Πότε ξημερώνει η μέρα της αλλαγής;

Η μέρα της αλλαγής ξημερώνει όταν κάτι, έστω και μικρό, αλλάξει.

Στο μεταξύ, η ψυχή σου βράζει σαν καλοταπωμένη χύτρα με κατεβασμένη βαλβίδα και η συνείδησή σου σε χτυπά αλύπητα κάθε βράδυ, ενώ κοιτάς κάπου να βολευτείς, στριμωγμένος μαζί με τις φίλες σου τις κουκουβάγιες, σε ένα κλαρί που είναι έτοιμο να σπάσει.

Περνάνε οι μέρες και τα χρόνια. Η ζωή κυλά, όχι σαν γάργαρο δροσερό νεράκι αλλά σαν θυμωμένη λάβα, που καίει τα πάντα στο περασμά της. Ανοίγει τρύπες, μικρές σαν κακά σπυριά ή μεγάλες σαν σεληνιακούς κρατήρες. Κι εσύ πέφτεις μέσα, από κεκτημένη ταχύτητα και καταπίνεσαι.

Κάτι πρέπει να αλλάξει λοιπόν, έτσι δεν είναι;

Είσαι σε ένα τρένο που το οδηγεί άλλος. Κι αυτός ο άλλος είσαι εσύ. Δεν είσαι κακός οδηγός, απλά σου έχουν αφαιρέσει το φρένο και πρέπει να μεταμορφωθείς σε ζογκλέρ για να προσαρμόσεις την πορεία. Να κάνεις την αλλαγή που έλεγε κι ο νισάφι Αντρέας. Νόμιμη αλλαγή, όχι παρανομίες και κομπίνες. Οχι μούφα αλλαγή.

Φοράς το ύφος το σωστό, αυτό της αυτοκυριαρχίας. Ξέρεις εσύ. Αν δεν ξέρεις, μάθε, ρούφα γύρω σου τους ικανοποιημένους. Αν δεν βρίσκεις, δες ένα ντοκιμαντέρ για γορίλες. Σηκώνεις τους ώμους, ενδεχομένως με στηρίγματα, γιατί κουβαλάνε πολύ βάρος και δεν μπορείς μόνος. Λογικό. Ξεστομίζεις ένα ΟΧΙ, που δεν σχετίζεται με αυτό του Μεταξά. Δεν είναι δυνατό και πομπώδες, όπως το παπαγάλιζες στο σχολείο. Είναι σιωπηλό και υπόκωφο. Στα ντεσιμπέλ που επικοινωνεί η κοιμισμένη σου συνείδηση. Δεν χρειάζεται να το πεις πολλές φορές. Μία είναι αρκετή, αρκεί να γεννιέται  εκεί ακριβώς που έχει κουρνιάσει ο βολεμένος εαυτός σου.

Στην μετωπική, δεν έχεις το βραβείο παθητικής ασφάλειας, οπότε αποδέξου ότι θα διαλυθείς στα” εξ ων συνετέθης”.  Αν έχεις πατήσει αυτό το σκαλοπάτι και είσαι κλινικά ζωντανός, όλα καλά. Περνάς με επιτυχία στην επόμενη φάση.

Εδώ θα πιάσουν τόπο οι ατελείωτες ώρες συναρμολόγησης 1500 κομματιών παζλ με θέμα τον ποταμό Τάμεση. Μικρός δεν έφτιαχνες παζλ; Δεν έχεις υπομονή; Λυπάμαι. Μπορείς να φουντάρεις από το πλησιέστερο μπαλκόνι. Λίγο πριν, θα ανακαλύψεις εντελώς μαγικά, αυτό που λένε «αγάπη για την ζωή». Κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά. Κι εκεί θα πάρεις σκούπα και φαράσι και θα μαζέψεις όλα σου τα κομμάτια, ενώ ο αέρας θα λυσσομανά σκορπώντας τα στα τέσσερα σημεία, ίσα-ίσα για να σου την σπάσει.

Θα διπλοκλειδώσεις τις πόρτες. Θα καθίσεις μόνος στο πάτωμα και θα δημιουργήσεις την αλλαγή. Θα δεις. Καμία σχέση με τον Τάμεση.

Και κατάπιε την συγνώμη που τραμπαλίζεται στα χείλη σου. Δεν την αξίζει κανένας, εκτός από τον εαυτό σου.

Το κείμενο έγραψε η Νάταλι Δούκα

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s