Η δική μου αλήθεια!

Είμαι από τους ανθρώπους που όσο και να φαίνονται εξωστρεφείς και έξω καρδιά , μάλλον είμαι το αντίθετο .

Σπάνια θα αφήσω τους άλλους να δουν πραγματικά ποιά  είμαι και τι αισθάνομαι!

Αλλά  φαίνεται έχω το χάρισμα να τους κάνω να πιστεύουν ότι ξέρουν τα πάντα για μένα.

Όχι δεν του κοροϊδεύω απλά τους αφήνω να δουν μόνο μια ευχάριστη επιφάνεια και να την θεωρήσουν ως την αλήθεια μου, γιατί και από αυτή διαθέτω και μάλιστα άφθονη.

Πολλοί λίγοι είναι εκείνοι,  που είτε  από ένστικτο , είτε γιατί από μια χαραμάδα τους επέτρεψα να δουν τι συμβαίνει πραγματικά μέσα μου!

Πρόβλημα θα μου πείτε! Ναι ίσως δεν αποκλείεται θα σας απαντήσω!

Έλλειμα  εμπιστοσύνης, θα μου ξαναπείτε, βεβαιότατα θα σας απαντήσω και για να μη σας ταλαιπωρώ και φοβίες και ανασφάλειες και….ότι μπορεί να πει η επιστήμη της ψυχιατρικής για το θέμα.

Δεν ξέρω αν μπορεί εύκολα να ξεπεραστεί το ζήτημα, αλλά λόγω  συγκεκριμένων καταστάσεων που μου προέκυψαν εδώ και ένα αρκετά μεγάλο διάστημα,  θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ή μόνο με εκείνους που σκέφτονται και αισθάνονται το ίδιο,  κάποιες σκέψεις

Γιατί ζούμε;

 

 Δεν είμαστε εδώ για να ζήσουμε και απλά να περιμένουμε τον θάνατο.

Είμαστε εδώ για να ζήσουμε τη ζωή μας  στο έπακρο!

Δεν είναι πρόβα αυτό που ζούμε  ,είναι η μια και μοναδική παράσταση.

Κάθε μέρα ,κάπου σε κάτι θα μας δοθεί η ευκαιρία να βελτιωθούμε και να ζήσουμε  τη ζωή με τον τρόπο που θέλουμε να τη ζήσουμε.

Δεν έχει σημασία τι θα είναι αυτό , πρέπει να έχουμε μάτια και νου ανοιχτά και να τολμήσουμε  προχωρήσουμε προς τα εμπρός!

 

Κανείς δεν ξέρει πού θέλουμε να πάμε εκτός από μας. Θα πρέπει να φέρουμε στην επιφάνεια τη γενναιότητα που κρύβουμε μέσα μας και να δείξουμε στον κόσμο ποιοι είμαστε, πραγματικά αυτή τη φορά.

Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι λίγος χρόνος και πολύ επιμονή.

Και εσείς οι υπόλοιποι ,-αν γουστάρετε- κάντε ένα κόπο και ψάξτε και λίγο κάτω από την επιφάνεια!

Ο απαγορευμένος καρπός …είναι ελκυστικός!

Όλες ξέρουμε πολύ καλά,  πιο είναι το απαγορευμένο στις σχέσεις .

Εκείνο που δεν ξέρουμε,  είναι τι μας σπρώχνει προς τα εκεί και μάλιστα πολλές φορές επιτακτικά.

Continue reading “Ο απαγορευμένος καρπός …είναι ελκυστικός!”

Γυναικείες φιλίες!

Ας πούμε για τις φιλίες

Σήμερα ας πούμε για τις φιλίες ,τις γυναικείες φιλίες .Και το διευκρινίζω γιατί οι φιλίες μεταξύ ανδρών είναι τελείως διαφορετικές.
Εμείς οι γυναίκες αν και αγαπιόμαστε όλο και κάποιο  ανταγωνισμούλη  θα βγάλουμε, όλο και κάπου θα πιστέψουμε “έλα μωρέ σιγά το πράγμα”
Θα μας πω για τα πιο  συνηθισμένα παραπτώματα,  που από καιρό σε καιρό, κάνουμε όλες και κάποιες λίγο περισσότερο .

