Ο δρόμος προς την …απελευθέρωση!

Συχνά στην καθημερινή ζωή σου συναντάς ανθρώπους που για κάποια ασήμαντη αφορμή όπως το να τους σερβίρουν το λάθος σάντουιτς ή να κολλήσουν στο κόκκινο φανάρι τους κάνει ταύρους εν υαλοπωλείο.

Μήπως σου θυμίζει κάτι;

Μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια λοιπόν.. κανένας δεν είναι απόλυτα αθώος και ναι, υπάρχει εξήγηση για την αντίδραση αυτή.

Ας το δούμε καλύτερα μέσα από δύο σενάρια :

Σενάριο Νούμερο 1: Ας υποθέσουμε ότι είχες άσχημα παιδικά χρόνια. Οι γονείς σου δεν σου στάθηκαν όσο θα ήθελες , ο έρωτας της ζωής σου σε παράτησε, δεν βρήκες την δουλειά που ονειρευόσουν, οι φίλοι σου σε πρόδωσαν. Πως αντιδράς λοιπόν όταν ένα πρωινό, στο δρόμο για τη δουλειά, κάνοντας μία στάση για το καφεδάκι της ημέρας ο μπαρίστας στο κάνει πετιμέζι ενώ εσύ ζήτησες σκέτο με γάλα;

Σενάριο Νούμερο 2: Aς υποθέσουμε ότι η ζωή σου φέρθηκε καλά. Οι γονείς σου έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν, έμαθες από τα λάθη σου και οι όποιες προδοσίες στις σχέσεις σου, σου άνοιξαν τα μάτια.. Πως αντιδράς λοιπόν όταν ένα πρωινό, στο δρόμο για τη δουλειά, κάνοντας μία στάση για το καφεδάκι της ημέρας ο μπαρίστας στο κάνει πετιμέζι ενώ εσύ ζήτησες σκέτο με γάλα;

Είναι προφανές εδώ ότι και στις δύο περιπτώσεις η όποια αντίδρασή σου δεν έχει να κάνει με τον καφέ. Έχει να κάνει με το πώς αντιμετωπίζεις την πραγματικότητα και πώς βλέπεις τη ζωή, πιο παραμύθι ακολουθείς ως όνειρο.

Όταν νιώθεις ευγνώμων γι΄αυτό που έχεις, μικρά λαθάκια δεν έχουν και μεγάλη σημασία. Απολαμβάνεις τον καφέ σου έτσι κι αλλιώς, με ή χωρίς γάλα. Αντιθέτως όταν πιστεύεις ότι όλοι συνωμοτούν εναντίον σου, το ανθρώπινο λαθάκι του μπαρίστα παίρνει μεγάλες διαστάσεις και γίνεται κι αυτός μέρος της συνομωσίας εναντίον σου.

Και κάτι ακόμα που ίσως δεν το έλαβες στα υπόψη. Πολύ πιθανόν και ο μπαρίστας να μην ακολουθεί την επιθυμητή πορεία στη ζωή του. Δεν έχει την δουλειά των ονείρων του, νιώθει προδομένος από τους φίλους του, φροντίζει την άρρωστη γιαγιά του και δεν κοιμήθηκε καλά το προηγούμενο βράδυ, έτσι έκανε το λαθάκι του. Σκέφτηκες ότι ίσως χρειάζεται κι εκείνος κάποιον να τον τονώσει ψυχολογικά -περισσότερο απ’ ότι μπορεί να το χρειάζεσαι εσύ;

 

Εδώ έρχονται τα καλά νέα. Mπορείς να είσαι εσύ αυτή που θα το κάνει! Πρώτα βέβαια πρέπει να νιώσεις εσύ τη θετική ενέργεια, προτού την αποκτήσεις σε τέτοιο βαθμό ώστε να μπορεί να γίνει μεταδοτική.

