Η ευτυχία έχει χρώμα!

Tο όνειρο, το ιδανικό, η επιθυμία, δεν αφήνουμε να έχουν συνήθως καμία σχέση με την πραγματικότητά μας.

Κάθε άλλο μάλιστα: Είναι συχνά αόριστο, υπερεκτιμημένο. φαντάζει σαν φαντασίωση και τόσο εξιδα­νικευμένο, που φοβόμαστε να το πλησιά­σουμε,να το δεχτούμε. Αυτός είναι και ο λόγος που κάτι τέτοιο μπορεί να μετατραπεί από όνειρο που μας δίνει φτε­ρά να πετάξουμε, σε φορτίο που μας προσγειώνει.

Η επιθυμία,το όνειρο,η φαντασίωση έστω, είναι χαρά, είναι ευτυχία και πρέπει να μας βοηθούν στην δύσκολη πραγματικότητα της καθημερινότητας, της ζωής. Κάποιοι λένε ότι είναι σαν καταφύγιο, άλλοι σαν κίνητρο.Δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι να μην θεωρούμε ότι είναι απομεινάρια ή ξεχασμένα κομμάτια του εαυτού μας.

Continue reading “Η ευτυχία έχει χρώμα!”

Μακριά από ανασφαλείς και αναποφάσιστους!

Είχα κάτι ανοιχτές παρτίδες με τον εαυτό μου και έπρεπε να κάνω μια συζήτηση μαζί του για να τις κλείσω.

Αποφάσισα λοιπόν ότι δεν θέλω πλέον να συναναστρέφομαι ανθρώπους που δεν ξέρουν τι θέλουν στη ζωή τους, που δεν είναι κατασταλαγμένοι, που δεν έχουν ρωτήσει την ψυχή τους τι θέλει και αν μπορούν να τις το προσφέρουν. Στις μικρές ηλικίες υπάρχουν δικαιολογίες, Από 40 – 45 χρονών και πάνω δεν υπάρχει καμία. Πολύ περισσότερο από 55 και πάνω.

Έχω δώσει πολύ χρόνο και πολύ χώρο, σε ανθρώπους περασμένης ηλικίας που ακόμη ψάχνονται. Κουράστηκα.

Continue reading “Μακριά από ανασφαλείς και αναποφάσιστους!”

Πότε ξημερώνει η μέρα της αλλαγής;

Η μέρα της αλλαγής ξημερώνει όταν κάτι, έστω και μικρό, αλλάξει.

Στο μεταξύ, η ψυχή σου βράζει σαν καλοταπωμένη χύτρα με κατεβασμένη βαλβίδα και η συνείδησή σου σε χτυπά αλύπητα κάθε βράδυ, ενώ κοιτάς κάπου να βολευτείς, στριμωγμένος μαζί με τις φίλες σου τις κουκουβάγιες, σε ένα κλαρί που είναι έτοιμο να σπάσει.

Continue reading “Πότε ξημερώνει η μέρα της αλλαγής;”

Όταν η ευτυχία αξίζει 12 ευρώ…

Η Μαρίνα ξύπνησε με μια πολύ άσχημη διάθεση.

Ένιωθε μια απογοήτευση να την πνίγει, μια αίσθηση μοναξιάς και λύπης να την κυριεύει. Ήταν άνεργη και είχε πάμπολλα προβλήματα. Κυρίως όμως είχε ένα αίσθημα κενού μέσα της. Ήπιε έναν καφέ στα γρήγορα, ντύθηκε και βγήκε έξω να ξεσκάσει καθώς μέσα στο σπίτι της ένιωθε ακόμα και τους τοίχους να την πνίγουν. Πήρε ένα λεωφορείο και πήγε σε μια γειτονιά στην οποία δεν σύχναζε κι εκεί άρχισε να κάνει βόλτες, να χαζεύει την περιοχή και να κοιτάζει ένα ένα τα μαγαζιά.

Έτσι για να κάνει κάτι καινούριο και όχι κάτι συνηθισμένο. Κάποια στιγμή μπήκε μέσα σε ένα μεγάλο κινέζικο κατάστημα. Είχε από όλα. Φορέματα, μπλούζες, τσάντες, τα πάντα. Άρχισε να τα κοιτάζει ένα ένα. Τιμές δεν κοιτούσε γιατί χρήματα δεν είχε.

Continue reading “Όταν η ευτυχία αξίζει 12 ευρώ…”

Πως τα φέρνει η π…… η ζωή!

Πάντα ,από μικρή, που με έντυνε η μάνα μου αδελφή τουΕλέους στις απόκριες, είχα το μικρόβιο της “φιλανθρωπίας” (Ετσι το λέγανε τότε, μετά εφευρέθηκε ο πολιτικά ορθός όρος
της “αλληλεγγύης”)

Φρόντισε και η οικογένεια, το σχολείο, η μεταπολίτευση αργότερα…. Λες και η δυστυχία ΟΛΟΥ του κόσμου κρεμόταν επάνω μου!
Με πρότυπο τον Αλβέρτο Σβάιτσερ (γκουγκλάρετε το) βρέθηκαστον ιατρικό κλάδο.Από τύχη δεν έκανα καριέρα στους Γιατρούς του Κόσμου και παρέμεινα ιδιώτης στηνΑθήνα.

Πάντα όμως το σαράκι με έτρωγε και μεμφόμουν τον εαυτό μου, πως έγινα παρτάκιας και βολεμένη χωρίς κοινωνικήενσυναίσθηση.

Είχα βάλει χρονοδιάγραμμα: αν μέχρι τα 45  μου δεν κάνω παιδί να καταταγώ σε ΜΚΟ να πάω στον τρίτο κόσμο να βοηθώ τους απόκληρους αυτού του πλανήτη.

Αργησα όμως και νάμαι στην Ελλάδα της κρίσης να κόβω βόλτες με τα πόδια στην Αθήνα     και να προσέχω,για πρώτη φορά,ένα νεοκλασικό με τη σημαία της Ευρώπης και της Ελλάδας και μια ταμπέλα απ΄έξω να γράφει ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΕΡΙΜΝΗΣ ΑΝΗΛΙΚΩΝ ,ΕΤΟΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ 1924. Με το θράσος που με χαρακτηρίζει σε κάτι τέτοια χτυπάω το κουδούνι,μου
ανοίγουν και μπουκάρω κυριολεκτικά ρωτώντας “ τι γίνεται εδώ; ”

Ενας συμπαθής νέος, ο Φώτης Παρθενίδης μου μίλησε τόσο παθιασμένα για τη δουλειά που γίνεται στον Ξενώνα μετους ασυνόδευτους ανήλικους που κόλλησα.

Τα 17 προσφυγόπουλα που φιλοξενούνται εκεί έρχονται και φεύγουν, η φροντίδα όμως των ανθρώπων που εργαζόμαστε εκεί πλαταίνει, βαθαίνει και μας παρασέρνει σε ένα ταξίδι
συναδέλφωσης με όλους τους λαούς που υποφέρουν .
Μπορεί να μην έκανα δικά μου παιδιά αλλά το DNA τηςαγάπης μου για τούτους τους εφήβους με δένει με την ουσία της ύπαρξης μου όπως την αντιλαμβανόμουν από πολύ μικρή: την ΠΡΟΣΦΟΡΑ σε αυτόν που έχει ανάγκη.

Ένα γενναιόδωρο άνοιγμα που σου αφήνει τη γεύση της ενότητας με όλη την ανθρωπότητα και, αναπόφευκτα, της παντοδυναμίας!

Και όπως στο μύθο της Χαλιμάς που αφηγείται στον Αλχημιστή
ο Κουέλο, δε χρειάστηκε να πάω μακριά “αυτό που ήθελα
βρισκόταν δίπλα μου περιμένοντας να το προσέξω” .

Ακούγεται πολύ διδακτικό; Ε, λοιπόν έτσι ακριβώς το ‘ζησα!

Το κείμενο έγραψε η Αύρα Παπαθανασίου

Ο ήρωας της Χρυσάνθης!

Μη μου πεις πως δεν μπορείς, εγώ γνώρισα ένα πλάσμα που όλα τα μπορεί…
Και μπορεί και κάτι παραπάνω που ποτέ δεν έμαθε, μπορεί ποτέ να μην το μάθει…
Μου έδωσε λόγους για να αγαπήσω τη ζωή, λόγους να χαμογελώ!
Σχεδόν μου φώναξε πως δεν έχω δικαίωμα να γκρινιάζω για τα ανούσια, για τα καθημερινά!

Με κοίταξε μέσα στα μάτια και ήταν σαν να μου είπε “η ζωή είναι όμορφη κι εγώ θα την ρουφήξω, θα την αρπάξω και θα την φέρω στα μέτρα μου”. Κι εγώ αναρωτήθηκα πως ζούσα μέχρι σήμερα με δεδομένα κι αυτονόητα, τίποτα δεν είναι δεδομένο, αυτό το καθημερινό στο οποίο δεν δίνεις σημασία μια μέρα μπορεί να θέλει πολύ δουλειά και δύναμη για να το κάνεις! Μα το μαγικό είναι αυτό να συμβαίνει χωρίς να το καταλαβαίνει κανείς!
Δεν ζητάει τίποτα, δεν απαιτεί. Τον γνωρίζεις κι ερωτεύεσαι ….τη δύναμη της ψυχής του, το χιούμορ του, το χαμόγελο του, την αγκαλιά του, το βλέμμα του, το άγγιγμα του…
Σε φωνάζω ήρωα όχι γιατί προσπαθείς συνεχώς για πράγματα που εμένα μου είναι εύκολα αλλά γιατί ζεις σε μια χώρα που σε θεωρεί αόρατο, ενώ εσύ συνεχίζεις να προσφέρεις σε αυτή και να προσπαθείς χωρίς να εγκαταλείπεις την καθημερινότητα σου, χωρίς να εκμεταλλεύεσαι καταστάσεις γιατί έχεις αξιοπρέπεια περισια!

Σε έχω αγαπήσει όχι γιατί σε λυπάμαι αλλά γιατί μου έδειξες πως μάλλον έπρεπε να λυπάμαι τον εαυτό μου για τις στιγμές που ένιωσα πως όλα τελείωσαν, πως δεν αξίζω τίποτα, για τις στιγμές που πνιγόμουν σε μια κουτάλια νερό….

Σε σέβομαι γιατί είσαι άνθρωπος σπάνιος… Κι αν επηρέασες την δική μου σκέψη τόσο που σε έζησα για λίγο, σκέφτομαι πόσο τυχεροί είναι οι φίλοι σου και οι συγγενείς σου! 

Δεν σκέφτηκα στιγμή πως είσαι διαφορετικός….
Σκέφτηκα όμως πόσα ανάπηρα μυαλά πέρασαν από τη ζωή μου και χαμογέλασα γιατί νιώθω τόσο τυχερή που σε γνώρισα…!!!

Απόψε πετάω στη φωτιά τα ψεύτικα βλέμματα και κρατάω το δικό σου… καθάριο κι αληθινό…!

Είσαι έμπνευση φίλε μου γιατί δεν γίνεται να είσαι κάτι άλλο….!

Το κείμενο είναι της  Χρυσάνθης Βαμβακίδη  από www.azima.gr/

Η Χρυσάνθη Βαμβακίδη …….έζησε τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής της στο Ηράκλειο της Κρήτης προσπαθώντας να μάθει τα φυτά,Τεχνολόγος γεω-πόνος μα εσύ κράτα μόνο το πόνος, θα σπουδάζει όσο θα υπάρχουν οι αιώνιοι! Τινάζοντας το σκουλαρίκι της έζησε για λίγο στην Αθήνα, πέρασε σαν ελεύθερη χορογραφία από θέατρα,τυροπιτάδικα κι άλλα πολλά για να επιστρέψει στην εξωτική Λάρισα! Σου χαμογελά από ένα ανήλιο υπόγειο μιας λάντζας κάποιου τσιπουράδικου, αλλά σου χαμογελά!!! Δηλώνει κυρά κι αρχόντισσα όπου υπάρχει τρέλα!
Αισιοδοξεί για τα καλύτερα, γελάει δυνατά,αγαπάει το κόκκινο χρώμα, την βροχή και τους ανθρώπους, λατρεύει τον μπαμπά, δεν ζει χωρίς τη μαμά, δακρύζει στη σκέψη του αδερφού της… θέλει να πεθάνει από έρωτα και θέλει να γίνει μάνα…! Σας αγαπάει μα δεν παντρεύεται!

Μπορεί η αποτυχία να βγεί σε καλό;

“Καλή επιτυχία στα παιδιά” .

Από μέρες πριν ξεκινήσουν οι πανελλαδικές εξετάσεις αυτή η ευχή αντηχεί παντού.
Και κάθε φορά που την ακούω εγώ μέσα μου λέω:”Καλή επιτυχία σε αυτούς που πραγματικά θέλουν να μπουν στη σχολή που στοχεύουν. Αν δεν θέλουν και το κάνουν κάτω από πίεση, τότε καλή αποτυχία για να κάνουν αυτό που πραγματικά θέλουν”

Βέβαια σε όποια σχολή και αν μπουν θα πάρουν κάποιες επιπλέον γνώσεις και αυτό όφελος θα είναι στη ζωή τους. Αν όμως αυτό τους εμποδίσει να ακολουθήσουν το επάγγελμα που πραγματικά θέλουν τότε καλύτερα να μην πετύχουν σε καμία σχολή και να προσπαθήσουν να ακολουθήσουν όσο πιο γρήγορα το επάγγελμα που τα ίδια θέλουν.

Και γιατί τα λέω αυτά; Γιατί υπήρξα κι εγώ ένα παιδί που δέχτηκε πίεση να γίνει …καθηγήτρια. Που εξαιτίας ενός ατυχήματος, λίγες ημέρες πριν τις εξετάσεις, δεν πέτυχε την πρώτη χρονιά στις εξετάσεις.
Και οι γονείς της την έστειλαν στην Αθήνα όπου σπούδαζε ήδη ο αδελφός της για να κάνει φροντιστήρια εντατικά και να ξαναδώσει εξετάσεις. Κι εκείνη κρυφά πήγαινε σε μια σχολή δημοσιογραφίας. Πήγαινε και φροντιστήριο και μισοδιάβαζε αλλά από τη σχολή δεν έλειψε ποτέ.

Και διάβαζε και έκανε και όνειρα. Και ξανάδωσε εξετάσεις. Και πάτωσε στα Λατινικά που δεν τα είχε ανοίξει ποτέ. Και έπεσε στην έκθεση εκείνο το περίφημο θέμα περί “αρωγής και ευδοκίμησης”. Και δυστυχώς ή ευτυχώς, διέπρεψε.

Ευτυχώς γιατί από τη μία έδειχνε στους γονείς της πως μπορεί να έχει ελπίδες αν ακολουθήσει ένα άλλο επάγγελμα και δυστυχώς γιατί την πίεζαν να ξαναδώσει εξετάσεις και αναγκάστηκε να τους πει πως ήδη είναι στη σχολή δημοσιογραφίας.

Κι εκεί άρχισε ο μέγας πόλεμος.

Ή ξαναδίνεις εξετάσεις ή τέλος και η σχολή. Και αναγκάστηκε να ξαναδώσει εξετάσεις αλλά και να τελειώσει τη σχολή. Και βέβαια στις επόμενες εξετάσεις πήγε, παρουσιάστηκε κι έφυγε γιατί ήδη είχε αρχίσει να ψάχνει για δουλειά και κυρίως γιατί με τίποτα δεν ήθελε να σπουδάσει καθηγήτρια. Και μάλιστα φιλόλογος. Οχι ότι σε άλλες ειδικότητες θα της ήταν και ευχάριστο.

Και παρόλο που σε αυτό το επάγγελμα, αρκετά γρήγορα άρχισε όχι μόνο να πληρώνεται αλλά να έχει και δεύτερη και τρίτη δουλειά, κάθε φορά που έδειχνε κουρασμένη ή παρουσιαζόταν κάποιο πρόβλημα, άκουγε από πάνω και τη γκρίνια: “Σου τάλεγα εγώ να γίνεις καθηγήτρια αλλά εσύ δεν άκουγες”.

” Και τότε μέσα της έλεγε “ευτυχώς”.

Γιατί κουραζόταν επειδή αγαπούσε πάρα πολύ αυτό που έκανε και ήθελε να το ζει σε όλη του την ένταση. Γιατί σε κάθε εμπόδιο που έβρισκε, δεν αναθεμάτιζε την επιλογή που είχε κάνει αλλά έβλεπε το εμπόδιο ως πρόκληση για να στηρίξει ακόμα περισσότερο την επιλογή της.
Και όταν ξενυχτούσε νύχτες ολόκληρες στο ραδιόφωνο τότε ή στο δρόμο με τα επεισόδια, δεν ένιωθε την κούραση αλλά απολάμβανε τις εμπειρίες που τις έδινε απλόχερα η δουλειά που είχε επιλέξει να κάνει. Κι εκεί , μέσα στις δυσκολίες, αναρωτιόταν πως θα άντεχε αν έκανε μια δουλειά που η ίδια δεν ήθελε αλλά που την είχαν αναγκάσει να κάνει;

Ή θα έπεφτε σε κατάθλιψη ή θα τα παρατούσε ή θα ζούσε μια παντελώς άχαρη επαγγελματική ζωή μέχρι να φτάσει κάποια στιγμή να πάρει σύνταξη και να καταλάβει πως, τουλάχιστον, δεν προσπάθησε να ακολουθήσει το δρόμο που η ίδια ήθελε αλλά πως βάδισε εκεί που της υπέδειξαν.

Έτσι, ακόμα και όταν έμεινε άνεργη, μετά από δύο και πλέον δεκαετίες δουλειάς, αυτό σκεφτόταν κυρίως. Πως έκανε αυτό που ήθελε και πως αυτά τα χρόνια δεν ήταν χαμένα. Πως ήταν πανέμορφα παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε.
Και αυτό τη κράτησε όρθια για πολύ καιρό και όλο αυτό το διάστημα δεν έψαχνε να βρει απλά μια δουλειά αλλά να συνεχίσει επαγγελματικά με τρόπο τέτοιο που οι νέες της επιλογές θα της παρέχουν μόνο χρήματα αλλά και όλα όσα της χάρισε η πρώτη της επαγγελματική επιλογή. Και στην ουσία ξαναστήριξε την αρχική της επιλογή.

Στα δύσκολα δεν την εγκατέλειψε γιατί τόσα χρόνια είχε εφοδιαστεί με πάμπολλα ψυχικά εφόδια ώστε να μπορεί να την διεκδικήσει και πάλι αποτελεσματικά και να μπορεί να κάνει και πάλι όνειρα.

Επομένως εγώ δεν εύχομαι καλή επιτυχία στα παιδιά. Τους εύχομαι να βρουν αυτό που πραγματικά θα τους γεμίζει με χαρά και που στα δύσκολα θα μπορούν να έχουν λόγους να το υπερασπιστούν.

Και οι λόγοι δεν είναι χρηματικοί. Είναι η χαρά της καθημερινότητας που μας κάνει να θέλουμε να πάμε με όλη μας τη διάθεση στη δουλειά και όχι να πάμε να σκοτώσουμε άλλη μια μέρα από τη ζωή μας.

 

Το κείμενο είναι της Μαρίας Παπαδοπούλου