Είναι απλά χίλια φύλλα

Η συνταγή του αποδομημένου μιλφέϊγ είναι της Σίσσυς Χριστοπούλου

Κατάρες 2400 ετών

“Εξαπολύστε το μίσος σας κατά της Φαναγόρας, του Δημήτριου και της ταβέρνας τους και της περιουσίας τους και των υπαρχόντων τους. Θα δέσω τον εχθρό μου το Δημήτριο και τη Φαναγόρα με αίμα και στάχτες, μαζί με όλους τους νεκρούς”.

Ανατριχιάσατε; Και όμως δεν ειναι κάποιο σημερινό ξόρκι η κατάρα απο κάποιον τσαρλατάνο μάγο εναντίον του συγκεκριμμένου ζευγαριού

Αυτές είναι κατάρες κατά ιδιοκτητών ταβερνών πολύ καλογραμμένες και βρίσκονται χαραγμένες σε αρχαία πινάκια -ηλικίας 2.400 ετών- που βρέθηκαν σε τάφο γυναίκας στον Πειραιά.

Επιστήμονες εκτιμούν ότι οι κατάρες ίσως να είναι έργο ανταγωνιστή ταβερνιάρη.
Σε τέσσερα από τα πέντε πινάκια που βρέθηκαν ήταν χαραγμένες κατάρες που επικαλούνταν τα ονόματα θεοτήτων του Κάτω Κόσμου και τους ζητούσαν να κάνουν κακό σε τέσσερα ζευγάρια ιδιοκτητών ταβέρνας της εποχής.
Το πέμπτο πινάκιο ήταν κενό. Πιθανότατα, η κατάρα λεγόταν προφορικά πάνω από το πινάκιο.

Και τα πέντε πινάκια βρίσκονταν μέσα στον τάφο της γυναίκας. Ισως έτσι θεωρούσαν όσοι τα τοποθέτησαν εκεί ότι οι κατάρες θα βρουν το δρόμο τους προς τις χθόνιες θεότητες που θα έκαναν πραγματικότητα τις κατάρες.

Εγώ θα σε δέσω...
Εγώ θα σε δέσω…

Μία από τις κατάρες αναφέρει:
«Εγώ θα σε δέσω Δημήτριε με τέτοιο δέσιμο, όσο γίνεται πιο δυνατό, και θα σου βάλω έναν κυνωτό στη γλώσσα σου». Κυριολεκτικά, η λέξη κυνωτός σημαίνει «το αυτί του σκύλου» φράση που χρησιμοποιούσαν για να φερει κάποιος τζογαδόρος τη χειρότερη ζαριά.

Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους η χρήση της λέξης «κυνωτός» αφήνει να εννοηθεί ότι οι τοπικές ταβέρνες ήταν τα σημερινα καζίνα για τους πολίτες της αρχαίας Αθήνας.

Τα πινάκια είχαν βρεθει σε ανασκαφές που έγιναν το 2003 σε τάφο κοντά στον Πειραιά και φυλάσσονται στο Μουσείο του Πειραιά.

 

Η νηστεία είναι και θέμα διατροφής

 

Οι μέρες της μεγάλης εβδομάδας είναι μέρες που ενεργειακά μας καλούν στην εσωτερική μας αναζήτηση περισσότερο από κάθε άλλη φορά μέσα στο χρόνο.

Η νηστεία είναι μέρος αυτής της αναζήτησης και ανάγκη που εκδηλώνεται σε όλους μας για να σκύψουμε μέσα μας και να αναζητήσουμε αξίες που η καθημερινότητα σκεπάζει.

Η «μη βία» είναι συνδεδεμένη άρρικτα με την αγάπη και την αρμονία της φύσης και είναι ανάγκη προσωπική για τον καθένα μας να βρει για λίγο τον εαυτό του και να του δώσει τον χρόνο να επαναξετάσει το μεγαλείο της ύπαρξής του.