Βρίσκουμε νέο γκόμενο και από δω παν κι άλλοι

Δεν είναι έτσι,πάντα βρίσκουμε έστω και λίγο χρόνο για ένα τηλέφωνο η για έναν καφέ Θυμηθείτε ότι η φύση δεν αγαπά τα κενά Όποτε ξαναγυρίσουμε μπορεί να βρούμε το παρεάκι μας σε άλλες παραλίες, στις οποίες δεν χωράμε

Βρείτε χρόνο

Σε κανέναν δεν αρέσει να νιώθει πως βρίσκεται στο περιθώριο καλύπτοντας απλά το κενό του χρόνου χρόνου σου και του προγράμματός σου.

Άλλο η έλλειψη χρόνου κι άλλο η αδιαφορία. Κάνε μικρές κινήσεις για να δείξεις πως τους εκτιμάς και τους υπολογίζεις για να μην εκλάβουν την απουσία ως αδιαφορία.

Είναι στο χέρι σου.

 

Δεν γινόμαστε ποτέ σκληροί

Μερικές φορές η οικειότητα της φιλίας καταλήγει στο να γινόμαστε απότομοι και σκληροί. Πριν ανοίξουμε όμως το στόμα μας ας σκεφτούμε καλά τι θα πούμε γιατί μερικές φορές δεν συμμαζεύονται όλα τα λόγια , όσο και να προσπαθήσουμε. Και είναι αυτές οι μικρές αλλά συχνές προσβολές που μαζεύονται και κάνουν την τελική έκρηξη.

Είμαστε δίπλα στο καλό και στο κακό

Σαν τα παντρεμένα ζευγάρια ένα πράγμα! Ακόμη κι αν δεν κατανοούμε τις δυσκολίες που περνάει κάποιος φίλος, καλό είναι να δείχνουμε – όσο το δυνατόν – συμπόνοια ή έστω προσοχή στα προβλήματά του. Το να υποτιμάμε το πρόβλημα και τις ανησυχίες φίλων είναι η λάθος κίνηση.

Me, i and myshelf;

Εγωκεντρισμός στη φιλία δεν χωρά.Κανείς δεν είναι αρχηγός και οι υπόλοιποι
ακόλουθοι, όλοι παίζουν τον ρόλο τους μέσα στην ομάδα επί  ίσοις όροις .Και η  ομάδα μένει συμπαγής όσο αυτές οι ισορροπίες δεν διαταράσσονται.

Με ένα λόγο προσέχουμε για να έχουμε Ποτέ κανείς δεν κατάλαβε αμέσως,  γιατί και πότε έμεινε χωρίς φίλους

Σχέσεις εξ αποστάσεως!

Προχθές είχα μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με την φίλη μου την Άννα για της σχέσεις εξ αποστάσεως.

Η ‘Αννα είναι με τον Δημήτρη,πέντε χρόνια, αλλά τους τελευταίους 11 μήνες -την κατάσταση την ξέρετε – αυτός βρήκε δουλειά στην Δανία.

Εκείνου του δινονταν μια μεγάλη επαγγελματική ευκαιρία και εκείνη δεν μπορούσε να αφήσει την δουλειά της εδώ , που επίσης είναι πολύ καλή.

Θα σας πω τι μου είπε ότι γίνεται μέχρι τώρα αλλά επίσης θα σας πω ότι είμαι η τελευταία που μπορεί να δώσει συμβουλές για το θέμα.

“ Συχνά δεν έχουμε τη δυνατότητα,να μιλήσουμε παρά αργά το βράδυ και τότε είναι πολύ εύκολο να προσπεράσουμε, τις εκατομμύρια μικροκριγκρίνιες που θα είχαμε αν είμασταν μαζί.

Άρχισα να κάνω λίστες με ότι έβλεπα και άκουγα και που ήμουν σίγουρη ότι θα τον ενδιέφεραν για να του τα μεταφέρω.
Τις μέρες που δεν συμβαίνει τίποτα, απλά το skype η το τηλέφωνο, είναι μια παρηγοριά .

