκε οι άνθρωποι δεν πρέπει να έχουν:

Πλούτο χωρίς μόχθο

Απόλαυση χωρίς συναίσθημα

Εμπόριο χωρίς ήθος

 Γνώση χωρίς χαρακτήρα

 Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά

Λατρεία χωρίς θυσία

 Πολιτική χωρίς αρχές

 

Εγώ και ο εαυτός μου!

Πολλές φορές ακούμε από πολλούς να λένε  ότι: «θέλω να είμαι ο εαυτός μου».

Λογικά είμαστε όντως «ο εαυτός μας» γιατί και πάλι λογικά δεν είμαστε κάποιος άλλος .

Αλλά επειδή μέσα μας,  κυριαρχεί ο φόβος της διαφορετικότητας και της απόρριψης ,…γδυνόμαστε το «εγώ» μας και στην προσπάθεια μας να μοιάζουμε με τους υπόλοιπους, παίζουμε πολλούς ρόλους, ώστε να γίνουμε αποδεκτοί!

Όμως το να είμαστε μοναδικοί είναι το καλύτερο που μπορεί να μας συμβεί!

Αν σε κάποιους φαινόμαστε και λίγο παράξενοι …δεν πειράζει ! Αντιθέτως είναι και διασκεδαστικό!

Continue reading “Εγώ και ο εαυτός μου!”

Έλλη Παππά: η ιστορία μιας γυναίκας!

Σαν σήμερα πέθανε η Έλλη Παππά!

Δεν την ήξερα προσωπικά ! Την μοναδική φορά που την συνάντησα ήταν όταν έδινα εξετάσεις για να γίνω μέλος της ΕΣΗΕΑ.

Εκείνη ήταν στην εξεταστική επιτροπή. Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν την αναγνώρισα αμέσως. Αυτό που  με τράβηξε σ΄αυτή ήταν τα μάτια της! Ήρεμα , γλυκά  και με μια δόση γέλιου τύπου «σιγά που φοβάστε αυτές τις εξετάσεις, επειδή τις επιβάλλει το καταστατικό βρισκόμαστε όλοι εδώ»

Δεν ξέρω έμενα αυτό μου έλεγαν εκείνα τα μάτια και από αυτά πιάστηκα για να θυμηθώ έστω και το όνομά μου!

Η Έλλη Ιωαννίδη ή  Έλλη Παππά, ήταν  δημοσιογράφος  συγγραφέας, αγωνίστρια της  Αριστεράς  και για μένα πάνω απ΄όλα γυναίκα!

Ο μύθος της προσωπικής της ιστορίας ξεκίνησε από πολύ νωρίς.

Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920. Μεγάλωσε στον Πειραιά, τέλειωσε το γυμνάσιο της Κοκκινιάς, σπούδασε φιλοσοφία και νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και στην Γαλλική Ακαδημία της Αθήνας.

 «Γεννήθηκα στην Σμύρνη, παραμονή της καταστροφής, πέμπτο παιδί, αθέλητο και παραπεταμένο», γράφει αυτοβιογραφούμενη. «Η μάνα μου αρνήθηκε να με θρέψει», δήλωσε.

«Δεν ήμουν παιδί, ήμουν άλλο πράμα και με πέταξε. Επέζησα χάρη στη μεγαλύτερη αδελφή της μητέρας μου.

Η καταστροφή έφερε την οικογένεια στον Πειραιά.

Την υγεία μου την ανέλαβε η θάλασσα του Πειραιά και την αγωγή μου τα αλητάκια του Πειραιά. Όλα έδειχναν ότι η προλεταριακή μου συνείδηση ήταν εξασφαλισμένη. Τότε μπήκαν στη ζωή μου τα μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας, ο Γιώργος, που έγινε ασυρματιστής, και ο «άγγελος της ζωής μου», η Διδώ (Σωτηρίου), που ζούσε με την πλούσια αντιδραστική θεία, αδελφή του πατέρα μας.

Από τη σκληρή δουλειά του ο Γιώργος, από μια έμφυτη συνείδηση η Διδώ, από κοντά κι η μάνα μας, είχαν γίνει και οι τρεις κομμουνιστές».

Η Ελλη Παππά ήταν ήδη από τα γυμνασιακά της χρόνια οργανωμένη σε αντιδικτατορική ομάδα και μετά, στην κατοχή, προσχώρησε στο ΕΑΜ και στο Κ.Κ.Ε.

Όλo τον εμφύλιο και έως τη σύλληψή της, το 1950, δούλεψε για τα παράνομα έντυπα, σε στενή συνεργασία με διαπρεπείς αριστερούς διανοούμενους και κυρίως, στους παράνομους μηχανισμούς του Κ.Κ.Ε.