 

Να τώρα μία άσκηση για να δεις τον κόσμο με άλλο μάτι και να απελευθερώσεις στρες και θλίψη ετών:

1. Στο τέλος της ημέρας προγραμμάτισε να μείνεις λίγη ώρα μόνη σου για να χαλαρώσεις.
2. Βεβαιώσου ότι αυτό θα γίνει σε ένα μέρος όπου δεν θα σε ενοχλήσει και δε θα σε κρίνει κανείς.
3. Πάρε χαρτί και μολύβι.
4. Πήγαινε πίσω στο χρόνο. Θυμήσου όλους αυτούς που σε πλήγωσαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και γράψε έναν προς έναν στο χαρτί. Δώσε το χρόνο στον εαυτό σου να το κάνει ώστε να μην ξεχάσεις κανένα όνομα.
5. Τώρα συγχώρεσε τους όλους.
6. Σκέψου εκείνους που σε έκαναν να πονέσεις, θετικά. Στείλε τις πιο θερμές σου ευχές για καλή τύχη στο δρόμο τους. Πίστεψε ότι ο λόγος που σε πλήγωσαν ήταν ότι ίσως εκείνοι περνούσαν άσχημη φάση στη ζωή τους.
7. Να ελπίζεις να βρουν τη γαλήνη μέσα τους.
8. Άσε να έρθουν στην επιφάνεια όλα τα καταπιεσμένα συναισθήματά σου. Κλάψε αν χρειαστεί. Έτσι δεν θα χρειάζεται πλέον να υποκρίνεσαι εκείνο το μεγάλο χαμόγελο ούτε να ξεσπάς με το παραμικρό στους άλλους.

Όταν θα έχεις τελειώσει, τσαλάκωσε το χαρτί και πέταξέ το μακριά. Επέτρεψε να γίνει αυτό το σημείο αναφοράς σε ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή σου. Η στιγμή να προχωρήσεις και να κοιτάξεις με αισιοδοξία το μέλλον έχει έρθει

 

Κατερίνα Καρώνη

http://www.marieclaire.gr/

Ο Ρομάν Πολάνσκι και ο βιασμός 40 χρόνια μετά…

Σαράντα χρόνια μετά τον βιασμό της, σε ηλικία 13 ετών, από τον σκηνοθέτη, παραγωγό, σεναριογράφο και ηθοποιό Ρομάν Πολάνσκι, η Σαμάνθα Γκάιμερ παρουσιάστηκε σε δικαστήριο του Λος Άντζελες προκειμένου να ζητήσει από την αμερικανική δικαιοσύνη να μπει ένα τέλος σε αυτήν την υπόθεση και να κλείσει ο φάκελος.

Η 54χρονη σήμερα Γκάιμερ προτίθεται να υποστηρίξει το επιχείρημα του Γαλλο-Πολωνού σκηνοθέτη, σύμφωνα με το οποίο αυτός έχει ήδη εκτίσει την ποινή του για την εγκληματική πράξη που έγινε το 1977, όπως δήλωσε στο AFP ο δικηγόρος του Πολάνσκι, Χάρλαντ Μπράουν.

«Έρχεται με τον σύζυγό της στο δικαστήριο διότι έχει κουραστεί από αυτή την υπόθεση που συνεχίζεται εδώ και 40 χρόνια. Θέλει πια να τελειώνει με όλο αυτό», είπε ο Μπράουν. Ο δικηγόρος ενημέρωσε ήδη τον Πολάνσκι για την τελευταία αυτή εξέλιξη και είπε ότι ο πελάτης του «πιστεύει ότι αυτό θα βοηθήσει».

Εναπόκειται πλέον στον δικαστή να κρίνει εάν το αίτημα της Σαμάνθα Γκάιμερ μπορεί να ληφθεί υπόψη σε αυτήν την υπόθεση που διαρκεί εδώ και 40 χρόνια.

Ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης είχε δηλώσει ένοχος το 1977 για σεξουαλική επαφή με τη 13χρονη, κατά τη διάρκεια φωτογράφησης στο Λος Άντζελες. Στο πλαίσιο της συμφωνίας για την ομολογία της ενοχής του εξέτισε ποινή 42 ημερών φυλάκισης. Τον επόμενο χρόνο έφυγε από τις ΗΠΑ, καθώς πίστευε ότι ο δικαστής που είχε αναλάβει την υπόθεσή του θα απέρριπτε τη συμφωνία και θα τον καταδίκαζε σε πολυετή κάθειρξη.

Το 2009, ο δημιουργός της «Τσάιναταουν» και του «Πιανίστα» συνελήφθη στη Ζυρίχη κατόπιν εντάλματος που είχαν εκδώσει οι ΗΠΑ και τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό. Αφέθηκε ελεύθερος το 2010, όταν οι ελβετικές αρχές αποφάσισαν να μην τον εκδώσουν.

