Ξα μου!

 

Ξα μου>εξα μου = στην εξουσία μου

Δηλαδή, κάνω αυτό που πιστεύω, παίρνω την ευθύνη, δικό μου θέμα τι θα κάνω, άστο πάνω μου.

Και ταυτοχρόνως,  ο τίτλος της  πρώτης ταινίας της Κλειώς Φανουράκη.

Με άρωμα Κρήτης η ταινία είναι γυρισμένη εξ΄ολοκλήρου στη μεγαλόνησο και η  Κλειώ Φανουράκη και το σενάριο της  αποδυκνείουν  πώς κάποιος μπορεί μέσα από την κρίση, να βρει το πραγματικό νόημα της ζωής.

Ο Τζώνη, μέσα σε μια «high season» εποχή χάνει την θέση του ως διευθυντής μεγάλου ξενοδοχείου. Μετά από χρόνια, στα 56 του, καλείται να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο του και να βρει το νόημα της ζωής του το οποίο είχε χάσει με την πιεστική δουλειά του και τις απαιτήσεις της. Έτσι, η επιστροφή στην φύση και την Κρητική γη έρχεται να του δώσει την απάντηση.

Στην ουσία της είναι μια αισιοδοξη ταινία για όλες τις κρίσεις που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος! Τις κρίσεις που καταρρίπτουν τις σταθερές μας και μας αναγκάζουν να επανεφεύρουμε τους εαυτούς μας κ τη σχέση μας με τον κόσμο!

Στην ταινία, το Κρητικό στοιχείο, η κουλτούρα, τα έθιμα, η φύση του νησιού, η φιλοξενία των Κρητικών είναι πρωταρχικά στοιχεία  ενώ  η κρητική διάλεκτος  κυριαρχεί!

Πρωταγωνιστής είναι ο παγκοσμίου φήμης Έλληνας ηθοποιός Γιώργος Χωραφάς και μαζί του συμπρωταγωνιστουν οι Λευτέρης Ελευθερίου, Αννα Φόνσου,Σοφία Χιλλ και πολλοί άλλοι .Μαζί τους και  ντόπιοι που βοηθούν να στηθεί μια αισιόδοξη ιστορία μυθοπλασίας με στοχεία ηθογραφίας.

Γιατί στην τελική αυτό που όλοι θα έπρεπε να πούμε στις μέρες μας είναι :

Ξα μου!

“Ο τελευταίος του πάρτι”

“Μια παραλία με λευκή, ψιλή άμμο, μια καλοκαιρινή νύχτα με πανσέληνο. Στη μια της άκρη ένα μικρό μπαράκι. Μουσική ρέγκε, αγόρια και κορίτσια που χορεύουν ξυπόλυτα στην παραλία, ζευγάρια που φιλιούνται παθιασμένα…

Ένα ψηλόλιγνο, όμορφο αγόρι, γύρω στα είκοσι, προχωρά γεμάτο αυτοπεποίθηση στην ακροθαλασσιά. Στο ένα χέρι ένα μπουκάλι βότκα καπελωμένο με πλαστικά ποτήρια. Στο άλλο μια σακούλα με πάγο,

που αφήνει στο διάβα της σταγόνες νερού. Φτάνει στην άλλη άκρη της παραλίας, πλησιάζει μια παρέα που ’ναι αραχτή στην άμμο και κάθεται κι εκείνος. Μοιράζει ποτήρια, γεμίζει πάγο και βότκα. Υψώνουν τα ποτήρια.

«Στους πιο όμορφους, στους πιο έξυπνους, στους πιο ικανούς, δηλαδή σ’ εμάς!» λέει και πίνουν όλοι γελώντας.”

Και μετά το πάρτι τελειώνει…

Στο μυθιστόρημα «Ο τελευταίος του πάρτι»,   της Ιφιγένειας Κολλάρου, συμβαίνουν  στην ψυχή και τη ζωή των ηρώων, με ρυθμούς καταιγιστικούς και ακατανόητους,   αυτό που συμβαίνει σε όλους μας  τα τελευταία χρόνια.

Μια παρέα με λαμπρό παρελθόν, στάσιμο παρόν και θολό μέλλον, ένας μεγάλος έρωτας σε παρακμή, ένας νεοάνεργος μεσήλικας με τα υπαρξιακά του σε έξαρση, μια μεγαλοκοπέλα που φοβάται τη δέσμευση και μια χώρα σε κρίση.