Υπάρχουν βέβαια και οι μέρες που με πιάνει πανικός για το τι κάνει ,τι θα κάνουμε,που βλέπω εφιάλτες ότι κάτι του συμβαίνει και δεν μπορώ να βοηθήσω και αντίστροφα

Όταν συζητήσαμε το θέμα της σχέσης εξ αποστάσεως για πρώτη φορά,αποφασίσαμε ότι οι εκ περιτροπής . επισκέψεις, ήταν αδιαπραγμάτευτες..
Στην πράξη όμως αποδείχθηκε οτι αυτό ήταν αδύνατον Έτσι οι επισκέψεις έγιναν σε άλλες βάσεις πιο διαχειρίσιμες .
Και άκου το αστείο!

Τώρα, μετά απο σχεδόν έξι χρόνια,όταν τον περιμένω, νοιώθω το τρέμουλο των πρώτων ημερών .

Όντας μακριά , με βοήθησε να ανακαλύψω πάλι την δική μου ταυτότητα.Να κάνω πράγματα που με ευχαριστούν και δεν τα έκανα ,γιατί αυτός δεν τα γούσταρε και εγώ δεν ήθελα να τον αφήνω μόνο.
Όταν έρχεται, συνήθως, για μιά βδομάδα, τότε όλα είναι υπέροχα.Δεν με ενοχλεί τίποτα απο αυτά, που προηγουμένως θεωρούσα αηδίες.

Το πιο δύσκολο μέρος της ιστορίας, είναι όταν ξαναφεύγει
Το σπίτι -που ήδη είναι μικρό- φαίνεται μικρότερο,η καθημερινή ρουτίνα φαίνεται ακόμα πιο ρουτίνα,ακούω ερωτικά τραγούδια και γενικώς συμπεριφέρομαι σαν την Αστέρω για λίγες μέρες.

Επί του παρόντος λοιπόν καλά αργότερα δεν ξέρω.

Άλλωστε ποιός σου εγγυάται τίποτα;”
Αυτά μου είπε ,αυτά σας λέω και επειδή δεν μου έχει τύχει αυτό, δεν έχω και ιδέα για το τι γίνεται συνήθως .

Εσείς μπας και ξέρετε;

Αλλάξτε την καθημερινή σας ρουτίνα,για να γίνετε πιο χαρούμενοι!

 

Η κατάθλιψη συνήθως προκαλείται απο παράγοντες που δεν μπορούμε να ελέγξουμε, όπως ο θάνατος κάποιου αγαπημένου προσώπου,η ανεργία,τα οικονομικά προβλήματα.
Αλλά υπάρχουν μικρές καθημερινές συνήθειες, τις οποίες απλά πρέπει να επιλέξουμε να τις αλλάξουμε και να δο ύμε να αλλάζει και η ζωή μας προς το καλύτερο.Κάποιες συνηθειες μας δε, δεν θα τις πιστεύετε!

Μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο που περπατάμε:

Το πως περπατάμε μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο πουνοιώθουμε..Σε μελέτες που έγιναν αυτοί που περπατούσαν σκυφτοί και με λιγότερες κινήσεις των χεριών, βίωναν χειρότερες διαθέσεις απο εκείνους που περπατούσαν στητοί. Με έναν περίεργο τρόπο οι πρώτοι θυμόντουσαν περισσότερο τα αρνητικά παρά τα θετικά πράγματα που τους είχαν συμβεί.
Οπότε πηγούνι επάνω, ώμοι πίσω και οι θετικές σκέψεις θάρθουν μόνες τους.

Continue reading “Αλλάξτε την καθημερινή σας ρουτίνα,για να γίνετε πιο χαρούμενοι!”

Πως θα επιβιώσουμε ενός χωρισμού!

Εδώ και λίγο καιρό η φίλη μου η Γωγώ, χώρισε τον επι 6 χρόνια σύντροφό της.
Μην ψάχνετε λόγους περίεργους και πικάντικους. Απλά δεν μπορούσαν να ζήσουν άλλο μαζί.
Και τότε άρχισε ο ρόλος ημών,  κυρίως των φιλενάδων  της Γωγώς.
Έτσι έπρεπε να κάνεις πουλάκι μου, “Δεν έβγαζε πουθενά”, “Προχώρα σου αξίζουν καλυτεροι”, “Τέτοια κουκλάρα σιγά που θα μείνει μόνη της για πολύ” (λες και δεν ξέρουμε τι γίνεται εκει έξω)

Η Γωγώ όμως αν και τον χωρισμό τον συναποφάσισαν,  έπεσε στα πατώματα.
Με τη λογική συμφωνούσε σε ότι κοινοτοπίες της λέγαμε αλλα δεν αισθάνονταν καλύτερα.

