Γνωρίζετε την Έφη Μπέμπο;(video)

Η τραγουδίστρια και ηθοποιός, Έφη Μπέμπο, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, που μεσουράνησε από την περίοδο του μεσοπολέμου μέχρι και τη δεκαετία του 1950, γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1910 στην Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης.

Το 1912 η οικογένειά της μετεγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη και το 1914 με την υπογραφή της ελληνοτουρκικής συμφωνίας ανταλλαγής πληθυσμών αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη, όπου και επέστρεψε στη Τσαριτσάνη και από εκεί εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Βόλο.

Continue reading “Γνωρίζετε την Έφη Μπέμπο;(video)”

Τα “4.1 Miles” της Δάφνης Ματζιαράκη, πάνε Όσκαρ

 

Η Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών ανακοίνωσε τα 10 μικρού μήκους ντοκιμαντέρ που διεκδικούν μια θέση στην τελική πεντάδα των υποψηφιοτήτων για τα Όσκαρ.

Ανάμεσά τους είναι και το «4.1 Miles» της Δάφνης Ματζιαράκη. Οι τελικές υποψηφιότητες θα ανακοινωθούν στις 24 Ιανουαρίου 2017. Τα Όσκαρ θα απονεμηθούν την Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2017 στο Dolby Theatre στο Hollywood.

Η Δάφνη  Ματζιαράκη, είναι φοιτήτρια δημοσιογραφίας στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ και τιμήθηκε ήδη με «φοιτητικό» Όσκαρ από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών τον Σεπτέμβριο του 2016.

Βραβεύθηκε στην κατηγορία ντοκιμαντέρ για το «4.1 Miles», το οποίο έχει προβάλλει η New York Times.

Το ντοκιμαντέρ, γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στη Λέσβο και συγκεκριμένα πάνω στο σκάφος με κυβερνήτη τον Κυριάκο Παπαδόπουλο και το πλήρωμά του.

Continue reading “Τα “4.1 Miles” της Δάφνης Ματζιαράκη, πάνε Όσκαρ”

Είμαι ο ίδιος μιά αντίφαση…

Το μεσημέρι της 24ης Οκτωβρίου του 1963 έφθασε στην Αθήνα η χαρμόσυνη είδηση της απονομής του Νόμπελ Λογοτεχνίας στον ποιητή Γιώργο Σεφέρη. Ήταν η πρώτη φορά που ένας Έλληνας τιμάται με Νόμπελ.

Αμέσως μετά, ο ποιητής δήλωσε:

“Διαλέγοντας έναν Έλληνα ποιητή για το βραβείο Νομπέλ, νομίζω πως η Σουηδική Ακαδημία θέλησε να εκδηλώσει την αλληλεγγύη της με τη ζωντανή πνευματική Ελλάδα. Εννοώ: αυτή την Ελλάδα για την οποία τόσες γενεές αγωνίστηκαν, προσπαθώντας να κρατήσουν ό,τι ζωντανό από τη μακριά παράδοση της. Νομίζω, ακόμη, ότι η Σουηδική Ακαδημία θέλησε να δείξει πως η σημερινή ανθρωπότητα χρειάζεται και την ποίηση – κάθε λαού – και το ελληνικό πνεύμα.”

Στις 10 Δεκεμβρίου το 1963 έγινε στη Στοκχόλμη η τελετή απονομής των βραβείων Νόμπελ.

Ανάμεσα στους τιμηθέντες και ο Γιώργος Σεφέρης, ο οποίος το βράδυ της ίδιας ημέρας εκφώνησε την παρακάτω ομιλία στο δείπνο που παρατέθηκε στους νομπελίστες στο Δημαρχείο της Στοκχόλμης.

Στην ομιλία του, ο Έλληνας ποιητής συνοψίζει τις πεποιθήσεις του, αφενός για την άμεση και αδιάσπαστη συνέχεια της ελληνικής γλώσσας (και ευρύτερα της ελληνικής ηθικής συνείδησης) από την αρχαιότητα ως τη σημερινή εποχή και αφετέρου για την αναγκαιότητα και τη λειτουργία της ποίησης στο σύγχρονο κόσμο.

