Η ενοχή της ευτυχίας!

Tο όνειρο, το ιδανικό, η επιθυμία, δεν αφήνουμε να έχει συνήθως καμία σχέση με την πραγματικότητά μας.

Κάθε άλλο μάλιστα: Είναι συχνά αόριστο, υπερεκτιμημένο. φαντάζει σαν φαντασίωση και τόσο εξιδανικευμένο, που φοβόμαστε να το πλησιάσουμε, να το δεχτούμε.

Αυτός είναι και ο λόγος που κάτι τέτοιο μπορεί να μετατραπεί από όνειρο που μας δίνει φτερά να πετάξουμε, σε φορτίο που μας προσγειώνει.

Η επιθυμία, το όνειρο, η φαντασίωση έστω, είναι χαρά, είναι ευτυχία και πρέπει να μας βοηθούν στην δύσκολη πραγματικότητα της καθημερινότητας.

Κάποιοι λένε ότι είναι σαν καταφύγιο, άλλοι σαν κίνητρο. Δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι να μην θεωρούμε ότι είναι απομεινάρια ή ξεχασμένα κομμάτια του εαυτού μας.

Όχι και πάλι όχι!

Αυτά, που για τον όποιο λόγο μας δίνουν στιγμές χαράς και ευτυχίας, είναι ζωή και πρέπει να τα νιώσουμε και όχι να τα απομυθοποιήσουμε. Βοηθάμε τον εαυτό μας όταν απομονώνουμε κάτι καλό που μας συμβαίνει ή που επιθυμούμε να συμβεί και το “χρησιμοποιούμε” σαν πηγή θετικών σκέψεων και συναισθημάτων.

Μην κάνουμε το αντίθετο δηλαδή μην απομονώνουμε ένα αρνητικό συμβάν ή μια αρνητική σκέψη και το “χρησιμοποιούμε” σαν κίνητρο για καταστροφολογία.

Επειδή τα προβλήματα, ειδικά τα τελευταία χρόνια,  είναι πάρα πολλά, συνήθως θεωρούμε τα άσχημα , σαν πιο οικεία κατάσταση.

Το ευχάριστο, το χαρούμενο μας “ξεβολεύει” από την καθημερινότητα και μας δημιουργεί έκπληξη, απορία και δυστυχώς κάποιες φορές και ενοχές, τύπου: «Ωραία και γιατί χαίρομαι τόσο πολύ για …αυτό;  Εδώ καράβια χάνονται γύρω μου»

Εντάξει υπάρχει μαυρίλα γύρω μας, παντού, όμως όταν αλλάζει το χρώμα στην ζωή μας,(όσο κι αν διαρκέσει αυτό) πρέπει να το “αναγνωρίσουμε” και να μην λειτουργούμε σαν να έχουμε αχρωματοψία.

Γιατί έτσι μπορεί η ψυχή μας  να γίνει ένας τεράστιος πολύχρωμος κόσμος.

Κι επιτέλους ας καταλάβουμε ότι ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Με κάθε έννοια.

Έτσι λοιπόν είναι πιο αισιόδοξο και εποικοδομητικό να χαιρόμαστε ό,τι καλό μας έρχεται  ή να σχεδιάζουμε ένα ωραίο μέλλον, παρά να ευχόμαστε να είχαμε ένα διαφορετικό παρόν ή παρελθόν.

  Το διλημμα ειναι μεγαλο :

Θα μετατρέψουμε την μελωδία της ευτυχίας σε ενοχές της ευτυχίας;

Εδώ σας θέλω! Διαλέγουμε και παίρνουμε!

Σίσσυ Χριστοπούλου

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s