‘Οπως έλεγε “καλά όλα αυτά αλλά η λογική δεν κοιμάται δίπλα σου στο κρεβάτι, ούτε σου κάνει παρέα για ένα σινεμαδακι για ένα θεατράκι η για ένα ποτάκι “.

Όλα άρχισαν να γίνονται -ακι, ξεχάστηκαν οι καυγάδες, το καπάκι της τουαλέτας που έμενε πάντα κάτω (παρά τις ρητές εντολές της) τα σκορπισμένα ρούχα, η μανούλα που τάκανε όλα καλύτερα “από την ανεπρόκοπη που τύλιξε τον γιό μου”,  ακόμα και το γεγονός ότι κοινή ζωή, δεν ήθελε κανένας απο τους δυό στην τελική.

Και επειδή παγωτά, γλυκά, ποτά ξενύχτια, σπάσιμο νεύρων όλων αυτών που βρίσκονται στο διάβα μας την συγκεκριμμένη περίοδο, ακόμα και της απέναντι γειτόνισας, δυό καλές μου φίλες και εγώ με τη συσσωρευμένη πείρα μας αποφασίσαμε -και σίγουρα δεν θα εφαρμόσουμε, αλλά λέμε τώρα -να πούμε σε ολες σας, και της Γωγούς συμπεριλαμβανομένης, κάποιους κανόνες επιβίωσης του χωρισμού!

Ακούστε τους φίλους σας αλλά να ξέρετε ότι δεν κατέχουν την απόλυτη αλήθεια .
Κάποιοι θα σας πούν ότι κακώς ξεσηκώνετε τον κόσμο για έναν χωρισμό και οι υπόλοιποι θα σας πούν οτι χρειάζονται μέρες – βδομάδες – μήνες πένθους για να ξανασταθείτε στα πόδια σας.
Οι μόνες όμως που ξέρουν πραγματικά πως αισθάνονται και πως θα αντιμετωπίσουν το πρόβλημα είστε εσείς οι ίδιες, άλλωστε σας ξέρετε καλύτερα.

Δεν είστε μόνες σας. Την ίδια στιγμή ακριβώς δισεκατομμύρια άνθρωποι πάνω στον πλανήτη μας νοιώθουν το ίδιο .

Διαβάστε για διαζύγια και χωρισμούς διασήμων στο ίντερνετ. Αν και αυτό απευθύνεται στα κατώτατα ένστικτά μας, είναι παρήγορο να ξέρετε οτι και κάποιοι πετυχημένοι και ίσως πιο έξυπνοι άνθρωποι απο εσάς την πάτησαν άγρια και τους ήρθε το κακό που τώρα βιώνετε και σεις .

Αφήστε κρεβάτια και καναπέδες και αρχίστε να κάνετε κάτι που σας ευχαριστεί και κατά προτίμηση όπου υπάρχει πολύς κόσμος. Μα θα μου πείτε σε τέτοιες εποχές που λεφτά για τέτοια ;
Υπάρχουν τόσα πράγματα που μπορείτε να κάνετε δωρεάν (προτάσεις υπάρχουν και στο fabtoday) που θα εκπλαγείτε.

Αν πάλι συνεχίζεται και προτιμάτε τη μοναξιά σας … κάντε μια στάση και δείτε τα πράγματα απο μια απόσταση.

Δεν χρειάζεται ”σκληρή αγάπη “προς το εαυτό σας Αποδεχθείτε τα λάθη σας και τις κακές επιλογές σας .
Ανθρωποι είμαστε δεν μας έχρισε κανείς θεούς.

Επίσης -αυτό προαιρετικά – συγχωρήστε και τον πρώην αγαπημένο σας. Θυμός και δυσαρέσκεια ειναι πολύ αντιπαραγωγικά συναισθήματα

Εν ανάγκη πάρτε μιά-δυό ασπιρίνες ή άλλο παυσίπονο της προτίμησής σας. Θα μου πείτε τι θα κάνουν στη ραγισμένη μου καρδια; Τίποτα !  Αλλά δεν έχετε και τίποτα να χάσετε,
έτσι για την αλητεία βρε αδερφέ!