«Αυτό που θα αντιμετωπίσει εάν επιστρέψει στο Λος Άντζελες, είναι ένα ανέντιμο δικαστικό σύστημα το οποίο θα αγνοήσει τα γεγονότα και τον νόμο και θα προσπαθήσει να εντυπωσιάσει για να δείξει στο κοινό ότι είναι «σκληρό με τους εγκληματίες», έγραψε ο δικηγόρος του, Χάρολντ Μπράουν, σε μία έκθεσή του προς το Εφετείο για να δικαιολογήσει την απουσία του πελάτη του.

 

Σύμφωνα με τον Μπράουν, ο 83χρονος σκηνοθέτης «δραπέτευσε και είναι κατανοητό γιατί. Για να διαφύγει από ένα απίστευτα διεφθαρμένο δικαστικό σύστημα».

Από την πλευρά της, η Σαμάνθα Γκάιμερ, η οποία υποστηρίζει εδώ και καιρό την επιθυμία του Πολάνσκι να δοθεί τέλος σε αυτή την υπόθεση ώστε να μπορέσει και εκείνη να συνεχίσει τη ζωή της, έγραψε επιστολή προς το δικαστήριο νωρίτερα φέτος, στην οποία κατηγορούσε τους εισαγγελείς ότι θέλουν να προωθήσουν την καριέρα τους παρά να λύσουν την υπόθεση.

«Οι περιπτώσεις που αφορούν διασημότητες δεν πρέπει να γίνονται αντικείμενα κατάχρησης από τους ομοίους σας, οι οποίοι επιδιώκουν τη φήμη και την προώθηση της καριέρας τους», γράφει στην επιστολή της η Γκάιμερ απευθυνόμενη στην εισαγγελέα της πολιτείας Τζάκι Λάσεϊ και στη βοηθό της, Μισέλ Χάνις.

«Τόσο εσείς, όσο και αυτοί πριν από εσάς δεν με προστατέψατε ποτέ, μου συμπεριφερθήκατε με περιφρόνηση, χρησιμοποιώντας ένα έγκλημα εναντίον μου για να προωθήσετε την καριέρα σας», γράφει.

Όσον αφορά τον Πολάνσκι, αφότου πήγε στη Γαλλία η καριέρα του έφθασε στο ζενίθ, σε βάρος του όμως εκκρεμεί το ένταλμα σύλληψης στις Ηνωμένες Πολιτείες, και η υπόθεση αυτή τον εμποδίζει να επιστρέψει στο αμερικανικό έδαφος και να ταξιδεύει. Δεν πήγε στο Λος Άντζελες για να παραλάβει το Όσκαρ για την ταινία του «Ο Πιανίστας» το 2003 και παραιτήθηκε από την προεδρία της τελετής απονομής των γαλλικών κινηματογραφικών βραβείων Σεζάρ τον περασμένο Φεβρουάριο.

Φύγε… ευχαριστώ!

Η ζωή θυμίζει έντονα ένα αεροδρόμιο. Διαρκείς αφίξεις κι αναχωρήσεις. Εκατοντάδες περαστικοί να σε προσπερνούν, προορισμοί που συνεχώς ανανεώνονται στον πίνακα ανακοινώσεων. Στιγμές ευτυχίας με εγκάρδια καλωσορίσματα κι άλλες όχι τόσο ευχάριστες, με επώδυνους αποχαιρετισμούς.

Δεν έρχονται όλοι οι άνθρωποι για να μείνουν στη ζωή σου· κι ας προσπαθούν κάθε φορά να σε πείσουν με μεγάλα λόγια και βροντερές υποσχέσεις. Κι αν ακόμα το θέλουν, συχνά μπερδεύουν τις στάσεις με τους σταθμούς. Έτσι λοιπόν, σχεδόν κάθε άφιξη κουβαλάει μαζί της και μία αναχώρηση. Έτσι κι εσύ έμαθες πέρα απ’ το να καλωσορίζεις πως πρέπει και να αποχαιρετάς. Κι είναι κάποιοι που κάνουν τον αποχωρισμό εύκολη υπόθεση, καθώς η απουσία τους μοιάζει μάλλον με δώρο. Είναι όμως κι άλλοι που σου λείπουν τόσο ώστε να αναρωτιέσαι αν μπορείς χωρίς αυτούς.