Καταδικάστηκε κι εκείνη σε θάνατο, στη δίκη Μπελογιάννη, αλλά η ποινή της δεν εκτελέστηκε, γιατί ο γιος που απέκτησε από τον Νίκο Μπελογιάννη, και που είχε στο μεταξύ γεννηθεί στη φυλακή, ήταν μόλις επτά μηνών.

 «Απελευθέρωση, Δεκεμβριανά, προσπάθειες ανασυγκρότησης της Αριστεράς και της Δημοκρατίας, οι πρώτες εκλογές, ο ερχομός του Μπελογιάννη και του μεγάλου έρωτα», έγραψε η ίδια.

%cf%80%ce%b1%cf%80%cf%80%ce%ac-%ce%bc%cf%80%ce%b5%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82

 

Αποφυλακίστηκε από τις φυλακές Αβέρωφ το 1963, δούλεψε στη σύνταξη της «Δημοκρατικής Αλλαγής» και σε τέσσερα χρόνια η απριλιανή χούντα την εξόρισε στη Γυάρο. Αποφυλακίστηκε σε ενάμιση χρόνο, γιατί είχε αρρωστήσει σοβαρά.

 Η Σοβιετική Ένωση την προσκαλεί να τη φιλοξενήσει με τον γιο της, αλλά η ίδια αρνείται γιατί είχε διαφωνήσει με την εισβολή των στρατιωτικών τανκς στην, τότε, Τσεχοσλοβακία. Μέχρι την πτώση της δικτατορίας δεν εργάστηκε σε εφημερίδες της εποχής, αλλά σε εγκυκλοπαίδειες και περιοδικά και αργότερα στην εφημερίδα «Μακεδονία», με ψευδώνυμο.

Επαγγελματικά δούλεψε στις εφημερίδες «Έθνος», «Μακεδονία» και στο περιοδικό «Γυναίκα» έως το 1990, οπότε και αφιερώθηκε αποκλειστικά στο συγγραφικό της έργο. Τα τελευταία πολιτικά βιβλία της είναι «Αποχαιρετισμός στον αιώνα μου» (εκδόσεις Κέδρος) και «Μακιαβέλι ή Μαρξ» (εκδόσεις Αγρα), κυκλοφόρησαν το 2006

Έγραψε μελέτες για την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, όπως «Ο Πλάτωνας στην εποχή μας» και η «Σπουδή στο θέμα της Ελευθερίας – Η έννοια της ελευθερίας στον προσωκρατικό υλισμό», και μελέτες για τον μαρξισμό και τον λενινισμό, όπως ο «Μύθος και ιδεολογία στη ρωσική επανάσταση -οδοιπορικό από το ρωσικό αγροτικό λαϊκισμό στο λαϊκισμό του Στάλιν» και «Ο Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου».

Το αρχείο της Έλλης Παππά φυλάσσεται στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α)

Στις εποχές που ζούμε,  νομίζω ότι η μνήμη τέτοιων ανθρώπων,  επιβάλλεται να μένει ζωντανή

Ποιές σχέσεις πραγματικά μας αφορούν;

Η ζωή αφορά στις σχέσεις. Πιο συγκεκριμένα, Ενώ όη ζωή αφορά στις στοργικές σχέσεις που μας ωθούν στην ανάπτυξη και μας βοηθούν να μεγαλώσουμε!Όλες οι σχέσεις παίζουν ένα ρόλο στην κατανόηση της ζωής και την ανάπτυξη του χαρακτήρα μας, μερικές σχέσεις είναι απλά πιο ιδιαίτερες από άλλες.Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τύποι σχέσης , αλλά υπάρχουν λίγοι τύποι που είναι ουσιαστικοί

Η αδερφή ψυχή

Η αδερφή ψυχή σας είναι αυτή με την οποία ταιριάζετε σε κάθε επίπεδο. Δεν υπάρχει ποτέ καμία αμηχανία και είναι κυριολεκτικά απίθανο να νιώσετε άβολα γύρω της. Ίσως να υπάρξουν διαμάχες και διαφωνίες, αλλά πάντα λύνονται με τρόπο που δυναμώνει την σχέση.

Θα μπορούσατε να περάσετε τρία χρόνια μακριά από αυτό το άτομο και να ξαναενωθείτε μαζί του σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα, επειδή έχετε απήχηση σε κάθε πιθανό επίπεδο.