Αν τίποτα απο αυτά δεν πιάσει γυρίστε πίσω!
Προς θεού, όχι στον πρώην.
Σ΄αυτά που έλεγε η Σκάρλετ Ο΄Χαρα και πιστέψτε με είναι αλήθεια :
Αύριο είναι μια άλλη μερα!

Πως σταμάτησα την πιο σιχαμερή μου συνήθεια

Στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής έτρωγα τα νύχια μου.

Δεν ήταν και το πιο ευχάριστο πραγμα να βλέπουν (οι άλλοι) και να νοιώθεις εσύ(πόνους μέχρι δακρύων).
Πάντα όμως έβρισκα μια δικαιολογία
.Κάτι το άγχος ,κάτι η ανησυχία , κάτι το διαβασμα, κάτι το έργο που έβλεπα, κάτι το….δεν υπάρχουν αριθμοί ικανοί να σας απαριθμίσω τους λόγους.

Και επειδή εΊμαι και συνεπής κάθε πρώτη του χρόνου ανάμεσα στους στόχους που υποτίθεται έβαζα για την καινούργια χρονιά ήταν να πάψω να τρώω τα νύχια μου.Αμ δε!Συνέχιζα ακάθεκτη αυτό το άθλιο πράγμα.

Ώσπου ήρθε η μοιραία ώρα!

Χειμώνας,μεσημεράκι,πολυ κρύο και τι καλύτερο απο μια σουπίτσα!Ώσπου ξαφνικά ένοιωσα κάτι περίεργο στο μπροστινό μου δόντι Και αφού δεν μπόρεσα για κάποια λεπτά να δώσω κάποια εξήγηση,γιατί δεν έτρωγα τίποτα τραγανό η σαλατοειδές, πήγα στον καθρέφτη! Εκεί είδα την χαράδρα του Βίκου στο στόμα μου! Είχε σπάσει ένα μεγάλο μέρος του δοντιού μου!

Το απόγευμα με δέχθηκε η οδοντίατρός μου η Αύρα Παπαθανασίου στο ιατρείο της και προσπαθησαμε να ανακαλύψουμε τι συνέβει!

Με ρώτησε αν πίνω πολλούς καφέδες! Οχι ,γιατί δεν πίνω καθόλου!
Σόδα;Όχι γιατί τη συχαίνομαι!
Μήπως τρώς χρόνια τα νύχια σου; Εκεί επρεπε να εξομολογηθώ και τα είπα όλα και απο το βλέμμα της αισθάνθηκα και σαν τις μωρές παρθένες(νομίζω)

Μου είπε λοιπόν οτι κάποιοι άνθρωποι τρώνε τόσο πολύ τα νύχια τους,  που είναι σαν να πριονίζουν κάθε μέρα και απο λίγο τα δόντια τους .
Αυτό είχα πάθει !

Και ξύπνησε μέσα μου η ελληνική λεβεντιά !
ΟΧΙ αυτό δεν θα επέτρεπα να ξανασυμβεί,τα δόντια μου ήθελαν δεν ήθελαν ,θα έμεναν μέσα στο στόμα μου.

Και έτσι έκοψα αυτή την φριχτή συνήθεια!

Ήταν πολύ εύκολο γιατί αυτή τη φορά είχα κίνητρο!

Όλες τις υπόλοιπες φορές δεν έδινα και μεγάλη σημασία “δεν κάνω κακό σε κανένα” έλεγα και συνέχιζα.Αλλά έκανα κακό και μάλιστα στον ίδιο μου τον εαυτό!

Τώρα έχω φτάσει να κανω όχι μόνο πλάκα για το θέμα ,αλλά να πέρνω μέρος σε καταπληκτικές  γυναικείες συζητήσεις για μανικιούρ!

Αλήθεια εσείς ποια κακή συνήθεια έχετε; Για πείτε μου ιστορίες, να μη λέω μόνο εγώ!

Απλά δεν σε γουστάρει

Κορίτσια έχετε δει την ταινία “Απλά δεν σε γουστάρει”;
Αυτή λοιπόν θα πάρουμε ως αφετηρία ,μόνο και μόνο για να ξαναπούμε,  ότι αλλιώς λειτουργούν οι άνδρες αλλιώς οι γυναίκες .