Σε μια εποχή περικοπών όλα είναι σε ύφεση και υπό διαπραγμάτευση: συναισθήματα, όνειρα, σχέσεις. Οι ισορροπίες χάνονται, τα υπαρξιακά γιγαντώνονται και τα ερωτηματικά κάνουν παρέλαση.

Η αβεβαιότητα και το παράλογο γίνονται μέρος της καθημερινότητας και ο καθένας ψάχνει τους δικούς του μηχανισμούς επιβίωσης.

«Ο τελευταίος του Πάρτι» άρχισε το ταξίδι του πριν λίγες μέρες από τις εκδόσεις Λιβάνη.

Ifigenia P. Kollarou (1) (755x1024)

Με την Ιφιγένεια, γνωριζόμαστε και είναι δικός μου άνθρωπος, από τα πρώτα χρόνια της ιδιωτικής τηλεόρασης. Χρόνια  όμορφα, δημιουργικά, παραγωγικά και έντονα σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο.

Είναι από τους ανθρώπους που γράφουν,   μόνο όταν  έχουν ανάγκη να διηγηθούν μια ιστορία, γιατί οι ήρωες της ζουν όχι μόνο δίπλα της αλλά και μέσα της.

Είναι τρυφερή αλλά μπορεί να γίνει και σκληρή όταν βλέπει να γίνονται πράγματα που αντιβαίνουν τις αρχές της  , είναι ρομαντική και πολύ ρεαλίστρια,  και έχει πολύ χιούμορ με γενναίες δόσεις κυνισμού!

Γενικά  η Ιφιγένεια Κολλάρου ,είναι ένας άνθρωπος,  που όλοι θα θέλαμε να υπάρχει στη ζωή μας !

Έτσι ακριβώς είναι και τα βιβλία της, από το « Μ’ ένα Κλικ Αλλάζουν Όλα»,  μέχρι το ολόφρεσκο «Ο τελευταίος του πάρτι».

«Ο τελευταίος του πάρτι» είναι ένα βιβλίο που με συγκίνησε , πιστεύω ακράδαντα ότι θα με καταλάβετε ,αμέσως μόλις το πάρετε στα χέρια σας !

Παγκόσμια μέρα Γιόγκα!

Για πολλούς από εμάς η Γιόγκα είναι απλά ένα είδος γυμναστικής και μάλιστα λίγο δύσκολης και περίεργης!

Σήμερα όμως γιορτάζει!

Ο ΟΗΕ καθιέρωσε την 21η Ιουνίου ως Παγκόσμια Ημέρα Γιόγκα, μετά και το λόμπινγκ που έκανε στον διεθνή οργανισμό ο Ναρέντρα Μόντι ,πρωθυπουργός της Ινδίας, υπέρ της αρχαίας ινδικής τέχνης.

Την εισήγησή του την υιοθέτησαν τα Ηνωμένα Έθνη με τη σύμφωνη γνώμη και υποστήριξη της πρωτοβουλίας αυτής από 175 κράτη, αριθμό που αποτελεί ρεκόρ, καθώς ήταν ο μεγαλύτερος αριθμός υποστηρικτών μιας πρότασης στην ιστορία του οργανισμού αυτού.

Ας μάθουμε λοιπόν τι είναι , έστω θεωρητικά και μετά βλέποντας και κάνοντας!

 

Η γιόγκα περιλαμβάνει ένα μεγάλο αριθμό από ασκήσεις και τεχνικές. Η λέξη Γιόγκα προέρχεται από τη σανσκριτική λέξη yuj και σημαίνει ένωση.

Σε ένα πιο πρακτικό επίπεδο, αυτή η ένωση έχει σαν αποτέλεσμα την εξισορρόπηση και την εναρμόνιση του σώματος, του μυαλού, του συναισθήματος και της ψυχής. Οι πρακτικές και οι στόχοι της Γιόγκα είναι βαθύτεροι, αναπτύσσοντας ένα σύστημα για εσωτερική εξερεύνηση και προσωπική ανάπτυξη.

Γενικά η προϊστορία της Γιόγκα δεν είναι ξεκάθαρη, καθώς η προέλευση της χάνεται στο μακρινό παρελθόν. Η παλαιότερη αρχαιολογική μαρτυρία της ύπαρξης της Yoga είναι μερικές εγχαράξεις σε πέτρινες πλάκες με Γιόγκικες στάσεις που βρέθηκαν το 3000 π.χ στην Ινδική Κοιλάδα.