Μα είναι και κάποιες απουσίες καλύτερες απ’ τις παρουσίες. Ίσως γιατί δεν έδωσαν ποτέ πραγματικά το παρόν. Υπάρχουν κι εκείνοι, λοιπόν, που ενώ πιάνεις τον εαυτό σου να τους σκέφτεται και να του λείπουν, δε θα τους ήθελες ποτέ ξανά στη ζωή σου, δεν επιδιώκεις την επιστροφή τους ούτε κι ελπίζεις σ’ αυτήν. Είναι σαν να τους αγαπάς για όσα σου έδωσαν μα να τους μισείς ταυτόχρονα για όλες τις πληγές που περίτεχνα σου άνοιξαν, άλλωστε ρήμα ξε-αγαπώ δεν υπάρχει και το ξέρεις καλά.

Ποτέ δε σου είναι εύκολο να βγάζεις ανθρώπους απ’ τη ζωή σου. Είτε έφυγαν μόνοι τους είτε τους έδιωξες εσύ, πάντα την απουσία τους θα ακολουθεί ένα κενό. Μη σε τρομάζει, όμως, γιατί κάποιοι άλλοι υπέροχοι άνθρωποι θα γεμίσουν αυτό το κενό και θα κολλήσουν ένα φωτεινό χαμόγελο στο τότε κατσουφιασμένο σου μουτράκι. Πάντα απ’ τις χαραμάδες δε σκάει το φως;

Στην πραγματικότητα, αν το καλοσκεφτείς, δεν είναι καν τα πρόσωπα που σου λείπουν μα τα συναισθήματα που σου δημιουργούσαν. Αυτά είναι που αναζητάς. Ερωτεύτηκες τον ίδιο τον έρωτα, νοσταλγείς την ασφάλεια, το πάθος και τη συντροφικότητα. Πάντα τα συναισθήματα πενθείς, τα πρόσωπα είναι μονάχα οι πομποί.

Εξάλλου καθένας που μπαίνει στη ζωή σου έχει έναν σκοπό. Άλλος είναι μάθημα κι άλλος πάθημα. Άλλος ευλογία κι άλλος κατάρα. Κάποιοι θα σε μάθουν ν’ αγαπάς και κάποιοι άλλοι θα σε μάθουν να σ΄αγαπάς, αφού μόνο εσένα είχες τελικά στα ζόρια. Κάποιοι θα γίνουν παραδείγματα προς μίμηση κι άλλοι προς αποφυγή. Μα τελικά είναι πολύ σημαντικό να μάθεις τι δε θες και τι δεν ανέχεσαι για να μη συμβιβαστείς ποτέ ξανά ούτε να σε πουλήσεις φθηνά.

Αν είναι τέχνη το να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή, είναι ακόμα μεγαλύτερη το να μην επιστρέφεις σε αυτούς που σε έδιωξαν με τα άδεια τους λόγια και τις ακόμα πιο άδειες τους πράξεις. Να δίνεις, αλλά να κρατάς πάντα κάτι και για σένα. Να αφήνεσαι, αλλά να μάθεις πως ορισμένες φορές πρέπει και να αφήνεις -για το δικό σου καλό.

Ναι, υπάρχουν άτομα που πάντα θα σου λείπουν, όπως υπάρχουν και λόγοι που αυτή τη στιγμή δεν είναι δίπλα σου. Δε συνέχισαν τη διαδρομή μαζί σου, είτε γιατί δείλιασαν και τα παράτησαν στα μισά είτε γιατί στην ουσία δεν έκαναν ποτέ ούτε βήμα κι όταν το συνειδητοποίησες ήσασταν ήδη πολύ μακριά για να γυρίσεις πίσω κι ακόμα πιο μακριά για να σε προλάβουν. Έπαιξαν κι έχασαν, εσένα.

Το «λείπει» κι η «λύπη» ακούγονται ίδια κι αυτό δε μοιάζει και πολύ τυχαίο. Γι’ αυτό να τους θυμάσαι πού και πού, μα μην ξεχνάς ποτέ πως σε είχαν και σε άφησαν να φύγεις. Άλλωστε «ό,τι αξίζει, μένει» άρα ό,τι έφυγε, μάλλον δεν άξιζε και τόσο.

