Μαθήματα ζωής

Η Μαρία ήταν πνιγμένη στα προβλήματά της και δεν έβρισκε καμία διέξοδο. Κάθε μέρα και τα πράγματα γίνονταν χειρότερα και η ίδια βυθιζόταν στη μελαγχολία. Και το χειρότερο από όλα κάθε μέρα άφηνε το χρόνο να περνάει μέσα στη στεναχώρια και στο άγχος και χωρίς να βλέπει πουθενά μια διέξοδο.

Εκείνο το βράδυ ξάπλωσε στο κρεβάτι και άνοιξε την τηλεόραση. Κι εκεί έπεσε πάνω σε ένα ρεπορτάζ που την προβλημάτισε. Κάποιες γυναίκες πρόσφυγες από τη Συρία που ήδη είχαν χάσει τον άνδρα τους στον πόλεμο και είχαν μείνει χήρες άλλες με τρία άλλες με πέντε παιδιά και που τώρα βρίσκονταν σε έναν καταυλισμό αναζητώντας τη διέξοδο για μια καλύτερη ζωή.

Να πάνε δηλαδή σε μια ξένη χώρα, χωρίς να γνωρίζουν τη γλώσσα κι έχοντας μικρά παιδιά και να χτίσουν τα πάντα από την αρχή και κυρίως μόνες τους. Και στο πρόσωπό τους δεν έβλεπε τη θλίψη αλλά την αποφασιστικότητα να φτάσουν στον προορισμό τους ο οποίος δεν θα ήταν το τέλος αλλά η αρχή του νέου αγώνα. Δεν θα γνώριζαν κανέναν, δεν είχαν χρήματα, δεν θα είχαν γνωστούς, θα είχαν μικρά παιδιά, δεν είχαν καμιά εγγύηση πως ακόμα κι αν έφταναν θα έβρισκαν δουλειά, δεν ήξεραν καν που θα μείνουν, κι όμως ξεκίνησαν ένα ταξίδι για το άγνωστο που γι αυτές ήταν ταξίδι ζωής.

Παλεύουν με την ίδια τη ζωή
Παλεύουν με την ίδια τη ζωή

Γιατί είχαν έρθει αντιμέτωπες με το θάνατο, είχαν μετρήσει απώλειες και τώρα πια εκτιμούσαν την αξία της ζωής. Ένιωσαν τον κίνδυνο και τώρα εκτιμούσαν την ασφάλεια. Ζούσαν στις λάσπες ενώ πρώτα μπορεί να είχαν ίσως και μια πολύ άνετη ζωή αλλά άντεχαν γιατί είχαν την δύναμη να συνεχίσουν. Και να συνεχίσουν όχι πάνω σε μια γνωστή διαδρομή αλλά στο άγνωστο και χωρίς καμιά βοήθεια σε ότι είχαν μπροστά τους, σε ότι αύριο θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν.

Είναι η άλλη μορφή της γυναίκας που συναντάμε σε όλες τις ιστορικές διαδρομές. Οι γυναίκες που θα πάρουν τα παιδιά τους στην αγκαλιά και θα τρέξουν μπροστά για να τα σώσουν. Ή θα μείνουν εκεί που τους έτυχε και θα παλέψουν σαν άνδρες και σαν γυναίκες μαζί για να τα μεγαλώσουν.

Ίσως αυτή είναι η πραγματική γυναίκα που μένει άγνωστη στις κανονικές συνθήκες αλλά ξεπετιέται απρόσμενα και δυναμικά όταν οι συνθήκες την αναγκάσουν.

Το μεγαλείο της γυναίκας
Το μεγαλείο της γυναίκας

Αυτές οι γυναίκες έκαναν τη Μαρία να δει τα δικά της προβλήματα όχι μόνο ως ασήμαντα αλλά και ως πρόκληση για να αναμετρηθεί μαζί τους. Γιατί όσο δύσκολα κι αν ήταν, είχε, προς το παρών τουλάχιστον, εξασφαλισμένο το πιο σημαντικό. Την ασφάλεια της ζωής της και της ζωής των δικών της ανθρώπων.

Όλα τα ΄άλλα έμοιαζαν πια σαν μια καθημερινότητα της σύγχρονης ζωής που έχει πολλά αλλά δεν έχει πόλεμο. Και ο πόλεμος που έζησαν αυτές οι γυναίκες δεν ήταν και πολύ μακριά.

Άρα η ίδια ήταν τυχερή στο πιο σημαντικό. Και όλα τα άλλα πια μπορούσε κι έπρεπε να τα αντιμετωπίσει. Και αν δεν αντιμετωπίζονταν όλα δεν είχε και μεγάλη σημασία. Ήταν άλλωστε δευτερεύοντα.

Τα πιο σημαντικά, την ασφάλεια της ζωής την είχε . Και από εκείνη τη στιγμή άρχισε να νιώθει κι εκείνη δυνατή. Να κοιτάζει το αύριο όχι πια με τόσο φόβο αλλά με διάθεση να το αντιμετωπίσει και να το σχεδιάσει όπως το ήθελε και όπως θα μπορούσε να το φτιάξει η ίδια. Ίσως γιατί μέχρι τώρα δεν είχε αισθανθεί ποτέ το ενδεχόμενο να χάσει τα πάντα και γιαυτό μεμψιμοιρούσε για πολύ μικρότερες απώλειες.

 

Το κείμενο έγραψε η Μαρία Παπαδοπούλου.Φίλη,συνάδελφος και προπάντων αγωνίστρια της ζωής.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s