Η παράδοση λέει ότι, ο θεμελιωτής της Γιόγκα είναι ο Σίβα. Είναι ένας από τις τρεις θεότητες της ινδικής τριάδας που την αποτελούν ο Βράχμα, ο Βισνού και ο Σίβα.Η πρώτη αναφορά στη Γιόγκα γίνεται στις Βέδες (Veda) το 2500 π.χ. από μια τεράστια συλλογή ιερών κειμένων.

Είναι τα αρχαιότερα, τα ιερότερα και τα πιο σημαντικά κείμενα της Ινδίας.

Με τα πέρασμα των αιώνων η διδασκαλία της Γιόγκα έχει εξελιχτεί πολύ, ενώ τα παρακλάδια της πολλαπλασιάζονται καθώς πολλές νέες σχολές αναπτύσσονται σε όλο τον κόσμο.

Δημοφιλή είδη της Γιόγκα στον δυτικό πολιτισμό είναι η Hatha Yoga, η Power Yoga, η Bikram Yoga, η Ashtanga Yoga και η Kundalini Yoga.

Η Χάθα Γιόγκα είναι το πλέον γνωστό και διαδεδομένο σύστημα στην δύση. Πολλοί την ονομάζουν και Δυτική Γιόγκα. Η Γιόγκα στα παλαιότερα χρόνια παρομοιαζόταν με ένα δέντρο, ένα ζωντανό δηλαδή οργανισμό αποτελούμενο από ρίζες, κορμό, κλαδιά, ανθούς και καρπούς. Χάθα Γιόγκα είναι ένα από τα 6 αυτά κλαδιά. Τα υπόλοιπα αποτελούνται από την Raja, Karma, Bhakti, Jnana, and Tantra Yoga. Κάθε κλαδί αντιπροσωπεύει μια διαφορετική προσέγγιση της ζωής έχει τα δικά του χαρακτηριστικά και λειτουργίες

Πολλά από αυτά τα μονοπάτια έχουν αρκετά κοινά σημεία μεταξύ τους. Κάποιοι μπορεί να βρουν κάποιο κλαδί καταλληλότερο για αυτούς από κάποιο άλλο. Η δραστηριότητα σε έναν κλάδο δεν περιορίζει και την παρακολούθηση ενός άλλου. Χάθα (Hatha) στα Σανσκριτικά σημαίνει η ένωση του Ήλου και της Σελήνης.

Σύμφωνα με το «Yoga Journal», 12 εκατομμύρια άτομα στην Αμερική, κάνουν Χάθα γιόγκα που είναι η σωματική πλευρά ενός συστήματος που περιλαμβάνει επίσης ηθική, αναπνοές και διαλογισμό.

Η Χάθα Γιόγκα  σε συνδυασμό με την ψυχολογική πειθαρχία, ισορροπεί τις λειτουργίες του οργανισμού δαμάζοντας την σκέψη με τις αναπνοές, καθότι σκέψη και αναπνοή είναι απόλυτα συνδεδεμένα μεταξύ τους στην γιόγκικη παράδοση.

Στον χώρο του Fitness, η Χάθα Γιόγκα είναι περισσότερο γνωστή ως ένας συνδυασμός σωματικών ασκήσεων και βαθιάς χαλάρωσης. Θεωρείται το πρώτο σκαλοπάτι στον δρόμο της Raja Yoga. Η Χάθα Γιόγκα δίνει έμφαση στην ποιότητα της κίνησης παρά στην ποσότητα και είναι πολύ διαφορετική από κάθε άλλο είδος άσκησης. Είναι το μόνο είδος που δουλεύει δίχως να καταπονεί τους μυς και με το κέντρο βάρους του ίδιου του σώματος ενδυναμώνει τους μυς.

Η Γιόγκα μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο στην καθημερινότητά του καθώς και στη βαθύτερη κατανόηση της ζωής του. Χρησιμοποιώντας τις αρχές που προσφέρει ισορροπεί όλες τις πλευρές του ανθρώπου το φυσικό, το συναισθηματικό, τη λογική και την ψυχική πλευρά. Όλα δηλαδή τα απαραίτητα συστατικά για μια αρμονική και εμπλουτισμένη ζωή.