 

Πωλίνα Πανέρη

PillowFights

Έχετε φίλους από την εφηβεία;

Σίγουρα θα είχατε κάποια συμμαθήτρια στο γυμνάσιο ή το λύκειο με την οποία ήσασταν αχώριστες: Πηγαίνατε μαζί για ψώνια, για καφέ, σε όλα τα σχολικά πάρτι, μελετούσατε παρέα, ενώ πολλά από τα βράδια σας τα περνούσατε στο δικό της ή το δικό σας σπίτι κουτσομπολεύοντας και γελώντας μέχρι τα ξημερώματα.

Continue reading “Έχετε φίλους από την εφηβεία;”

Δεν υπάρχει “δεν θέλω σχέση”

Τα γνωστά και χιλιοειπωμένα: «Δεν είμαι έτοιμος για σχέση, περνάω φάση, δεν ξέρω τι θέλω» 

Κουραφέξαλα!

Ναι, όλα αυτά είναι κουραφέξαλα, μη μασάτε.

Μπορούμε να δεχθούμε πως σε κάποιες περιόδους της ζωής μας, προσεγγίζουμε την ιδέα της δέσμευσης πιο θετικά και σε κάποιες άλλες όχι και τόσο. Όμως αυτό συμβαίνει, όταν εκείνος που έχουμε απέναντί μας δε μας ελκύει και τόσο πολύ. Γιατί αν έχεις μπροστά σου κάποιον που γουστάρεις, δεν υπάρχει περίπτωση να σταθείς σε καμία δικαιολογία και σε κανένα εμπόδιο. Ειδικά αν κι εκείνος είναι διαθέσιμος κι η έλξη είναι αμοιβαία.

Παρότι ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα που έχει ανάγκη τη συντροφικότητα, διάφοροι λόγοι στις μέρες μας, μας κάνουν να απομακρυνόμαστε από τους γύρω μας και να απομονωνόμαστε. Αυτό δεν είναι κατακριτέο, καθένας περνάει σκαμπανεβάσματα και χρειάζεται χρόνο με τον εαυτό του. Το σεξουαλικό ένστικτο από την άλλη, είναι πολύ δυνατό στην ανθρώπινη φύση. Έτσι θα συναντήσουμε συχνά το φαινόμενο, κάποιος να πλησιάζει ανθρώπους καθαρά και μόνο για να καλύψει αυτήν του την ανάγκη. Αυτή η τακτική τον γλιτώνει από τις υποχρεώσεις και τον περιορισμό, που αναπόφευκτα φέρνει μια σχέση.

Είναι κάπως δύσκολο για έναν άνθρωπο που έχει συνηθίσει να ζει μόνος να βάλει στη ζωή του κάποιον άλλον, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Όμως όπως είπαμε και προηγουμένως, αυτό συμβαίνει στις περιπτώσεις που το υποψήφιο ταίρι μας δε μας ελκύει και τόσο πολύ. Προφανώς για να φτάσει κάποιος να ασχολείται μαζί σου,δεν του είσαι αδιάφορος.

Είναι διαφορετικό όμως να σου αρέσει κάποιος, απ’ το να σου είναι απαραίτητος.

Στην περίπτωση αυτού που δηλώνει πως δε θέλει σχέση, είναι ξεκάθαρο πως να συναντήσει, να μιλήσει, ακόμη και να κάνει έρωτα με τον άλλο, δεν του είναι κάτι απαραίτητο. Δεν το χρειάζεται, άρα δεν το θέλει και τόσο. Ωραία θα ήταν αν συμβεί, αλλά κι αν δε συμβεί, δεν τρέχει κάτι.

 

Σκέψου όμως την περίπτωση κάποιου, που γουστάρει πολύ αυτόν που έχει απέναντί του. Ας τολμήσουμε να πούμε πως είναι ακόμη κι ερωτευμένος μαζί του. Θα μπορούσε ποτέ να είναι τόσο χαλαρός, στο ενδεχόμενο να μην ξανασυναντήσει αυτό το άτομο; Σίγουρα θα επεδίωκε να τον δει, να τον αγκαλιάσει. Όλοι μας λίγο-πολύ έχουμε υπάρξει ερωτευμένοι κάποια στιγμή στη ζωή μας.