Το κομμάτι της διατροφής και της σωματικής μας άσκησης είναι ένα από τα πιο σημαντικά κλειδιά που ξεκλειδώνουν πτυχές πίστης και αφοσίωσης.

Η καλή φυσική κατάσταση, μας βοηθά να μπορούμε να ανακτίσουμε σεβασμό και αγάπη προς το θαύμα της ζωής.

Τις περισσότερες φορές θέτουμε το θέμα «νηστεία» ως περιορισμό. Ενα «πρέπει» που δεν το αντέχουμε γιατί η ζωή μας είναι γεμάτη από κανόνες που μας πιέζουν.

Αν καταφέρουμε να διώξουμε για λίγο την παρόρμηση και την μετατρέψουμε σε πειθαρχεία (πιστευω σε μια αρχή), τότε μόνο καλό μπορεί να συμβεί στη ζωη μας.

Η καλή διατροφή και η ευκαιρία που έχουμε κάποιες μερες μέσα στον χρόνο να αποτοξινωθούμε από τις συνήθειες της καθημερινότητας και τις ευκολίες του γρήγορου φαγητού, ξαναδίνουν την χαμένη μας ενέργεια και την ζωτικότητα που έχει ανάγκη ο οργανισμός για να συνεχίσει να λειτουργεί έχοντας υγεία.

Νηστεία δεν σημαίνει φυλακή.

Σημαίνει μια παύση σε αυτόν τον δρόμο της ζωής που όλοι τρέχουμε και σε κάποια σημεία πρέπει να σταματάμε για να ξεκουραζόμαστε, να σκεφτόμαστε, να ανακτούμε δυνάμεις για να συνεχίζουμε το ταξίδι έχοντας κερδίσει μια νέα εικόνα για το ποιοι είμαστε, τι έχουμε κάνει μέχρι εδώ….

Αυτές οι μέρες είναι ευκαιρία για μια τέτοια στάση.

Αν καταφέρουμε να σταθούμε για λίγο και να ζήσουμε στην κατάνυξη και την ενέργεια της βαθιάς πίστης προς τον ίδιο μας τον εαυτό, την  Αγάπη, την προσφορά και τη φροντίδα είναι σίγουρο ότι θα νιώσουμε χαρά και ικανοποίηση.

Μην κοιτάξεις τι κάνει να φας για να είσαι μέσα στα πλαίσια κάποιου κανόνα της νηστείας…

Δες τι μπορείς να κάνεις για να φέρεις στη ζωή σου ότι «δεν έχει βία», ότι θα σε κάνει πιο ήρεμο, θα σε φέρει πιο κοντά στην ροή της ζωής και στον ίδιο σου τον εαυτό!

 

Μέρες που δηλώνουν τη δύναμη της Αγάπης και δοξάζουν την Αναγέννηση… μέρες ανάμεσα στον θάνατο και τη ζωή, τον πόνο και την ελευθερία….επέλεξε να παραδοθείς στην ενέργεια που σου προσφέρουν.

Κι αν νιώθεις ότι πιέζεσαι… σκέψου ότι το σημείο της δύναμής σου βρίσκεται πάντα στην παρούσα στιγμή!

 

Το κείμενο έγραψε η παλιά φίλη και συνάδελφος Νάντια  Σανταμούρη. Τώρα είναι δασκάλα Hatha Yoga  και δεν την έχω δει να χαμογελά περισσότερο ,παρά μόνον όταν μιλάει για τα παιδιά της!

 

Μαθήματα ζωής

Η Μαρία ήταν πνιγμένη στα προβλήματά της και δεν έβρισκε καμία διέξοδο. Κάθε μέρα και τα πράγματα γίνονταν χειρότερα και η ίδια βυθιζόταν στη μελαγχολία. Και το χειρότερο από όλα κάθε μέρα άφηνε το χρόνο να περνάει μέσα στη στεναχώρια και στο άγχος και χωρίς να βλέπει πουθενά μια διέξοδο.

