“Τα κόκκινα παπούτσια”

Πνίγεται ….Την πνιγεί το δωμάτιο, ολόκληρο το σπίτι… ταβάνι και πάτωμα ενώνονται και προσπαθεί να αναπνεύσει….
Φόρεσε τα κόκκινα παπούτσια και το κόκκινο παλτό. Όλα κόκκινα… όλα μέσα της στο κόκκινο …συναισθήματα, σκέψεις, θέληση, άρνηση, φυγή, εκείνος…
Βγήκε στο δρόμο δίχως προορισμό. Δεν ήθελε να πάει κάπου, μόνο να περπατήσει.
Είχε κρύο, πολύ κρύο, όμως είχε ανάγκη αυτό το κρύο να πέφτει πάνω στο πρόσωπο της για να μένουν τα μάτια της ανοιχτά,
κι αυτό το αεράκι το ελαφρύ δικαιολογούσε τα δακρυσμένα μάτια!
Όχι δεν έκλαιγε, τα μάτια της φωνάζανε σιωπηλά για όσα είδαν και για αυτά που δεν πρόφτασαν να δουν!

Έφτασε σε μια πλατεία, έψαξε να βρει ένα παγκάκι κι έριξε εκεί πάνω το κορμί της.
Πρώτη φορά δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα… Όχι όμως πρώτη φορά σε αδιέξοδο…

Κάρφωσε το βλέμμα της στα κόκκινα παπούτσια της! Σε εκείνο το βαθύ κόκκινο χάθηκε το βλέμμα της για αρκετή ώρα!

Αυτά τα κόκκινα παπούτσια φορούσε όταν έτρεχε μέσα στη νύχτα να τον βρει και παρακαλούσε να είναι ένα αστείο, ένα ψέμα, ένα λάθος το τηλεφώνημα εκείνο…

Κι όμως,ήταν η τελευταία αγκαλιά πάνω στην άσφαλτο, το τελευταίο “σ´αγαπάω”… μείνε κοντά μου μην με αφήνεις μόνη… πως θα ζήσω;;”

Κι ύστερα σήκωσε τα μάτια της στον ουρανό κι έψαξε να τον βρει ανάμεσα στα σύννεφα… του ζήτησε ένα σημάδι…
Άρχισε να βρέχει και μέσα στο καταχείμωνο ένας ήλιος καυτός να καίει το βρεγμένο πρόσωπο της!

“Το δώρο σου, κόκκινα παπούτσια. Θα τα φοράς στις βόλτες μας. Η δική μου πριγκίπισσα φοράει κόκκινα παπούτσια και με ακολουθεί.”

Ψιθύρισε τα λόγια του και ορκίστηκε σε εκείνη τη βροχή πως θα ζήσει για να ακολουθήσει τη ζωή που σχεδίαζαν μαζί… Θα ήταν πάντα εκεί κάθε φορά που θα φορούσε τα κόκκινα παπούτσια!

Εκείνο το μεσημέρι, κοιτώντας τον ουρανό, του υποσχέθηκε πως θα ζήσει μόνο για εκείνη τη βροχή που της χάρισε, μόνο γιατί τελικά ήταν εκεί….! Θα ζούσε μόνο για να ζει κι εκείνος μέσα από την σκέψη της…!

Και οι πιο δυνατές της στιγμές είχαν χρώμα κόκκινο….! Φύλαξε τα κόκκινα παπούτσια όταν άρχισαν να χαλάνε, δεν τα αντικατέστησε ποτέ! Τα φορούσε μόνο τις Κυριακές πια στις βόλτες με την κόρη της….!

ΥΓ:” -Μου αρέσουνε πολύ αυτά τα κόκκινα παπούτσια σου
-Παλιώσανε…
-Έτσι όπως έχουνε ξεθωριάσει μου αρέσουν πιο πολύ!”

Αν ανοίξεις την ντουλάπα με τα παπούτσια μου θα βρεις μέσα σίγουρα ένα ζευγάρι κόκκινα καινούρια και πάντα αυτά τα ξεθωριασμένα, μόνο για να θυμάμαι αυτή την φράση σου…
μόνο γιατί σ´αρέσανε αυτά τα κόκκινα παπούτσια, έτσι ξεθωριασμένα…

Τίποτα δεν χάνεται και δεν ξεφτίζει αν το θυμάσαι! Δώστε στη λήθη μια κλωτσιά και πάρτε αγκαλιά τη μνήμη!

 Το κείμενο είναι της  Χρυσάνθης Βαμβακίδη

Η Χρυσάνθη Βαμβακίδη …έζησε τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής της στο Ηράκλειο της Κρήτης προσπαθώντας να μάθει τα φυτά,Τεχνολόγος γεω-πόνος μα εσύ κράτα μόνο το πόνος, θα σπουδάζει όσο θα υπάρχουν οι αιώνιοι! Τινάζοντας το σκουλαρίκι της έζησε για λίγο στην Αθήνα, πέρασε σαν ελεύθερη χορογραφία από θέατρα,τυροπιτάδικα κι άλλα πολλά για να επιστρέψει στην εξωτική Λάρισα! Σου χαμογελά από ένα ανήλιο υπόγειο μιας λάντζας κάποιου τσιπουράδικου, αλλά σου χαμογελά!!! Δηλώνει κυρά κι αρχόντισσα όπου υπάρχει τρέλα!
Αισιοδοξεί για τα καλύτερα, γελάει δυνατά,αγαπάει το κόκκινο χρώμα, την βροχή και τους ανθρώπους, λατρεύει τον μπαμπά, δεν ζει χωρίς τη μαμά, δακρύζει στη σκέψη του αδερφού της… θέλει να πεθάνει από έρωτα και θέλει να γίνει μάνα…! Σας αγαπάει μα δεν παντρεύεται!

Την Χρυσάνθη Βαμβακίδου  θα τη βρείτε στο www.azima.gr

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s