Πρόσφυγες: σύμβολο δύναμης και παραδειγματισμού

 

Πρόσφυγες. Άνθρωποι προς φυγή.

Για κάθε ομάδα αυτών των ανθρώπων, ανάλογα με τη χώρα καταγωγής τους, θα γραφτούν χιλιάδες αναλύσεις για τις αιτίες που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τον τόπο τους αναζητώντας έναν καινούριο, πιο ειρηνικό, πιο ασφαλή γι αυτόν και τα παιδιά τους.

Οι συνθήκες που ζούσαν ήταν προφανώς βίαιες και εγκυμονούσαν κινδύνους για την ίδια τους τη ζωή. Και αναγκάστηκαν να πάρουν τη μεγάλη απόφαση. Βλέποντας κανείς όλα αυτά τα σύγχρονα καραβάνια δεν μπορεί παρά να μόνο να προβληματίζεται και παράλληλα να παίρνει δύναμη από αυτούς τους ανθρώπους.

Κανένας δεν επέλεξε τη χώρα, το τόπο, ούτε καν την οικογένεια μέσα στην οποία γεννήθηκε και έζησε τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια της ζωής τους. Ούτε τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν ή αποφασίζουν γι αυτόν. Ούτε βέβαια συμμετείχε σε κανένα από τα γεωπολιτικά παιχνίδια που παίζονταν ή τα στρατηγικά σχέδια που καταρτίζονταν για την περιοχή του.

Όλα του έτυχαν και όλοι αυτοί οι άνθρωποι βρέθηκαν αντιμέτωποι με καταστάσεις που ούτε επέλεξαν ούτε οι ίδιοι ευθύνονταν. Και κάποια στιγμή αποφάσισαν να αλλάξουν ότι τους έτυχε. Ή το πιο σημαντικό, έστω να σώσουν τη ζωή τους. Οι πόλεμοι και οι κακουχίες δεν τους λύγισαν.

Αντίθετα τους έκαναν να εκτιμήσουν ότι πολυτιμότερο υπάρχει στη ζωή. Την ίδια τη ζωή. Και να αφήσουν πίσω όλα τους τα υπάρχοντα παίρνοντας μαζί τους μόνο το όνειρο για κάτι καλύτερο. Για την αναζήτηση ενός νέου τόπου όπου θα μπορούν να χτίσουν από την αρχή όλα όσα εγκατέλειψαν. Απόφαση πολύ δύσκολη αλλά και επικίνδυνη.

Το εύκολο θα ήταν να δεχτούν τη μοίρα τους και να την αφήσουν να ολοκληρώσει τα σχέδιά της. Δεν το έκαναν όμως αλλά αγαπώντας και σεβόμενοι την ίδια τους τη ζωή, πήραν τη μεγάλη απόφαση της ανατροπής σταματώντας τις πρωτοβουλίες της μοίρας και παίρνοντας οι ίδιοι πρωτοβουλίες για τη ζωή τους.

Διάλεξαν ένα δικό τους δρόμο , σε άλλη κατεύθυνση, σε άλλο τόπο. Ανάμεσά τους ακόμα και γυναίκες που μέχρι χτες τα ήθη της περιοχής τους δεν τους επέτρεπαν ούτε από το σπίτι τους να βγουν μόνες τους. Και σήμερα, έχοντας πολλές χάσει στο πόλεμο τους άνδρες τους, βγαίνουν στο δρόμο για τη φυγή με μικρά παιδιά και χωρίς κανένα στήριγμα στο καινούργιο που αναζητούν. Θα βρεθούν σε ένα ξένο τόπο χωρίς χρήματα, χωρίς δουλειά. Κι όμως το αποφάσισαν. Και πήραν το δρόμο αντίθετα σε αυτό που τους έτυχε. Και συνήθως αυτός ο δρόμος βγάζει στο δικό μας τόπο, στο δυτικό πολιτισμό ή έστω σε αυτό που εννοούμε πολιτισμένα κράτη.

Αλήθεια εμείς οι πολιτισμένοι που συχνά γυρίζουμε τη πλάτη σε αυτούς τους ανθρώπους πόσες πολύ πιο μικρές και ακίνδυνες ανατροπές έχουμε τολμήσει στη δική μας ζωή; Τουλάχιστον έχουμε κατανοήσει πως από τύχη και μόνο από αυτή δεν είμαστε στη θέση τους; Πως από τύχη γεννηθήκαμε σε μια άλλη χώρα; Πως θα μπορούσαμε να ζούμε κάτω από πολύ χειρότερες συνθήκες;

Επομένως μήπως αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν και ένα σύμβολο της δύναμης που μπορεί να κρύβει ο κάθε άνθρωπος μέσα του για να αλλάξει την ίδια του τη ζωή και πως όσο δύσκολες κι αν είναι οι συνθήκες η δύναμη αυτή είναι ικανή για όλα; Εκτός κι αν εμείς ζούμε μέσα στην απόλυτη ευτυχία.

Βέβαια όταν οι συνθήκες είναι πιο πιεστικές τότε και οι άνθρωποι παίρνουν και πιο εύκολα αποφάσεις. Οι πρόσφυγες όμως είναι οι άνθρωποι που αποφάσισαν να αλλάξουν ότι τους έτυχε και να διεκδικήσουν κάτι καλύτερο. Και μόνο γιαυτό είναι άξιοι σεβασμού. Αν όχι σύμβολο παραδειγματισμού.

Το κείμενο είναι της Μαρίας Παπαδοπούλου

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s