Εκείνο το βράδυ ξάπλωσε στο κρεβάτι και άνοιξε την τηλεόραση. Κι εκεί έπεσε πάνω σε ένα ρεπορτάζ που την προβλημάτισε. Κάποιες γυναίκες πρόσφυγες από τη Συρία που ήδη είχαν χάσει τον άνδρα τους στον πόλεμο και είχαν μείνει χήρες άλλες με τρία άλλες με πέντε παιδιά και που τώρα βρίσκονταν σε έναν καταυλισμό αναζητώντας τη διέξοδο για μια καλύτερη ζωή.

Να πάνε δηλαδή σε μια ξένη χώρα, χωρίς να γνωρίζουν τη γλώσσα κι έχοντας μικρά παιδιά και να χτίσουν τα πάντα από την αρχή και κυρίως μόνες τους. Και στο πρόσωπό τους δεν έβλεπε τη θλίψη αλλά την αποφασιστικότητα να φτάσουν στον προορισμό τους ο οποίος δεν θα ήταν το τέλος αλλά η αρχή του νέου αγώνα. Δεν θα γνώριζαν κανέναν, δεν είχαν χρήματα, δεν θα είχαν γνωστούς, θα είχαν μικρά παιδιά, δεν είχαν καμιά εγγύηση πως ακόμα κι αν έφταναν θα έβρισκαν δουλειά, δεν ήξεραν καν που θα μείνουν, κι όμως ξεκίνησαν ένα ταξίδι για το άγνωστο που γι αυτές ήταν ταξίδι ζωής.

Παλεύουν με την ίδια τη ζωή
Παλεύουν με την ίδια τη ζωή

Γιατί είχαν έρθει αντιμέτωπες με το θάνατο, είχαν μετρήσει απώλειες και τώρα πια εκτιμούσαν την αξία της ζωής. Ένιωσαν τον κίνδυνο και τώρα εκτιμούσαν την ασφάλεια. Ζούσαν στις λάσπες ενώ πρώτα μπορεί να είχαν ίσως και μια πολύ άνετη ζωή αλλά άντεχαν γιατί είχαν την δύναμη να συνεχίσουν. Και να συνεχίσουν όχι πάνω σε μια γνωστή διαδρομή αλλά στο άγνωστο και χωρίς καμιά βοήθεια σε ότι είχαν μπροστά τους, σε ότι αύριο θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν.

Είναι η άλλη μορφή της γυναίκας που συναντάμε σε όλες τις ιστορικές διαδρομές. Οι γυναίκες που θα πάρουν τα παιδιά τους στην αγκαλιά και θα τρέξουν μπροστά για να τα σώσουν. Ή θα μείνουν εκεί που τους έτυχε και θα παλέψουν σαν άνδρες και σαν γυναίκες μαζί για να τα μεγαλώσουν.

Ίσως αυτή είναι η πραγματική γυναίκα που μένει άγνωστη στις κανονικές συνθήκες αλλά ξεπετιέται απρόσμενα και δυναμικά όταν οι συνθήκες την αναγκάσουν.

Το μεγαλείο της γυναίκας
Το μεγαλείο της γυναίκας

Αυτές οι γυναίκες έκαναν τη Μαρία να δει τα δικά της προβλήματα όχι μόνο ως ασήμαντα αλλά και ως πρόκληση για να αναμετρηθεί μαζί τους. Γιατί όσο δύσκολα κι αν ήταν, είχε, προς το παρών τουλάχιστον, εξασφαλισμένο το πιο σημαντικό. Την ασφάλεια της ζωής της και της ζωής των δικών της ανθρώπων.

Όλα τα ΄άλλα έμοιαζαν πια σαν μια καθημερινότητα της σύγχρονης ζωής που έχει πολλά αλλά δεν έχει πόλεμο. Και ο πόλεμος που έζησαν αυτές οι γυναίκες δεν ήταν και πολύ μακριά.

Άρα η ίδια ήταν τυχερή στο πιο σημαντικό. Και όλα τα άλλα πια μπορούσε κι έπρεπε να τα αντιμετωπίσει. Και αν δεν αντιμετωπίζονταν όλα δεν είχε και μεγάλη σημασία. Ήταν άλλωστε δευτερεύοντα.