Ξέρουμε καλά αυτό το χειμαρρώδες συναίσθημα και την επιθυμία να βρεθούμε με το αντικείμενο του έρωτά μας, η οποία δε δαμάζεται εύκολα. Ξέρουμε επίσης πόσο άσχημα νιώθουμε, όταν αυτή μας η επιθυμία δεν μπορεί να ικανοποιηθεί. Όταν για οποιοδήποτε λόγο, προσωρινά ή οριστικά, δεν μπορούμε να είμαστε μαζί με αυτόν που θέλουμε.

 

Ποιος λογικός άνθρωπος λοιπόν, θα υπέβαλλε μόνος του τον εαυτό του στη διαδικασία να το περάσει όλο αυτό; Να θέλει κάποιον, να νιώθει την επιθυμία να είναι μαζί του κι όμως να επιλέγει ο ίδιος να νιώσει αυτή τη στέρηση. Προφανώς λοιπόν, για να το κάνει αυτό δεν τη νιώθει αυτή τη στέρηση, ούτε και την ανάγκη να είναι με τον άλλο. Αντιμετωπίζει το όλο θέμα ιδιαίτερα χαλαρά, κάτι που καθιστά πασιφανές πως δεν υπάρχουν συναισθήματα. Ίσως μια επιφανειακή έλξη που τον κάνει να ασχολείται μαζί του, όμως τίποτα παραπάνω.

 

Δεν υπάρχουν κανόνες στη ζωή και στον έρωτα.

Κάποια πράγματα όμως, είναι θέμα κοινής λογικής. Όλα είναι πάρα πολύ απλά. Τα κάνουμε περίπλοκα εμείς, είτε γιατί δε θέλουμε να πούμε την αλήθεια, είτε γιατί δε θέλουμε να την αντιμετωπίσουμε.

Όταν κάποιος γουστάρει κάποιον άλλο κι αυτό είναι αμοιβαίο, αυτοί οι δυο άνθρωποι θα γίνουν ζευγάρι. Αυτή είναι η φυσική εξέλιξη της ιστορίας. Αν δε μεσολαβούν πραγματικά ανυπέρβλητα εμπόδια κι όμως η ιστορία αυτή δεν προχωρήσει σε σχέση, κάποιος από τους δύο δε γούσταρε και τόσο, ώστε να ξεβολευτεί.

Έχουμε δει ανθρώπους να ξεπερνάνε πραγματικά εμπόδια για να είναι μαζί. Να μηδενίζουν αποστάσεις, να τα βάζουν με όλους για χάρη του έρωτά τους.

Δεν μπορούμε να δεχθούμε πως κάποιος που τα έχει όλα στα χέρια του, κάνει πίσω γιατί είναι απλά σε φάση που δε θέλει να κάνει σχέση.

Κωνσταντίνα Γρημάνη

http://www.pillowfights.gr/

 

 

Ελληνίδα, sex και facebook!

Την πλήρη σεξουαλική απελευθέρωση ζουν οι γυναίκες μέσω του Διαδικτύου.

Τα αποτελέσματα των ερευνών είναι αποκαλυπτικά: Το 80% των γυναικών, δηλώνουν ότι με τα social media μπορούν να κάνουν πιο εύκολα αυτό που δεν τολμούν κατ’ ιδίαν, όπως το να φλερτάρουν έντονα.

Σύμφωνα με στοιχεία του Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας, το 38% των γυναικών και το 46,7% των ανδρών συνευρέθηκαν ερωτικά πιο εύκολα και γρήγορα λόγω των social media και κυρίως του  Facebook.
Ιδιαίτερα στο  FB οι σχεδόν μισοί από τους Ελληνες χρήστες του παραδέχονται ότι έχουν φλερτάρει, με σκοπό το σεξ

«Οι γυναίκες παλαιότερα ήθελαν να απιστήσουν αλλά δεν μπορούσαν. Τώρα και θέλουν και μπορούν. Το Διαδίκτυο είναι ιδανικός τόπος συνάντησης  εραστών…», λέει μεταξύ άλλων ο πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Δρ. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, τονίζοντας χαρακτηριστικά:

«Το Διαδίκτυο για τη γυναίκα λειτούργησε όπως η Βαστίλη στη Γαλλική Επανάσταση. Η ελέω Θεού άνδρα πατριάρχη βασιλεία τελείωσε.».