Εν κατακλείδι η Γιόγκα προσφέρει, στον άνθρωπο, έναν τρόπο να αναπτύξει την ισορροπία, τον συντονισμό κινήσεων και την εστίαση στο κέντρο βάρους, τόσο στο κορμί όσο και στο νου. Ανανεώνει, αναζωογονεί, θεραπεύει το σώμα, τεντώνοντας τους μυς, τις αρθρώσεις, την σπονδυλική στήλη, τροφοδοτώντας με οξυγόνο το αίμα με την αναπνοή. Το αίμα τροφοδοτώντας με τη σειρά του με οξυγόνο όλα τα εσωτερικά όργανα περιλαμβάνοντας τα νεύρα και τους αδένες ρυθμίζοντας έτσι όλες τις λειτουργίες του οργανισμού!

Namaste!

Καλό καλοκαίρι!

Σήμερα 21 Ιουνίου στις 07:24 ώρα Ελλάδας είχαμε  το θερινό ηλιοστάσιο και ξεκίνησε το φετινό καλοκαίρι και επίσημα.

Όπως κάθε χρόνο, το θερινό ηλιοστάσιο εγκαινιάζει αστρονομικά την έναρξη του καλοκαιριού στο βόρειο ημισφαίριο, όπου ανήκει και η χώρα μας.

Ταυτόχρονα, στο νότιο ημισφαίριο συνέβει το χειμερινό ηλιοστάσιο και άρχισε ο χειμώνας.

Στο βόρειο ημισφαίριο, ο Ήλιος θα βρίσκεται στο βορειότερο σημείο του στον ουρανό και η μέρα θα έχει την μεγαλύτερη διάρκεια του έτους, καθώς ο βόρειος πόλος της Γης θα είναι στραμμένος προς τον Ήλιο.

Αντίθετα, στο χειμερινό ηλιοστάσιο, ο Βόρειος Πόλος βρίσκεται στο πιο απομακρυσμένο σημείο από τον Ήλιο.

Χθες το βράδυ ήταν η μικρότερη νύχτα του χρόνου.

Από σήμερα οι μέρες θα αρχίσουν σιγά-σιγά να μικραίνουν, ώσπου σχεδόν να εξισωθούν με τις νύχτες κατά την φθινοπωρινή ισημερία.

Καλό Καλοκαίρι!

Προβλέψεις από 19 έως 25 Ιουνίου!

Τον Άγγελο Πέτσιο θα βρείτε στο:http://www.periastrologias.gr

Μία μέτρια εβδομάδα περιμένει εσάς τους Κριούς. Ολοένα και περισσότερο θα έρχεστε σε επαφή με τα συναισθήματά σας, οπότε μην απορήσετε εάν οι άνθρωποι που σας γνωρίζουν δεν θα πιστεύουν αυτό που θα βλέπουν μπροστά τους.

Continue reading “Προβλέψεις από 19 έως 25 Ιουνίου!”

Αυτά που αλλάζει ο χρόνος!

Τη στιγμή που η ιστορία γράφεται, πλέον, με ταχύτατους ρυθμούς, κοιτάζοντας το παρελθόν μας, αναρωτιόμαστε πως μπορεί αρκετά πράγματα που τα θεωρούμε δεδομένα να έχουν αλλάξει ραγδαία στο πέρασμα του χρόνου.

Νομίσματα, ολυμπιακά μετάλλια, αλλά και πανίσχυρα σύμβολα έχουν αλλάξει νόημα και χρήση στη διάρκεια της μεγάλης πορείας του ανθρώπινου πολιτισμού, ωστόσο, έχει πάντα μεγάλο ενδιαφέρον να ανακαλύπτουμε τους αρχικούς τους «προορισμούς».

Ας δούμε μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα:

 

Τα νομίσματα εφευρέθηκαν για να «προστατεύσουν» τους ανθρώπους από την απληστία

Οπως γράφει ο Ελληνας ιστορικός Πλούταρχος, στο βιβλίο για την ζωή του Λυκούργου, υπάρχουν πολλές αναφορές σχετικά με τα νομίσματα της εποχής και την σημασία τους στην κοινωνία της αρχαίας Σπάρτης. Οι Λάκωνες χρησιμοποιούσαν μεγάλες σιδερένιες ράβδους, ως νόμισμα, προκειμένου να αποθαρρύνονται, λόγω βάρους και μεγέθους, να επιδιώκουν να «κυνηγούν» τον πλούτο. Το παράξενο αυτό νόμισμα ονομαζόταν «οβολός» και για την μεταφορά περισσότερων από μίας ράβδου χρειαζόταν την βοήθεια των ζώων.