Τα πιο σημαντικά, την ασφάλεια της ζωής την είχε . Και από εκείνη τη στιγμή άρχισε να νιώθει κι εκείνη δυνατή. Να κοιτάζει το αύριο όχι πια με τόσο φόβο αλλά με διάθεση να το αντιμετωπίσει και να το σχεδιάσει όπως το ήθελε και όπως θα μπορούσε να το φτιάξει η ίδια. Ίσως γιατί μέχρι τώρα δεν είχε αισθανθεί ποτέ το ενδεχόμενο να χάσει τα πάντα και γιαυτό μεμψιμοιρούσε για πολύ μικρότερες απώλειες.

 

Το κείμενο έγραψε η Μαρία Παπαδοπούλου.Φίλη,συνάδελφος και προπάντων αγωνίστρια της ζωής.

Διαλέξτε ένα αδέσποτο!

Γεια σας,

Όπως θα έχετε ήδη καταλάβει είμαι ένα πολύ κοινωνικό σκυλί.

Γεγονός είναι ότι και η μαμά μου είναι κοινωνική και στις βόλτες μας γνωρίζω πολλούς ανθρώπους και ας μην έχουν σκυλιά .Θες η ομορφάδα μου ;Θες η τσαχπινιά μου ;Όλοι ρωτούν από πού με πήρε η ξανθιά μάνα

.Σαυτό η μόνη που μπορεί να δώσει απάντηση είμαι εγώ και σας τη λέω ευθέως και με όσο γαύγισμα μπορώ :ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΙΛΟΖΩΙΚΕΣ.
Πρώτα απ΄όλα σώζεις μια φατσούλα χωρίς ναχεις δώσει λεφτά και έχεις την εγγυημένη και χωρίς όρια αγάπη κάποιου για πάντα .

Δεύτερον δεν υποστηρίζεις τα παράνομα εκτροφεία όπου κάποιες του  μανούλες του σιναφιού μου θεωρούνται απλά κουταβομηχανές ,δεν έχουν καμιά ιατρική φροντίδα ,ζουν σε πολύ άθλιες συνθήκες  και θα θανατωθούν όταν δεν θα μπορούν πια να γεννήσουν .
Πρέπει να ξέρετε ότι στα παράνομα εκτροφεία τα σκυλάκια δεν είναι  συνήθως καθαρόαιμα αλλά μοιάζουν σε κάποια ράτσα και εμφανίζουν συχνά προβλήματα υγείας.

Για να μην τους βάζουμε όμως όλους σε ένα τσουβάλι ( υποψία έχω μόνο τι σημαίνει)υπ άρχουν και οι υπεύθυνοι και νόμιμοι εκτροφείς οι οποίοι πολύ προσέχουν και ψάχνουν σε ποιόν θα εμπιστευτούν τα σκυλάκια τους .

Διαλέγουμε ζωάκια απο τις φιλοζωικές
Διαλέγουμε ζωάκια απο τις φιλοζωικές

Πάντως εγώ ψηφίζω δαγκωτό να υιοθετήσετε ένα αδεσποτάκι.
Ξεκινήστε τις βόλτες στις φιλοζωικές και θα βρείτε ανθρώπους πρόθυμους να σας βοηθήσουν  να αποκτήσετε το σκυλάκι που σας ταιριάζει .
Αν όμως βρείτε και κάποιο έξω στον δρόμο και  σας μιλήσουν τα μάτια του πάρτε το όπως σας έχω πει έτσι με βρήκε η μανά μου κ από τότε δεν χωρίσαμε ποτέ και φιλιόμαστε και παριστάνω ότι της προσέχω το σπίτι κ αι γενικώς είμαστε μέσα στα μέλια.
Πάω στοίχημα πως ότι και αν αποφασίσετε θα με θυμηθείτε .

