Καθρέφτη…καθρεφτάκι μου…

Ποια είναι η ποιο όμορφη στον κόσμο;
Εγώ ή… ΕΓΩ;
Οι πιο πολλές φορές που θα αντικρίσεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη είναι για να τον κρύψεις.
Το έχεις σκεφτεί;

Βλέπεις τον καθρέφτη για να βαφτείς… να ντυθείς… να κάνεις πρόβα χαμόγελα… να παρατηρήσεις ρυτίδες…
Μια διαρκής διόρθωση του εαυτού μας που θαμπώνει την πραγματικότητα μας.
Και μόνο όταν έχουμε κρύψει καλά τα σημάδια μας φεύγουμε από μπροστά του ικανοποιημένοι.
Είμαστε όμως;

Τι κρύβει ένας καθρέφτης που δεν θέλουμε να δούμε;
Τον εαυτό μας!
Τα θέλω μας!
Έχουμε συνηθίσει να ζούμε με την εικόνα που θέλουν να βλέπουν οι άλλοι γύρω μας.
Ποιος είσαι την ώρα που διορθώνεις τον εαυτό σου …την ώρα που τον κάνεις κάτι άλλο από αυτό που είναι;
Πόσα πέπλα σκεπάζουν την ψυχή μας πίσω από χρώματα και φτιασίδια;
Θυμόμαστε άραγε ποτέ να χαμογελάσουμε στον καθρέφτη μας χωρίς να διορθώσουμε τον εαυτό μας;
Να τον κοιτάξουμε έτσι όπως είναι…όπως ωριμάζει… όπως αφήνεται στον πιο γλυκό και δημιουργικό κόσμο της ψυχής;
Και να του πούμε «μπράβο και σ΄ ευχαριστώ»…
Να του δηλώσουμε αγάπη και ευγνωμοσύνη για ότι κάνει καθε μέρα για εμάς.
Οι ανάγκες του ανθρώπου στην ζωή είναι πολύ σημαντικές για να επιβιώσει σ ένα κοινωνικό σύνολο.
Ασφάλεια…  αλλαγή… ξεχωριστότητα… επικοινωνία.
Με ποιους τρόπους το κάνουμε βλέποντας τον εαυτό μας στα μάτια…
Με ποιον τρόπο θα αισθανθούμε και θα διεκδικήσουμε την ζωή μας όταν επιλέγουμε να κερδίσουμε αυτές τις ανάγκες κρυμμένοι πίσω από την ίδια μας την ψυχή;
Είναι δύσκολο και πολύ σκληρό να κοιτάξεις τον καθρέφτη και να αποδεχτείς αυτό που είσαι.
Όμως αν τα καταφέρεις θα δεις τις ανάγκες σου να εκπληρώνονται με τον καλύτερο τρόπο.
Θα δεις τον εαυτό σου να νιώθει ασφάλεια, να αλλάζει, να ξεχωρίζει και να επικοινωνεί αληθινά.
Θα τον γνωρίσεις, θα του δηλώσεις περήφανος για τα θέλω σου, θα τον ακούσεις στα πρέπει του και θα γίνεις ο πιο όμορφος άνθρωπος στον δικό σου κόσμο.

Κι αν ο δικός μας κόσμος είναι όμορφος η ζωή αποκτά την αξία που της αξίζει!
Βλέπεις τους ανθρώπους δίπλα σου όχι επικριτικά αλλά με αγάπη.
Νιώθεις τους ανθρώπους δίπλα σου όχι απειλητικά αλλά συμπονετικά.
Αγγίζεις τους ανθρώπους δίπλα σου με στοργή.
Και ο καθρέφτης γίνεται λαμπερός.
Ο εαυτός σου ολόκληρος γίνεται λαμπερός.
Κι εσύ ο πιο περήφανος άνθρωπος πάνω σ αυτήν τη γη!

Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι είναι τελικά αυτό που πρέπει να μάθουμε κοιτάζοντας τη ζωή μας πιο σοβαρά…
Κοιτάζω τον καθρέφτη μου όπως είμαι χωρίς διάθεση να αλλάξω σε κάποιον άλλο.
Ξέρεις τι βλέπω;
Εμένα… εσένα… το σύμπαν στην πιο όμορφη εκδοχή του.
Γιατί αποπνέει  αγάπη, σύμπνοια και  αποδοχή.
Μετά έρχονται όλα τα άλλα!
Πάρε μια βαθιά αναπνοή και κοιτάξου.
Ο καθρέφτης είναι ένα παράθυρο στην ψυχή, στην αλήθεια σου και σε αυτό που θέλεις πραγματικά από την ζωή σου!
Είναι ότι υπάρχει γύρω σου και το κοιτάς με επίγνωση της πραγματικότητάς σου.

Το κείμενο είναι της Νάντιας Σανταμούρη-Hatha Yoga teacher,NLP master

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s