Όταν το συναντάτε, μπορεί να νιώσετε μια περίεργη αίσθηση οικειότητας σαν να είχατε επιλέξει να το περιλάβετε στη ζωή σας πριν ακόμα γεννηθείτε. Αυτή η περίεργη αίσθηση της οικειότητας πολύ συχνά έρχεται από το γεγονός ότι μοιράζεστε τις περασμένες σας ζωές και οι ότι και οι δύο επιλέγετε να έρθετε εδώ ώστε να αναλάβετε μια αποστολή μαζί.

Αντίθετα με το τι η ποπ κουλτούρα σας έχει κάνει να πιστεύετε, η αδερφή ψυχή σας δεν είναι απαραίτητα το αντίθετο φύλο και δεν είναι απαραίτητα και σύντροφος ζωής. Μπορεί να εμφανιστεί με την μορφή της μητέρας, του αδερφού, της αδερφής ή του καλύτερου φίλου. Κάθε άνθρωπος βρίσκει την αδερφή ψυχή του σε κάποιο σημείο στη ζωή του. Αν δεν την έχετε βρει ακόμα, να το περιμένετε στο μέλλον.

Ο καθρέφτης

Ο καθρέφτης σας είναι το άτομο που σας λέει τα πράγματα όπως είναι. Οι καθρέφτες είναι απόλυτα ευθείς και ειλικρινείς μαζί σας και δεν νοιάζονται αν πληγώνουν τα συναισθήματά σας. Αλλά είναι επειδή δεν νοιάζονται για τα αισθήματά σας που τους κάνει να ασκούν τέτοια μεταμορφωτική επίδραση επάνω σας.

Δεν μιλάω για έναν βλάκα εδώ. Μιλάω για έναν φίλο που θα σας πει πότε κατρακυλάτε, πότε ξεφεύγετε από την ακεραιότητα ή δεν συμπεριφέρεστε με τον τρόπο που θα έπρεπε. Επιδράτε σαν καθρέφτης σε αυτούς και αυτοί σε εσάς και αντανακλάτε ο ένας στον άλλον περιοχές και τομείς με τους οποίους πρέπει να δουλέψετε.

Μπορεί να διαφωνείτε μαζί τους πιο συχνά από ότι είναι απαραίτητο, αλλά κάτω από τις διαφωνίες σας βρίσκεται ένα αυθεντικό ενδιαφέρον του ενός για τον άλλον που δεν μπορεί να κλονιστεί. Μερικές φορές, όλοι χρειαζόμαστε κάποιον για να μας φωνάξει όταν αποτυγχάνουμε .

Ο προστάτης

Ο προστάτης σας είναι ένας μέντορας, ένας δάσκαλος και ένας οδηγός. Σας παρέχουν έμπνευση , ενθάρρυνση, προσγείωση και ανάδραση στη ζωή σας. Σας βοηθούν με το να σας προπονούν μέσα από τις πάλες σας, την αθωότητά σας και την ραγδαία εξέλιξη. Για μερικούς ανθρώπους ο προστάτης τους μπορεί να έρθει με την μορφή ενός οικογενειακού μέλους, ενώ για άλλους έρχεται με την μορφή δασκάλου ή καθηγητή.

Το σημαντικό είναι ότι έχετε κάποιον που έχετε σε υπόληψη και είναι πάντα ικανός στο να σας εμπνέει και να σας καθοδηγεί στο ταξίδι σας. Όσο πιο βαθιά πηγαίνετε στο ταξίδι σας τόσο λιγότερο προσωπικός θα γίνει ο προστάτης σας.

Μπορεί να ξεκινήσει ως οικογενειακό μέλος ή φίλος και έπειτα αφού αρχίσετε να καταλαβαίνετε την καθολικότητά σας και τη σύνδεση με τα πάνταΑντί να είναι ένας δάσκαλος αυτός στον οποίο απευθύνεστε για να βρείτε απαντήσεις, θα πάτε κατευθείαν στην πηγή.

Υπάρχουν τρεις αρχετυπικοί άνθρωποι που ο καθένας θα ωφεληθεί από την παρουσία τους στη ζωή του. Αν είστε αρκετά τυχεροί και τους έχετε ήδη, παλέψτε για αυτούς και να τους εκτιμάτε. Αν δεν τους έχετε βρει ακόμα, συνεχίστε να δουλεύετε την ανάπτυξή σας και θα έρθουν την  κατάλληλη στιγμή.

 

Αυτό το κείμενο δεν είναι δικό μου, το βρήκα όμως ιδιαίτερα καλό!

Ίσως πραγματικά   να χρειαζόμαστε κάποια παρότρυνση για να δούμε ποιούς  έχουμε δίπλα μας και τι ρόλο παίζουν στη ζωή μας, ώστε ή να τους εκτιμήσουμε περισσότερο ή να απομακρυνθούμε περισσότερο.