Κάποτε έδιναν Ολυμπιακά Μετάλλια και στους καλλιτέχνες

Από το 1912 μέχρι και το 1948, οι Ολυμπιακοί Αγώνες είχαν ως σκοπό τον διαγωνισμό των συμμετεχόντων σε επίπεδο καλλιτεχνίας, αφού η βράβευση γινόταν σε δραστηριότητες όπως αρχιτεκτονική, λογοτεχνία, μουσική, ζωγραφική και γλυπτική. Σύμφωνα με τον Pierre de Frédy, ιδρυτή των μοντέρνων Ολυμπιακών αγώνων ήταν απαραίτητη η προσθήκη «καλλιτεχνικών αγώνων» καθώς οι αρχαίοι Ελληνες συνήθιζαν να έχουν παράλληλα με τα αγωνίσματα και καλλιτεχνικά δρώμενα Παρόλα αυτά στην πορεία των χρόνων διαγωνιζόμενοι στις τέχνες όπως τον χορό, το θέατρο ή την φωτογραφία δεν κέρδιζαν μετάλλιο. Μετά από 151 μετάλλια, συνολικά, που αποδόθηκαν, οι Ολυμπιακοί Αγώνες έχασαν ολοκληρωτικά την καλλιτεχνική τους υπόσταση.

Για αρκετούς αιώνες τα παιδικά ρούχα ήταν απολύτως… unisex

Μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα τα χρώματα και τα σχέδια ρούχων που φορούσαν τα παιδιά δεν ήταν απολύτως συγκεκριμένα. Υπήρχαν αγόρια που τους φόραγαν φουστάνια, ενώ συνήθως τα νεαρά παιδιά φορούσαν ρούχα χρώματος άσπρου, προκειμένου να καθαρίζονται πιο εύκολα. Οταν ο ρουχισμός άρχισε να εμπορευματοποιείται τα καταστήματα αποφάσισαν να ξεχωρίσουν τα χρώματα. Στις ΗΠΑ οι καταστηματάρχες «εμπνεύστηκαν» από μια δημοσίευση άρθρου, η οποία ανέφερε ως κοινά αποδεκτό τρόπο ενδυμασίας, το ροζ χρώμα για τα «αγορίστικα» ρούχα, ενώ το μπλε φάνηκε να ταιριάζει καλύτερα για τα κορίτσια. Αντίθετα με τα όσα ισχύουν τη σημερινή εποχή, στις αρχές του 20ου αιώνα, το ροζ χρώμα φαινόταν πιο αποφασιστικό και έντονο, ενώ αντιθέτως το μπλε πιο εκλεπτυσμένο και φίνο.

Αγγλικά μιλούσε μόνο ο λαός και οι ευγενείς Γαλλικά

Τα αγγλικά κάποτε αποτελούσαν την γλώσσα του λαού και ήταν για τους «κοινούς», αντιθέτως οι λόγιοι συνήθιζαν να μιλούν γαλλικά. Εξαιτίας της Νορμανδικής εισβολής, το 1066, επικράτησε η γαλλική γλώσσα, ενώ, στην πάροδο των ετών, η διαμάχη μεταξύ των τζέντλεμαν, που είχαν υιοθετήσει τα αγγλο-νορμανδικά γαλλικά, και εκείνων που μιλούσαν μόνο την αγγλική γινόταν όλο και μεγαλύτερη. Ωστόσο η Βρετανική προφορά δημιουργήθηκε μετά την Αμερικανική Επανάσταση και έκανε τους σύγχρονους Αμερικάνους να «ακούγονται» περισσότερο σαν Βρετανοί στρατιώτες του 18ου αιώνα από ότι οι σύγχρονοι για την εποχή Βρετανοί.

