Πως τα φέρνει η π…… η ζωή!

Πάντα ,από μικρή, που με έντυνε η μάνα μου αδελφή τουΕλέους στις απόκριες, είχα το μικρόβιο της “φιλανθρωπίας” (Ετσι το λέγανε τότε, μετά εφευρέθηκε ο πολιτικά ορθός όρος
της “αλληλεγγύης”)

Φρόντισε και η οικογένεια, το σχολείο, η μεταπολίτευση αργότερα…. Λες και η δυστυχία ΟΛΟΥ του κόσμου κρεμόταν επάνω μου!
Με πρότυπο τον Αλβέρτο Σβάιτσερ (γκουγκλάρετε το) βρέθηκαστον ιατρικό κλάδο.Από τύχη δεν έκανα καριέρα στους Γιατρούς του Κόσμου και παρέμεινα ιδιώτης στηνΑθήνα.

Πάντα όμως το σαράκι με έτρωγε και μεμφόμουν τον εαυτό μου, πως έγινα παρτάκιας και βολεμένη χωρίς κοινωνικήενσυναίσθηση.

Είχα βάλει χρονοδιάγραμμα: αν μέχρι τα 45  μου δεν κάνω παιδί να καταταγώ σε ΜΚΟ να πάω στον τρίτο κόσμο να βοηθώ τους απόκληρους αυτού του πλανήτη.

Αργησα όμως και νάμαι στην Ελλάδα της κρίσης να κόβω βόλτες με τα πόδια στην Αθήνα     και να προσέχω,για πρώτη φορά,ένα νεοκλασικό με τη σημαία της Ευρώπης και της Ελλάδας και μια ταμπέλα απ΄έξω να γράφει ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΕΡΙΜΝΗΣ ΑΝΗΛΙΚΩΝ ,ΕΤΟΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ 1924. Με το θράσος που με χαρακτηρίζει σε κάτι τέτοια χτυπάω το κουδούνι,μου
ανοίγουν και μπουκάρω κυριολεκτικά ρωτώντας “ τι γίνεται εδώ; ”

Ενας συμπαθής νέος, ο Φώτης Παρθενίδης μου μίλησε τόσο παθιασμένα για τη δουλειά που γίνεται στον Ξενώνα μετους ασυνόδευτους ανήλικους που κόλλησα.

Τα 17 προσφυγόπουλα που φιλοξενούνται εκεί έρχονται και φεύγουν, η φροντίδα όμως των ανθρώπων που εργαζόμαστε εκεί πλαταίνει, βαθαίνει και μας παρασέρνει σε ένα ταξίδι
συναδέλφωσης με όλους τους λαούς που υποφέρουν .
Μπορεί να μην έκανα δικά μου παιδιά αλλά το DNA τηςαγάπης μου για τούτους τους εφήβους με δένει με την ουσία της ύπαρξης μου όπως την αντιλαμβανόμουν από πολύ μικρή: την ΠΡΟΣΦΟΡΑ σε αυτόν που έχει ανάγκη.

Ένα γενναιόδωρο άνοιγμα που σου αφήνει τη γεύση της ενότητας με όλη την ανθρωπότητα και, αναπόφευκτα, της παντοδυναμίας!

Και όπως στο μύθο της Χαλιμάς που αφηγείται στον Αλχημιστή
ο Κουέλο, δε χρειάστηκε να πάω μακριά “αυτό που ήθελα
βρισκόταν δίπλα μου περιμένοντας να το προσέξω” .

Ακούγεται πολύ διδακτικό; Ε, λοιπόν έτσι ακριβώς το ‘ζησα!

Το κείμενο έγραψε η Αύρα Παπαθανασίου

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s