Οι άνδρες -πιο απλά πλάσματα-όταν δουν κάποια, το πρώτο που σκέφτονται είναι το σεξ,αν αργότερα προχωρήσει το πράγμα όλα καλά .

Εμείς απο την άλλη, με το που μας αρέσει κάποιος,δηλαδή πριν και από το χαίρω πολύ, συνήθως έχουμε φτιάξει όλο το παραμύθι, έως και το “ους ο θεός συνέζευξε”.

Και εδώ ας κάνουμε λίγο κράτει: Ας προσέξουμε κάποια πολύ βασικά σημάδια, μπας και καταλάβουμε αν ο τύποςμας δουλεύει ψιλό γαζί. Και όχι μόνο αν μας δουλεύει, αλλά αν και εμείς τον πιστεύουμε από πάνω.

Continue reading “Απλά δεν σε γουστάρει”

Δεν το επιτρέπω

Δεν ήμουν σίγουρη ότι ήθελα να το γράψω και δεν μπορώ να προσδιορίσω ακόμα τον λόγο.
Αλλά αφού άκουσα τα ίδια και τα ίδια από φίλους και γνωστούς που βρίσκονται σε απόγνωση,  είπα θα το γράψω μπας και ευαισθητοποιηθεί κάποιος -αν και δεν νομίζω και βάζω και στοίχημα-.

Πρίν λίγες μέρες κατέβηκα στην πλατεία της περιοχής μου για να πάω σε ένα σούπερ μάρκετ.
Έξω απο το μαγαζί,   βρήκα μια παλιά μου συνάδελφο,  που μιλούσε στο τηλέφωνο.

Χάρηκα που την είδα και περίμενα να τελειώσει για να μιλήσουμε.

Όσο περνούσαν όμως τα λεπτά την έβλεπα και την άκουγα όλο και πιο ταραγμένη και να ψελλίζει κάθε τόσο…”σας παρακαλώ ,δεν σας επιτρέπω…”

Είχε βουρκώσει, και χωρίς να ξέρω γιατί της έδωσα το χέρι μου,  που έπιασε σαν σανίδα σωτηρίας .
Όταν κακήν κακώς το έκλεισε, αφου πρώτα ζήτησε συγνώμη στον συνομιλητή της, μου είπε την ιστορία..
Έχασε την δουλειά της πριν κάποια χρόνια ,το ίδιο και ό άνδρας της πέρσυ.Η μοναδική οφειλή εκτός απο το ενοίκιο και τα χρήματα που χρειάζονται για να ζήσουν,είναι ένα καταναλωτικό δάνειο 8000 ευρώ σε μεγάλη τράπεζα που παραπέμπει στο επίνειο της Αθήνας..

Κουτσά-στραβά τα έβγαζαν πέρα ώσπου εδω και τρείς μήνες,αφού δεν μπόρεσαν να βρούν καμμία πηγή εσόδων,άφησαν απλήρωτο στην τράπεζα το ιλιγγιώδες ποσό των ογδόντα (80) ευρώ.
Συνομιλητής της στο τηλέφωνο, ήταν υπάλληλος της τράπεζας(ΟΧΙ εισπρακτικής εταιρίας,το διευκρίνησε ο ίδιος αυτό) ο οποίος με  ειρωνικό ύφος  την αποκάλεσε ψεύτρα όταν του είπε ότι δεν έχει να πληρώσει,συμπλήρωσε ότι “αφού είναι τόσο φτωχιά να βάλει ό άνδρας της τα λέφτά,.η οι γονείς της απο την σύνταξή τους,η να δανειστεί και να μην τα τρώει σε ταξίδια και άλλα λούσα.”

Απο την ταραχή της ούτε το όνομα του υπαλλήλου θυμόταν,  ούτε ότι αυτές οι πρακτικές υποτίθεται έχουν απαγορευτεί  δια νόμου.