Οταν το μεθύσι θεωρούνταν σημάδι σοφίας

Οταν ο διάσημος Ελληνας ιστορικός Ηρόδοτος, ταξίδεψε μέχρι την Περσία, κοντά στο 450 π.Χ., ήρθε αντιμέτωπος με έναν πολιτισμό ο οποίος υποστήριζε βαθιά την σοφία του, που προερχόταν από την χρήση του αλκοόλ. Προκειμένου να πάρουν κάποιες σοβαρές αποφάσεις οι αρχαίοι Πέρσες συνήθιζαν να ακολουθούν μία πολύπλοκη διαδικασία, αποτελούμενη από δύο μέρη. Το ένα μέρος αφορούσε στον διαπληκτισμό κατά την διάρκεια της «μέθης» τους και έπειτα ακολουθούσε το δεύτερο στάδιο, αφού την επόμενη ημέρα ξανασυναντιόντουσαν για να συζητήσουν κάτω από συνθήκες νηφαλιότητας.

Η σβάστικα δεν ήταν πάντα ένα σύμβολο μίσους

Η χρήση της εικόνας αυτής υπολογίζεται στα 3.000 χρόνια πριν και σύμφωνα με έρευνας συνήθιζε να συμβολίζει κάτι τόσο διαφορετικό από την σημερινή ιδιότητα της, αφού επρόκειτο για σύμβολο που προσδιόριζε την καλοσύνη και τύχη. Ολα αυτά όμως έπαψαν να θυμίζουν την τόσο «αντιθετική» πλευρά της όταν την πρωτοχρησιμοποίησαν οι Ναζιστές στην Γερμανία και στην συνέχεια εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο. Στην πρόσφατη ιστορία ωστόσο, εμφανίζεται και ως σύμβολο του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου καθώς και σε διαφημίσεις ακόμη γνωστών αναψυκτικών

 

 

Μια ιστορία αγάπης…

Πολλοί το έχουν χαρακτηρίσει ως το όγδοο θαύμα του κόσμου!
Πρόκειται για ένα από τα ομορφότερα μνημεία και η ιστορία του είναι μία από τις πιο ρομαντικές.

 

Ο Γιαχάν, που βασίλεψε από το 1628 έως το 1658, παντρεύτηκε την Αριουμάντ Μπάνο Μπέγκουμ το 1612. Τη λάτρευε, γι’ αυτό και την αποκαλούσε Μουμτάζ Μαχάλ (Κορόνα του Παλατιού). Η βασίλισσα τον ακολουθούσε παντού, ακόμα και στις στρατιωτικές εκστρατείες.

Στις17 Ιουνίου του 1631, κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας στο Μπουρχανπούρ της Κεντρικής Ινδίας, η Μουμτάζ Μαχάλ πέθανε, λίγα λεπτά αφότου έφερε στον κόσμο το 14ο παιδί τους. Η τελευταία επιθυμία που εξέφρασε στο σύζυγό της ήταν να φτιάξει ένα μνημείο προς τιμήν της, τόσο λαμπρό που όμοιό του ο κόσμος δεν θα ‘χε ξαναδεί. Και ο αυτοκράτορας κράτησε την υπόσχεσή του…

Οι εργασίες κατασκευής του Ταζ Μαχάλ ξεκίνησαν το 1632 και ολοκληρώθηκαν 22 χρόνια αργότερα. Για την ανέγερσή του δούλεψαν 20.000 εργάτες και δαπανήθηκαν 32 εκατομμύρια ρουπία (κατά προσέγγιση 65.000 ευρώ).

Όταν ολοκληρώθηκε, ένας χρυσός φράχτης τοποθετήθηκε γύρω από το φέρετρο, το οποίο -λένε- ο αυτοκράτορας το στόλισε με πέρλες και διαμάντια. Επίσης, τοποθέτησε 2.000 φρουρούς για να το φυλάνε.

Ο Σαχ Γιαχάν σκόπευε να χτίσει άλλο ένα μνημείο από μαύρο μάρμαρο, στην αντίπερα όχθη του ποταμού, για να το αφιερώσει στον ίδιο του τον εαυτό.

Πριν ξεκινήσει, όμως, για το δεύτερο εγχείρημά του, ο γιος του Ορανγκζέμπ κατέλαβε την εξουσία και τον φυλάκισε. Ο αυτοκράτορας πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του στο οχυρό της πόλης Άγκρα, κοιτώντας το Ταζ Μαχάλ και περιμένοντας τη στιγμή που θα ξανασυναντούσε την πολυαγαπημένη του σύζυγο.

Το 1666 τον έθαψαν δίπλα της!