” Τούτη την ώρα αισθάνομαι πως είμαι ο ίδιος μια αντίφαση. Αλήθεια, η Σουηδική Ακαδημία έκρινε πως η προσπάθειά μου σε μια γλώσσα περιλάλητη επί αιώνες, αλλά στην παρούσα μορφή της περιορισμένη, άξιζε αυτή την υψηλή διάκριση. Θέλησε να τιμήσει τη γλώσσα μου, και να – εκφράζω τώρα τις ευχαριστίες μου σε ξένη γλώσσα. Σας παρακαλώ να μου δώσετε τη συγγνώμη που ζητώ πρώτα- πρώτα από τον εαυτό μου.
Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα, και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα. Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά· κανόνας της είναι η δικαιοσύνη.”

Αιφνίδια συγκυρία!

 

“Κάθε στίχος μου εσύ κάθε σκέψη,

πόθος, όνειρο όσο πιο βαθιά σε κρύβω

φυλαγμένο σαν έμβρυο στα άβατα της

ψυχής τόσο πιο πολύ φοβάμαι.

Η αίσθηση της ανυπαρξίας σου ανυπόφορη

Σε τυλίγω στο θέλω μου, στο

Δικό μου σ΄αγαπώ σου ψιθυρίζω

την ανάγκη μου μονάχα γιατί σε

χρειάζομαι μονάχα γιατί ξέρω με

 όλες τις αισθήσεις  ν΄αγαπώ “.

Είναι ένα απόσπασμα από την πρώτης ποιητικής συλλογής της 25χρονης Πετρίνας Γιαννακούλη.

Μια ποιητική συλλογή στις σελίδες της οποίας αναδύονται υπαρξιακές αναζητήσεις, ψυχικές μάχες, πνευματικά ερωτήματα περιστοιχισμένα από τον πυρήνα της ζωής, τον έρωτα.

Ο έρωτας που βιώνεται μέσα από μια διαδικασία μοναχικής και μονομερούς αναδιοργάνωσης του εγώ.

Σταθμούς στο ταξίδι αυτό αποτελούν ο ανθρώπινος φόβος, η ψυχική αντοχή, η αλλόκοτη αυτή έννοια δικαιοσύνης που μας συστήνει εν τέλει στην ευτυχία.

Ποιήματα που μιλούν για τον έρωτα όπως ο καθένας τον βιώνει μέσα από τον δικό του ψυχισμό.

Ποιήματα που εξυμνούν την  αγάπη ως τελευταίο πια σταθμό, ως μια ¨αέναη κίνηση χορού, μιας ξελογιάστρας μοίρας που παιχνιδίζει¨.

Αξίζει τον κόπο να πάρετε το βιβλίο και να γνωρίσετε ένα από τα νέα ταλέντα ,που σίγουρα θα μας απασχολήσει και αύριο.

Η σχολική ζωή τριών αιώνων!

Έκθεση στις 16 Σεπτεμβρίου. με στόχο τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης μέσω της διάσωσης, της έρευνας και της μελέτης της ιστορίας της εκπαίδευσης και των σχολείων διοργανώνει το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης του Εθνικού Κέντρου Έρευνας και Διάσωσης Σχολικού Υλικού .

To Mουσείο αξιοποιεί μία από τις καλύτερες συλλογές σχολικών βιβλίων και σχολικού υλικού τα οποία χρονικά καλύπτουν διάστημα περίπου τριών αιώνων. Πολλές από τις εκδόσεις αυτές είναι σπάνιες και δυσεύρετες, ενώ πολλά βιβλία δεν υπάρχουν στις επίσημες βιβλιογραφίες και στις μεγάλες βιβλιοθήκες. Continue reading “Η σχολική ζωή τριών αιώνων!”