Και αναρωτιέμαι ,ο υπάλληλος δεν μπορούσε να διεκπεραιώσει το καθήκον του ευγενικά;( και αυτόν κάποιος στη προσωπική του ζωή θα τον κυνηγά για χρέη)

Το υπέρογκο αυτό ποσό των ογδόντα  ευρώ -επαναλαμβάνω 80 ευρώ -δίνει σε οποιονδήποτε το δικαίωμα να καταρρακώνει την αξιοπρέπεια των ανθρώπων;

Ποιές θα είναι οι συνέπειες αν κάποιος πάθει κάτι(που σίγουρα θα έχει πάθει) η διαπράξει κάτι εν βρασμώ ψυχής;

Επειδή δεν ξέρω τι άλλο να πω και επειδή  κάθε που σκέφτομαι το συμβάν φουντώνω,λέωνα αποκτήσουμε όλοι ένα σύνθημα… ΔΕΝ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΩ.

Δεν γίνεται κάποια στιγμή αυτή η κραυγή θα τους πνίξει!

ΥΓ: Σε κάποιους το σύνθημα μπορεί να φανεί και λίγο φλώρικο,περιμένω τα δικά σας!

Σ΄αγαπάω μαμά

Γενικώς οι κάθε είδους παγκόσμιεςμέρες δεν με συγκινούν ιδιαίτερα.
Κάθε 8 Μαϊου όμως, δεν ξέρω γιατί, θα πάρω τηλέφωνο τη μαμά μου να της πω χρόνια πολλά.Κάτι φαίνεται οτι είναι βαθιά ριζωμένο μέσα μου και δεν μ΄αφήνει να προσπεράσω αυτή τη μέρα.
Αναρωτιέμαι και ξανααναρωτιέμαι κάθε χρόνο γιατί μου συμβαίνει αυτό, αλλά πάντα καταλήγω στα ίδια συμπεράσματα χωρίς καμμία συγκεκριμμένη σειρά,όπως ας πούμε:

Μαλώνουμε και τα ξαναβρίσκουμε σε χρόνο μηδέν .Μάλιστα ακόμα και αν έχω δίκιο, συνήθως με κάνει να νοιώθω τύψεις Αυτό νομίζω το προσόν τόχουν βάλει με τσιπάκι σε όλες τις μανάδες.

Με βλέπει πάντα όμορφη και μικρή ακόμα και όταν υπάρχουν μπροστά πανέμορφα δεκαεξάρικα..

Γελάει που γελάω ακόμα με τα κινούμενα σχέδια.

Το μόνο θέμα που συζητάει κάθε βράδυ με τον Θεό είναι τα παιδιά της(τουλάχιστον αυτό μου λέει).

Επειδή μένουμε μακρυά, αν δεν την πάρω τηλέφωνο στις 7 το απόγευμα (με απόκλιση πέντε -δέκα λεπτά)μάλλον έχω πάθει το μεγαλύτερο κακό που μπορεί να πάθει άνθρωπος σε αυτήν την πλάση.
Επίσης αν είμαι κάπου που δεν έχει σήμα όταν ξαναπιάσει το κινητό βρίσκω και 60 αναπάντητες Έχει συμβεί το ορκίζομαι.

Την θεωρώ καλονή.

Ξεχωρίζω ακόμα και το άρωμα της λάκ που φοράει.Είναι η ίδια απο τα παιδικά μου χρόνια.

Όσο μεγαλώνω ,την ευγνωμονώ που με έμαθε να αγαπάω τους ανθρώπους και μόνο όταν “χαλάνε” αυτοί υπάρχει πρόβλημα.Όλα τα άλλα γίνονται.

Που ως το δημοτικό μας άφηνε να ζωγραφίζουμε τους τοίχους του σαλονιού κυρίως με τα μολύβια των ματιών της (άσε θα μεγαλώσουν κ τότε θα βάψουμε τους τοίχους προτεραιότητα τώρα έχουν οι καλλιτέχνες)

Που κανείς δεν φτιάχνει καλύτερο αρνάκι κοκκινιστό με μακαρόνια

Που θεωρεί και την Κοκό κόρη της.

Που μπορεί ακόμα και ξερόκλαδο να φυτέψει και αυτό να ανθίσει.

Που έχει μαράζι γιατί δεν έχω κάνει κάποια πράγματα αλλά ποτέ δεν τόδειξε και ούτε με καταπίεσε.Της αρκεί να με βλέπει χαρούμενη!

Θα μπορούσα να γράψω και χιλιάδες άλλα πράγματα.

Δεν νομίζω όμως ότι χρειάζεται, γιατί…Βαγγελίτσα σ΄αγαπάω!