 

Πηγή: spiritualunite.com

 

Σημάδια…

Όλοι έχουμε πληγές .Δεν μιλάω γι΄ αυτές που φαίνονται, που με το χρόνο θα κλείσουν και θα γιατρευτούν

Μιλάω γι΄ αυτές που είναι κρυμμένες, ριζωμένες μέσα μας! Βαθιά μέσα στη  ψυχή  μας και στο μυαλό μας !

Αυτές που μας κρατάνε πίσω , που προκλήθηκαν από απογοητεύσεις και πράξεις άλλων ή δικές μας!

Όλοι έχουμε υποφέρει!

Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, όλοι έχουμε σημάδια!

Αλλά έτσι είναι η ζωή!

Τι θα κάνουμε με τα σημάδια μας;

Θα μάθουμε , με  σκληρό τρόπο ,αλλά θα μάθουμε!

Μεγαλώνουμε ,ωριμάζουμε, μαθαίνουμε, καλώς ή κακώς μέσα από τις δυσκολίες!

Μην το ξεχνάτε αυτό και μη το βάζετε κάτω…

 

Η ενοχή της ευτυχίας!

Tο όνειρο, το ιδανικό, η επιθυμία, δεν αφήνουμε να έχει συνήθως καμία σχέση με την πραγματικότητά μας.

Κάθε άλλο μάλιστα: Είναι συχνά αόριστο, υπερεκτιμημένο. φαντάζει σαν φαντασίωση και τόσο εξιδανικευμένο, που φοβόμαστε να το πλησιάσουμε, να το δεχτούμε.

Αυτός είναι και ο λόγος που κάτι τέτοιο μπορεί να μετατραπεί από όνειρο που μας δίνει φτερά να πετάξουμε, σε φορτίο που μας προσγειώνει.

Η επιθυμία, το όνειρο, η φαντασίωση έστω, είναι χαρά, είναι ευτυχία και πρέπει να μας βοηθούν στην δύσκολη πραγματικότητα της καθημερινότητας.

Κάποιοι λένε ότι είναι σαν καταφύγιο, άλλοι σαν κίνητρο. Δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι να μην θεωρούμε ότι είναι απομεινάρια ή ξεχασμένα κομμάτια του εαυτού μας.

Όχι και πάλι όχι!

Αυτά, που για τον όποιο λόγο μας δίνουν στιγμές χαράς και ευτυχίας, είναι ζωή και πρέπει να τα νιώσουμε και όχι να τα απομυθοποιήσουμε. Βοηθάμε τον εαυτό μας όταν απομονώνουμε κάτι καλό που μας συμβαίνει ή που επιθυμούμε να συμβεί και το “χρησιμοποιούμε” σαν πηγή θετικών σκέψεων και συναισθημάτων.

Μην κάνουμε το αντίθετο δηλαδή μην απομονώνουμε ένα αρνητικό συμβάν ή μια αρνητική σκέψη και το “χρησιμοποιούμε” σαν κίνητρο για καταστροφολογία.

Επειδή τα προβλήματα, ειδικά τα τελευταία χρόνια,  είναι πάρα πολλά, συνήθως θεωρούμε τα άσχημα , σαν πιο οικεία κατάσταση.

Το ευχάριστο, το χαρούμενο μας “ξεβολεύει” από την καθημερινότητα και μας δημιουργεί έκπληξη, απορία και δυστυχώς κάποιες φορές και ενοχές, τύπου: «Ωραία και γιατί χαίρομαι τόσο πολύ για …αυτό;  Εδώ καράβια χάνονται γύρω μου»

Εντάξει υπάρχει μαυρίλα γύρω μας, παντού, όμως όταν αλλάζει το χρώμα στην ζωή μας,(όσο κι αν διαρκέσει αυτό) πρέπει να το “αναγνωρίσουμε” και να μην λειτουργούμε σαν να έχουμε αχρωματοψία.

Γιατί έτσι μπορεί η ψυχή μας  να γίνει ένας τεράστιος πολύχρωμος κόσμος.

Κι επιτέλους ας καταλάβουμε ότι ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Με κάθε έννοια.

Έτσι λοιπόν είναι πιο αισιόδοξο και εποικοδομητικό να χαιρόμαστε ό,τι καλό μας έρχεται  ή να σχεδιάζουμε ένα ωραίο μέλλον, παρά να ευχόμαστε να είχαμε ένα διαφορετικό παρόν ή παρελθόν.

  Το διλημμα ειναι μεγαλο :

Θα μετατρέψουμε την μελωδία της ευτυχίας σε ενοχές της ευτυχίας;

Εδώ σας θέλω! Διαλέγουμε και παίρνουμε!

Σίσσυ Χριστοπούλου