Αθώα…

Όλοι  λέμε ψέματα, ορισμένες φορές χωρίς καν να υπάρχει προφανής λόγος. Ακόμη και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους, συγγενείς και φίλους. Δεν είναι ότι το κάνουμε για  κακό.

Στην πραγματικότητα, δεν ξέρουμε καν γιατί μπαίνουμε σ’ αυτή τη διαδικασία. Αυθορμητισμός,συνήθεια,βαρεμάρα;

Διαλέγετε και παίρνετε!

Αρκεί βέβαια να μην αρχίσουμε να πιστεύουμε και οι ίδιοι τα ψέματα που αραδιάζουμε.

Ιδού κάποια αθώα ψεματάκια:

Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε 5 χρόνια;
Όλοι κάνουμε όνειρα για καριέρα, σπουδαία επιτεύγματα κι ενίοτε αρκετά χρήματα. Κι αυτή είναι η απάντηση που δίνουμε όταν μας κάνουν την συγκεκριμένη  ερώτηση. Ποια είναι η αλήθεια όμως;

Πώς φανταζόμαστε πραγματικά τον εαυτό μας σε 5 χρόνια στην Ελλάδα της εποχής μας; Μήπως άνεργο, να ψάχνει για δουλειά με τον κατώτατο μισθό άσχετα με τα πτυχία και τον κόπο του καθενός;

 Συμφωνείτε με τους Όρους Χρήσης;
Σε οποιαδήποτε διαδικτυακή εγγραφή ή συναλλαγή σου κάνουν πάντοτε την ίδια ερώτηση αναγκάζοντάς σε να επιλέξεις «Ναι» για να προχωρήσεις στο επόμενο στάδιο της διαδικασίας. Βέβαια, η αλήθεια είναι πως όχι μόνο δε συμφωνείς μαζί τους αλλά ούτε καν τους έχεις διαβάσει. Και πώς να το κάνεις άλλωστε αφού για να βγάλεις άκρη με αυτές τις μικρές και ύπουλες μπούρδες, απαιτείται η συμμετοχή δικηγόρου!

Με πόσους/ες έχεις κάνει σεξ;

Εδώ, η απάντηση εξαρτάται από έναν και μόνο παράγοντα. Το φύλο. Κάθε γυναίκα, θα κρύψει τον πραγματικό αριθμό ερωτικών συντρόφων τον οποίο και θα διαιρέσει με το 2 προτού δώσει την απάντησή της. Αντίθετα, κάθε άντρας που σέβεται τον εαυτό του θα πολλαπλασιάσει τον πραγματικό αριθμό με το 3 και μετά θα απαντήσει με ένα χαμόγελο υπερηφάνειας στα χείλη. Στανταράκι.

 Πώς σου φάνηκε το φαγητό που μαγείρεψα;
Είμαι σίγουρη πως έχεις παρατηρήσει κι εσύ ότι στις περισσότερες επισκέψεις που κάνεις και μαγειρεύει κάποιος φίλος/η σου το φαγητό αν μη τι άλλο είναι κατώτερο των προσδοκιών σου. Γίνεται όμως, να απαντήσεις ειλικρινά και να μειώσεις τόσο την προσπάθεια που κάποιος έκανε για να σε ικανοποιήσει; Προφανώς κι όχι…

 Τι κάνεις; Πώς είσαι;
Φαντάσου πως αν έπρεπε να απαντήσεις ειλικρινά θα αναγκαζόσουν να περιγράψεις τα νεύρα που έχεις από το πρωί όπου και καθυστέρησες να ξυπνήσεις. Το γεγονός ότι δε βρήκες θέση κοντά στη δουλειά. Το άγχος σου για το πώς θα σε φτάσουν τα χρήματα μέχρι τέλος του μήνα. Την κούραση από το φορτωμένο σου πρόγραμμα. Το παράπονο πως δε βρίσκεσαι συχνά με τον/τη φίλο/η σου καθώς και τη γενικότερη ανησυχία για το τι θα κάνεις στα επόμενα χρόνια. Νομίζω πως καταλαβαίνεις γιατί το «Καλά είμαι, εσύ;» είναι η καλύτερη απάντηση άσχετα αν δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα.