Κνωσός 3D!

Οι πρώτες ανασκαφές έγιναν το 1878 από τον Μίνωα Καλοκαιρινό. Ακολούθησαν οι ανασκαφές που διεξήγαγε ο Αγγλος Sir Άρθουρ Έβανς και που αποκάλυψαν ολόκληρο το ανάκτορο.

Τα παλαιότερα ίχνη κατοίκησης στο χώρο του ανακτόρου ανάγονται στη νεολιθική εποχή (7000-3000 π.Χ.). Η κατοίκηση συνεχίζεται στην προανακτορική περίοδο (3000-1900 π.Χ.), στο τέλος της οποίας ο χώρος ισοπεδώνεται για την ανέγερση ενός μεγάλου ανακτόρου. Το πρώτο αυτό ανάκτορο καταστρέφεται, πιθανότατα από σεισμό, το 1700 Προ Χριστού περίπου.

Δεύτερο, μεγαλοπρεπέστερο ανάκτορο ανεγείρεται πάνω στα ερείπια του παλαιού. Μετά από μερική καταστροφή γύρω στο 1450 πΧ,οι Μυκηναίοι εγκαθίστανται στην Κνωσό. Το ανάκτορο καταστρέφεται οριστικά περί το1350πΧ από μεγάλη πυρκαγιά. Ο χώρος που καλύπτει ξανακατοικείται από την ύστερη μυκηναϊκή περίοδο μέχρι τα Ρωμαϊκά χρόνια.

Στο ανάκτορο της Κνωσού έχουν γίνει ευρείας έκτασης αναστηλώσεις από τον αρχαιολόγο Sir Arthur Evans. Ηταν πολυόροφο και κάλυπτε έκταση 20.000 τ.μ. Εντύπωση προκαλούν η ποικιλία των δομικών υλικών, τα χρωματιστά κονιάματα, οι ορθομαρμαρώσεις και οι τοχιγραφίες που κοσμούν δωμάτια και διαδρόμους.

Τις υψηλές τεχνικές γνώσεις των Μινωϊτών επιβεβαιώνουν πρωτότυπες αρχιτεκτονικές και κατασκευαστικές επινοήσεις, όπως οι φωταγωγοί και τα πολύθυρα, η χρήση δοκαριών για ενίσχυση της τοιχοποιίας, καθώς και το σύνθετο αποχετευτικό και υδρευτικό δίκτυο.

Γυναικείοι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα

Όπως είναι γνωστό ο αθλητισμός στην αρχαία Ελλάδα ήταν αρχικά συνδεδεμένος με τον πόλεμο και βασικά για τον λόγο αυτό οι γυναίκες στην Αρχαία Ελλάδα δεν είχαν  ιδιαίτερη ενασχόληση με τα αθλήματα. Εξαίρεση στην ενασχόληση με τον αθλητισμό, βέβαια αποτελούσαν οι Σπαρτιάτισσες, οι οποίες θεωρούσαν σημαντική την εκγύμναση των κοριτσιών, ώστε αυτά να βρίσκονται σε καλή φυσική κατάσταση και να γεννούν υγιή παιδιά.

Στις γυναίκες απαγορευόταν κατά την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων ακόμα και να πλησιάσουν στη Αρχαία Ολυμπία.

Continue reading “Γυναικείοι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα”

Σαν σήμερα…

34 χρόνια πριν ,μια γυναίκα που θα μπορούσε να τη λένε και Ελλάδα κάνει μια ιστορική κίνηση.
Τ ο 1982 στη Γενική Διάσκεψη της UNESCO για την Πολιτιστική Πολιτική στο Μεξικό, η τότε Υπουργός Πολιτισμού και Επιστημών, Μελίνα Μερκούρη προέβαλε το αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα.

Η ελληνική αντιπροσωπεία υπέβαλε σχέδιο Σύστασης υπέρ της επιστροφής του γλυπτού διακόσμου του Παρθενώνα στην Ελλάδα, που υπερψηφίστηκε με 56 ψήφους υπέρ, 12 κατά και 24 αποχές.
Τον Οκτώβριο του 1984 η Ελλάδα υπέβαλλε επίσημο αίτημα για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα και τον Απρίλιο του ίδιου έτους η βρετανική πλευρά  το  απέρριψε.

Continue reading “Σαν σήμερα…”

“Το μαντείο των ήχων”

Με αφορμή την ολοκλήρωση του έβδομου χρόνου λειτουργίας του το μουσείο της Ακρόπολης παρουσιάζει τη  νέα περιοδική έκθεση:

«Δωδώνη. Tο μαντείο των ήχων», η οποία θα ανοίξει για το κοινό την Δευτέρα 20 Ιουνίου και θα διαρκέσει έως τις 10 Ιανουαρίου 2017.

δωδωνη1

Continue reading ““Το μαντείο των ήχων””

Αριστοτέλης ο παγκόσμιος

Δεν ξέρω πόσο σας ενδιαφέρει,αλλά εμένα πάντα με συγκινούν αυτές οι ανακαλύψεις.Με κάνουν να ξεφεύγω απο τα σημερινά.Μεταφέρω λοιπόν αυτούσιο το ρεπορτάζ της Καθημερινής για την εύρεση του τάφου του Αριστοτέλη!

Το πιο σπουδαίο εύρημα από την εικοσαετή ανασκαφική έρευνα στα αρχαία Στάγειρα ανακοινώθηκε στη Θεσσαλονίκη, σε εκατοντάδες κορυφαίους αριστοτελιστές της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας: Ο τάφος του Αριστοτέλη, που διασώζεται εδώ και 2.400 χρόνια στη γενέτειρά του. Πολυετείς έρευνες αφήνουν ελάχιστες αμφιβολίες για το εξαιρετικής σημασίας ταφικό μνημείο που ταυτίζεται πλέον με τον Σταγειρίτη φιλόσοφο.

Τόσο τα ανασκαφικά δεδομένα όσο και παλιές γραμματειακές πηγές συγκλίνουν στην άποψη ότι το αψιδωτό οικοδόμημα και ο βωμός σε μαρμαροθετημένο δάπεδο των ελληνιστικών χρόνων, που αποκάλυψαν οι ανασκαφές στην αρχαία πόλη το 1996, δεν μπορεί παρά να ήταν ο τάφος και το ηρώο του Αριστοτέλη. Ενα ταφικό ηρώο όπου οι Σταγειρίτες μετέφεραν και εναπόθεσαν την τέφρα του φιλοσόφου αμέσως μετά τον θάνατό του στη Χαλκίδα, τον τίμησαν ως ήρωα, σωτήρα, νομοθέτη και δεύτερο «οικιστή» της πόλης τους, εφόσον με δική του μεσολάβηση στον Φίλιππο επανιδρύθηκαν (340 π.Χ) τα Στάγειρα, που είχαν καταστραφεί από τον ίδιο Μακεδόνα βασιλιά το 349 π.Χ.

αριστοτελης1

«Δεν έχουμε αποδείξεις αλλά ισχυρότατες ενδείξεις – φθάνουν σχεδόν στη βεβαιότητα. Η θέση στην οποία κτίστηκε το πεταλωτό οικοδόμημα, μέσα στην πόλη και κοντά στην Αγορά (κατά παρέκκλιση των νενομισμένων), με πανοραμική θέα προς όλες τις κατευθύνσεις. Η εποχή της κατασκευής του στην αρχή-αρχή ακόμη της ελληνιστικής περιόδου. Το ασύμβατο για άλλες χρήσεις σχήμα του. Ο δημόσιος χαρακτήρας του και η μεγάλη βιασύνη που διακρίνεται στην κατασκευή του, με ποιοτικό, άλλα ετερόκλητο οικοδομικό υλικό σε δεύτερη χρήση. Η ύπαρξη βωμού σε τετραγωνισμένο δάπεδο. Ολα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το σωζόμενο αψιδωτό κτίσμα ήταν ο τάφος-ηρώο του Αριστοτέλη, επισημαίνει ο ανασκαφέας, μελετητής των αρχαίων Σταγείρων, αρχαιολόγος Κώστας Σισμανίδης στην πρώτη επιστημονική ανακοίνωση πουέκανε για τον «τάφο του Αριστοτέλη» στο παγκόσμιο συνέδριο «Αριστοτέλης 2.400 χρόνια».

Το ταφικό οικοδόμημα εντοπίστηκε ανάμεσα στη στοά του 5ου αιώνα και στον αρχαϊκό ναό του Διός Σωτήρος και της Αθηνάς Σώτειρας (6ος αιώνας π.Χ.), μεταξύ της αρχαϊκής και της κλασικής πόλης, στη χερσόνησο «Λιοτόπι». Η αψιδωτή του κάτοψη (10 περίπου μέτρα), το σχήμα του, η ύπαρξη ορθογώνιου μαρμαροθετημένου δαπέδου με κενή επιφάνεια-βωμό (1,30×1,70 μ.) είχαν προβληματίσει πολύ τον αρχαιολόγο ερευνητή, καθώς περιβάλλει επακριβώς έναν τετράγωνο βυζαντινό πύργο.

Είναι σαφές ότι οι Βυζαντινοί το κατέστρεψαν αναταράσσοντας εντελώς τα αρχαιολογικά στρώματα. Ο ημικυκλικός τοίχος του ταφικού μνημείου, ωστόσο, διατηρείται σε ύψος δύο περίπου μέτρων. Το οικοδόμημα έφερε στέγη με κεραμίδια από το βασιλικό κεραμοποιείο, επιβεβαιώνοντας τον δημόσιο χαρακτήρα του. Υπερυψωμένος, πλατύς κτιστός δρόμος οδηγούσε σε είσοδο του μνημείου, που ήταν προσπελάσιμο για προσφορές και απονομή τιμών.

Κινητά ευρήματα, κεραμική, περισσότερα από πενήντα νομίσματα χρονολογούν τάφο και βωμό στους χρόνους περίπου του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ποιος όμως ήταν ο ένοικός του; Γραμματειακές πηγές δίνουν τη ζητούμενη απάντηση, με κυριότερες το χειρόγραφο αρ. 257 της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης και μία αραβική βιογραφία του Αριστοτέλη. Σύμφωνα με αυτές, μετά τον θάνατό του στη Χαλκίδα (322 π.Χ) οι Σταγειρίτες μετέφεραν την τέφρα του με χάλκινη υδρία, την έθαψαν σε μεγάλο υπέργειο τάφο μέσα στην πόλη τους, δίπλα στον οποίο έστησαν και βωμό, σε έναν τόπο που τον ονόμασαν «Αριστοτέλειον» και στον οποίο συνεδρίαζε στο εξής η Βουλή. Προς τιμήν του καθιέρωσαν μεγάλες ετήσιες γιορτές και αγώνες, τα «Αριστοτέλεια».

Στο ταφικό ηρώο του Αριστοτέλη και στα ερείπια της πόλης όπου περπάτησε πριν από 2.400 χρόνια θα ξεναγηθούν  250 και πλέον αριστοτελιστές από 40 χώρες, οι οποίοι μελετούν με ευλάβεια το έργο του πιο αναγνωρίσιμου Ελληνα φιλόσοφου.

Source: www.kathimerini.gr/

Κατάρες 2400 ετών

“Εξαπολύστε το μίσος σας κατά της Φαναγόρας, του Δημήτριου και της ταβέρνας τους και της περιουσίας τους και των υπαρχόντων τους. Θα δέσω τον εχθρό μου το Δημήτριο και τη Φαναγόρα με αίμα και στάχτες, μαζί με όλους τους νεκρούς”.

Ανατριχιάσατε; Και όμως δεν ειναι κάποιο σημερινό ξόρκι η κατάρα απο κάποιον τσαρλατάνο μάγο εναντίον του συγκεκριμμένου ζευγαριού

Αυτές είναι κατάρες κατά ιδιοκτητών ταβερνών πολύ καλογραμμένες και βρίσκονται χαραγμένες σε αρχαία πινάκια -ηλικίας 2.400 ετών- που βρέθηκαν σε τάφο γυναίκας στον Πειραιά.

Επιστήμονες εκτιμούν ότι οι κατάρες ίσως να είναι έργο ανταγωνιστή ταβερνιάρη.
Σε τέσσερα από τα πέντε πινάκια που βρέθηκαν ήταν χαραγμένες κατάρες που επικαλούνταν τα ονόματα θεοτήτων του Κάτω Κόσμου και τους ζητούσαν να κάνουν κακό σε τέσσερα ζευγάρια ιδιοκτητών ταβέρνας της εποχής.
Το πέμπτο πινάκιο ήταν κενό. Πιθανότατα, η κατάρα λεγόταν προφορικά πάνω από το πινάκιο.

Και τα πέντε πινάκια βρίσκονταν μέσα στον τάφο της γυναίκας. Ισως έτσι θεωρούσαν όσοι τα τοποθέτησαν εκεί ότι οι κατάρες θα βρουν το δρόμο τους προς τις χθόνιες θεότητες που θα έκαναν πραγματικότητα τις κατάρες.

Εγώ θα σε δέσω...
Εγώ θα σε δέσω…

Μία από τις κατάρες αναφέρει:
«Εγώ θα σε δέσω Δημήτριε με τέτοιο δέσιμο, όσο γίνεται πιο δυνατό, και θα σου βάλω έναν κυνωτό στη γλώσσα σου». Κυριολεκτικά, η λέξη κυνωτός σημαίνει «το αυτί του σκύλου» φράση που χρησιμοποιούσαν για να φερει κάποιος τζογαδόρος τη χειρότερη ζαριά.

Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους η χρήση της λέξης «κυνωτός» αφήνει να εννοηθεί ότι οι τοπικές ταβέρνες ήταν τα σημερινα καζίνα για τους πολίτες της αρχαίας Αθήνας.

Τα πινάκια είχαν βρεθει σε ανασκαφές που έγιναν το 2003 σε τάφο κοντά στον Πειραιά και φυλάσσονται στο Μουσείο του Πειραιά.