2100 χρόνια μετά”Εκάβη, μια πρόσφυγας στη Δήλο”

Ανοίγει έπειτα από δύο χιλιετίες σιωπής το Αρχαίο Θέατρο της Δήλου. Στον ιδιαίτερα φορτισμένο συμβολικά αυτό τόπο, ανεβαίνει η παράσταση «Εκάβη, μια πρόσφυγας στη Δήλο».

Η εικόνα του Αρχαίου Θεάτρου της Δήλου μετά την καταστροφή του, το 88 π.Χ., από τα στρατεύματα του βασιλιά του Πόντου Μιθριδάτη, αλλάζει για δύο βραδιές και φιλοξενεί μετά από 2.100 χρόνια, για πρώτη φορά στην ιστορία του, θεατρική παράσταση από το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου με την Δέσποινα Μπεμπεδέλη.

 

 

Το θέατρο οικοδόμησαν οι Δήλιοι το 3ο αι. π. Χ. ως έκφραση της ανεξαρτησίας τους, αλλά και σε ένα χώρο συνάντησης, συνύπαρξης και ανταλλαγής ποικιλόμορφων πολιτιστικών ιδιωμάτων.

Την Παρασκευή 2 και το Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου 2016, για πρώτη φορά μετά από δυο χιλιετίες σιωπής θα ακουστεί σε αυτό τον συμβολικό τόπο, θεατρικός λόγος.

Η παράσταση είναι μια ελάχιστη προσφορά της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κυκλάδων και του Δήμου Μυκόνου στην αφύπνιση για το προσφυγικό δράμα που βιώνει η ανθρωπότητα στα νερά του Αιγαίου.
Εκεί εξάλλου, στο αρχαίο θέατρο της Δήλου, εορτάζονταν οι μεγαλύτερες γιορτές του νησιού, με φημισμένους διονυσιακούς τεχνίτες από κάθε άκρη της ελληνιστικής οικουμένης. Εκεί στεφανώνονταν οι πολυάριθμοι πρόξενοι και ευεργέτες της δηλιακής πόλεως και τελούνταν οι αγώνες της ανεξάρτητης Δήλου.

Εκεί, όπου το θαλασσινό κουπί έφερε τις Τρωαδίτισσες για να ενωθούν με τις Δηλιάδες και να υμνήσουν την Άρτεμη, όπως λέει ο Ευριπίδης και όπως πληροφορεί η Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων.

Το θεατρικό δρώμενο, που τελεί υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου, ανεβαίνει από το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου σε σκηνοθεσία Νίκου Καραγέωργου.

Το θέατρο δεν μπορεί να υποδεχτεί πολύ κόσμο και η παράσταση θα γίνει χωρίς τις συνήθεις ανέσεις μιας άλλης σκηνής.

Η παράσταση ξεκινάει στις 18:00 με το  φως της ημέρας .

Continue reading “2100 χρόνια μετά”Εκάβη, μια πρόσφυγας στη Δήλο””

Divina

Αύγουστος του ’47, η Μαρία Κάλλας φεύγει ενοχλημένη από την Νέα Υόρκη μετά την αναβολή της παράστασης Turandot και ακολουθεί τον βαρύτονο Nicola Rossi Lemeni, ο οποίος της κλείνει οντισιόν στην Arena de Verona. Την πρώτη βραδιά της διαμονής της γνωρίζει σε σπίτι φίλων τον Giovanni Battista Meneghini τον οποίο παντρεύεται το ’49.

Φέτος το μουσείο της Arena, αλλά και ολόκληρη η πόλη, τιμά τη σοπράνο με μια αναδρομική έκθεση στο Palazzo Forti. Σκίτσα, φωτογραφίες και φυσικά η περίφημη γκαρνταρόμπα της καταγράφουν στιγμές από της αξεπέραστη πορεία του φαινομένου με το όνομα Μαρία Κάλλας.

Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι 18/09.