“Το άλλο μου ολόκληρο”

Μόλις έκλεισα το βιβλίο της Τασούλας Επτακοίλη, ΄΄Το άλλο μου ολόκληρο’’. Δεν ξέρω πριν από πόσο καιρό κυκλοφόρησε , σχεδόν δεν πρόσεξα τον εκδοτικό οίκο.
Για σας που δεν την ξέρετε, είναι δημοσιογράφος η Τασούλα. Όπως κι εγώ.

Συμπορευτήκαμε-από μακριά- χρόνια και χρόνια στο πολύ σκληρό επάγγελμα .
Πειραιωτοπούλες κι οι δυο, γεννημένες στα ίδια χρόνια περίπου. Άρα περίπου , κοινά τα κοινωνικά βιώματα, κοινοί οι πρώτοι νεανικοί δρόμοι των σχολείων, των φροντιστηρίων, των πάρτι , του πρώτου φλερτ.
Και μετά στη δουλειά. Πάντα από μακριά. Η μια ήξερε την άλλη.

Ποιον ενδιαφέρουν όλα αυτά; Ειδικώς κανέναν….με αφορμή όμως αυτό το άνοιγμα ψυχής της Τασούλας, στο πρώτο της( δεν είμαι και σίγουρη) βιβλίο, κατάθεση ψυχής μετά το άδικο φευγιό , τον πρόωρο θάνατο του ανθρώπου της, γνώρισα την Τασούλα.

Πόσους ανθρώπους νομίζουμε ότι γνωρίζουμε κι όμως δεν τους έχουμε γνωρίσει ποτέ;
Πόσοι άνθρωποι μπαινοβγαίνουν στη ζωή μας, χωρίς να προσπαθήσουμε να ανοίξουμε μια πόρτα εντός τους. Πόσες φορές δεν τέλειωσε μια γνωριμία πριν καλά καλά στεριώσει..
Όλες αυτές οι συναντήσεις που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ…..
Από τα πολλαπλά καλημέρα και καληνύχτα της ζωής μας μέχρι το …κάτσε εδώ να μιλήσουμε για σένα και για μένα.

Από μικρό παιδί προσπαθούσα να μπαίνω πιο μέρα στις σχέσεις. Έβλεπα τα άλλα παιδιά να περιορίζονται στο παιχνίδι, στο κυνηγητό , στο κρυφτό. Εγώ πάλι όχι. Ήθελα να κάθομαι με τον άλλο απέναντι και να κάνουμε σπουδαίες συζητήσεις.( έτσι νόμιζα)
Δεν συζητώ τι έγινε στη συνέχεια. Εφηβεία και ξενύχτι μέχρι το πρωί.Να γνωριστούμε καλύτερα , Να ενώσουμε τις κουβέντες μας, στο μισοσκόταδο και να βρούμε τους εαυτούς μας.

Κι έτσι κυλούσαν τα χρόνια μέχρι που η Τασούλα απόψε μου θύμισε ότι χρόνια τώρα δεν το κάνω αυτό. Δεν προλαβαίνω πια να μπω και να βγω στις ζωές των ανθρώπων. Με τον τρόπο που εγώ θέλω. Με νοιάξιμο. Ενδιαφέρον, πόνο, φροντίδα.
Γιατί η ζωή με πήρε …μπάλα. Γιατί το μόνο που με νοιάζει( φαντάζομαι και σένα που με διαβάζεις) είναι η τρελή καθημερινότητα.

Η αναζήτηση πρακτικών λύσεων , όλων εκείνων που απαιτούν εδώ και τώρα ΛΥΣΗ.

‘Ετσι χάσαμε τους εαυτούς μας, όχι τώρα , μέσα στην κρίση, αλλά λίγο πιο πριν.
Και έτσι χάσαμε την ανθρωπιά μας. Μπάλα με πήρε η ζωή, όπως και σένα και έτυχε να μην πληροφορηθώ ότι η Τασούλα έχασε το 2014 τον άνθρωπο της. Θα μου πεις και; Τι θα έκανες εσύ αν το μάθαινες; Αποξένωση είναι η λέξη. Τρομακτική. Αμείλικτη. Ο άνθρωπος γεννιέται και πεθαίνει μόνος του. Τι το χειρότερο;

Δεν ξέρω αν από Δευτέρα θα προσπαθήσω να το αλλάξω αυτό. Και τι να κάνω αλήθεια ; να μπαινοβγαίνω στο  FB και να ρωτάω τους φίλους μου, τι κάνουν και πως πάει η ζωή τους. Αυτά δε γίνονται. Είναι περίπου σαν τις δίαιτες της …Δευτέρας. Την Τρίτη τα έχεις ξεχάσει όλα και γύρω στις επτά το απόγευμα σε πιάνει υπογλυκαιμία.

Το μόνο που αποφάσισα, να κρατάω λίγο περισσότερο τον χρόνο μέσα μου. Τη στιγμή να την …τραβάω πιο πολύ σε …μάκρος. Να δένω την απόσταση με τη μνήμη πιο γερά. Να την ράβω με μια γερή κλωστή. Επειδή τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Κι επειδή προς το τέλος , στον λογαριασμό , αυτό που μένει δεν είναι το …στεγαστικό και τα χρέη στην εφορία, ούτε καν η κομμένη στα εκατό σύνταξη , αλλά μόνο οι ανθρώπινες σχέσεις.

Αυτά τα μικρά που στο τέλος μοιάζουν μεγάλα και υπέροχα. Η καλημέρα, το περπάτημα, το μαγείρεμα , το τσούγκρισμα των ποτηριών , μια βόλτα στο λιμάνι….Καλημέρα

Το κείμενο είναι της Μαρίκας Αρβανιτοπούλου

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s