Όταν η ευτυχία αξίζει 12 ευρώ…

Η Μαρίνα ξύπνησε με μια πολύ άσχημη διάθεση.

Ένιωθε μια απογοήτευση να την πνίγει, μια αίσθηση μοναξιάς και λύπης να την κυριεύει. Ήταν άνεργη και είχε πάμπολλα προβλήματα. Κυρίως όμως είχε ένα αίσθημα κενού μέσα της. Ήπιε έναν καφέ στα γρήγορα, ντύθηκε και βγήκε έξω να ξεσκάσει καθώς μέσα στο σπίτι της ένιωθε ακόμα και τους τοίχους να την πνίγουν. Πήρε ένα λεωφορείο και πήγε σε μια γειτονιά στην οποία δεν σύχναζε κι εκεί άρχισε να κάνει βόλτες, να χαζεύει την περιοχή και να κοιτάζει ένα ένα τα μαγαζιά.

Έτσι για να κάνει κάτι καινούριο και όχι κάτι συνηθισμένο. Κάποια στιγμή μπήκε μέσα σε ένα μεγάλο κινέζικο κατάστημα. Είχε από όλα. Φορέματα, μπλούζες, τσάντες, τα πάντα. Άρχισε να τα κοιτάζει ένα ένα. Τιμές δεν κοιτούσε γιατί χρήματα δεν είχε.

Κάποια στιγμή ένιωσε δύο μικρά κοριτσάκια να έχουν καρφωμένο το βλέμμα τους επάνω από τις κρεμάστρες πού η ίδια κοιτούσε και να την κοιτάζουν σαν να της ζητούσαν βοήθεια. Κοίταξε επάνω και είδε μια κούκλα. Κάπως χοντρούτσικη ήταν αλλά με όμορφα μακριά ξανθά μαλλιά με μπούκλες.

Τη κούκλα θέλετε; τα ρώτησε. Ναι της απάντησαν εκείνα με ένα βλέμμα γεμάτο από γλύκα, σαν να την παρακαλούσαν, καθώς δεν την έφταναν και έμμεσα της ζητούσαν να τα βοηθήσει. Έπιασε τη κούκλα και τους την έδωσε.

Εκείνα ξετρελαμένα από χαρά, πότε το ένα και πότε το άλλο, την έσφιξαν όλο αγάπη στην αγκαλιά τους και την χάιδευαν σαν να κρατούσαν ένα μικρό μωράκι. Και τότε η κούκλα άρχισε να βγάζει μια μελωδία που στα αυτιά της Μαρίνας ήταν κάπως φάλτσα αλλά τα παιδιά τα ξετρέλανε ακόμα περισσότερο. Την κρατούσαν, την χάιδευαν και την ζούλαγαν για να τους τραγουδάει. Και όσο την κρατούσαν τόσο μεγάλωνε η χαρά τους.

Αυτό όμως δεν κράτησε για πολύ. Μια νεαρή γυναίκα, φτωχικά ντυμένη, που ήταν λίγο πιο πέρα και που προφανώς ήταν η μητέρα τους, τα πλησίασε και τους ζήτησε να αφήσουν κάτω τη κούκλα. Τα παιδάκια αντέδρασαν αλλά η μητέρα τους επέμεινε.”Δεν έχουμε λεφτά” τους είπε κοφτά και, αφού τους απέσπασε τη κούκλα που με δύναμη κρατούσαν και την έβαλε στη θέση της εκεί ψηλά πάνω από τις κρεμάστρες, τα πήρε από το χέρι και τα έβγαλε από το μαγαζί.

Τους είχε ήδη αγοράσει κάτι φθηνά ρουχαλάκια που προφανώς τα είχαν μεγαλύτερη ανάγκη. Τα παιδάκια έφυγαν βουρκωμένα και με το κεφάλι σκυμμένο. Η Μαρίνα τότε ρώτησε τον νεαρό Κινέζο που ήταν ο ιδιοκτήτης του καταστήματος πόσο έκανε η συγκεκριμένη κούκλα. “12 ευρώ” της απάντησε.

Ώστε 12 ευρώ σκέφτηκε μέσα της. Τόσο άξιζε η ευτυχία αυτών των παιδιών. Μόλις 12 ευρώ….Για την ίδια τα 12 ευρώ δεν είχαν μεγάλη αξία καθώς ελάχιστα θα μπορούσαν να της προσφέρουν και σίγουρα όχι την χαρά. Για τα παιδιά όμως ήταν η ευτυχία η ίδια αν με αυτά τα χρήματα μπορούσαν να έχουν αυτή την μικρή και μάλλον ασχημούτσικη κούκλα.

Σκέφτηκε να τους την αγοράσει αλλά τα παιδάκια είχαν ήδη φύγει κι έτσι της έμεινε η πίκρα πως δεν μπόρεσε να τα κάνει χαρούμενα έστω και για λίγο. Από την άλλη σκέφτηκε πως και αυτά τα παιδιά θα είχαν τόσα που θα τους έλειπαν…ας είχαν όμως, έστω και για λίγο, τη χαρά για τη κούκλα. Να αλλάξει κάτι εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσε. Τα παιδιά είχαν ήδη φύγει.

Το μόνο που την έκανε να νιώσει καλύτερα ήταν πως τα είχε βοηθήσει να την κρατήσουν έστω και για λίγο στα χέρια τους.

Και αυτή η σκέψη της έφερε και μια άλλη.

Πως δεν ήταν η μόνη που ένιωθε άσχημα. Που ήταν όλα δύσκολα στη ζωή της και που εισέπραττε απογοήτευση. Ήταν πολλοί δίπλα της. Και η μάνα αυτών των παιδιών που αναγκαζόταν να πικραίνει τα παιδιά της.

Όμως αυτά τα παιδιά της έμαθαν πως η ευτυχία μπορεί να μη κρύβεται στα μεγάλα και σημαντικά αλλά και στα πιο ασήμαντα πράγματα. Φτάνει να μπορούμε να τα δούμε με τα δικά τους μάτια ή έστω να ακολουθήσουμε τη δική τους ματιά για να ξεκλέψουμε κι εμείς λίγη από τη μαγεία της ψυχής και της φαντασίας τους.

Κι αν έχουμε την ευκαιρία ας τους χαρίσουμε λίγη από αυτή την έστω πρόσκαιρη ευτυχία.

Το κείμενο είναι της Μαριας Παπαδοπούλου

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s