Τα σέβη μου
Coco

ΥΓ1 Το άλλαξα το όνομα στο γαλλικότερο  γιατί μου είπαν ότι είναι πιο “πουληστερό ”

Ο παλιός είναι αλλιώς

Διαβάστε τι έκαναν παλιά στα χωριά και πάρτε ιδέες γιατί όλα χρειάζονται:

 

Έβαζαν δαφνόφυλλα σε νερό και μ’αυτό έπλεναν τα ζώα τους, για να μην πηγαίνουν αλογόμυγες.

Έβαζαν δαφνόλαδο και έκαναν επαλείψεις  στα ζώα του σπιτιού για τις ψείρες και τα παράσιτα.

Γαρυφαλόλαδο για πολλές χρήσεις
Γαρυφαλόλαδο για πολλές χρήσεις

Έδιναν στις γάτες να φάνε τα φύλλα της βαλεριάνας για να καθαρίσει το στομάχι τους.

Έβαζαν γαρύφαλλα (μοσχοκάρφια) στα ρούχα, για τον σκώρο.

Έβαζαν γαρύφαλλα στο στόμα για απολυμαντικό,για την άσχημη αναπνοή και μερικές σταγόνες γαρυφαλόλαδο σε λίγο βαμβάκι πάνω στο πονεμένο δόντι για να μαλακώσει ο πόνος.

Βασιλικός,όχι μόνο για το άρωμα
Βασιλικός,όχι μόνο για το άρωμα

Για τον πόνο στο αυτί, έβαζαν φύλλα βασιλικό σε νερό να βράσει και αφού το κατέβαζαν από την φωτιά,έβαζαν το πονεμένο αυτί πάνω στον αχνό (ατμό) δύο-τρείς φορές.Μετά το αυτί έπρεπε να καλυφθεί για να κρατήσει τη θερμότητα

Ναι μπορώ…

Πόσες φορές έχετε μείνει ατέλειωτες ώρες κοιτάζοντας το ταβάνι ,λες και πρόκειται να σας λύσει όλα τα προβλήματα;
Πόσες φορές πιασατε τον εαυτό σας να λέει τι να κανω; μα δεν έχω κίνητρο για τίποτα !
Ακόμα και να έχετε δουλειά πόσες φορές δεν σκεφτήκατε : δεν με βγάζει πουθενά,  θα πεθάνω χωρίς νάχω κάνει κάτι που να με ενδιαφέρει ,τίποτα που να μου δίνει χαρά ,τίποτα που να έχω ένα κίνητρο για να ξυπνάω!

Αν πείτε οτι καμία σας δεν το πέρασε αυτό , λέτε ψέμματα στον ίδιο σας τον εαυτό.

Εγώ το πέρασα πολλές φορές ακόμα και όταν όλοι οι υπόλοιποι πίστευαν ότι έχω μια πολυ καλή ζωή και  δουλειά και λογικά, γιαυτούς ,θάπρεπε να είμαι ευτυχισμένη .
Ώσπου κατάλαβα ότι για να κάνεις αυτό που θα σε κάνει ευτυχισμένη , πρέπει να είσαι πολύ προσηλωμένη σε ότι αποφασίσεις και κυρίως να έχεις κίνητρο ακόμα και όταν πιστευεις μέσα σου ότι μπορεί να μη σε βγάλει πουθενά .

Θα σας πω εγώ τι έμαθα από αυτή τη διαδικασία ως τώρα, γιατί δεν πιστεύω ότι έχω τελειώσει  κάτι και μπορώ να επαναπαυθώ.

Η κάθε μία πρέπει ,σ΄αυτούς τους δύσκολους καιρούς να βρεί το προσωπικό της κίνητρο.Γιατί θέλει να πετύχει κάτι;Τι την ωθεί να προχωρά;Γιατί θέλει να πετύχει;Γιατί θέλει να δουλεύει πάνω σε κάτι ακόμα και όταν δεν βλέπει απτά αποτελέσματα;

Αν το καταλάβουμε αυτό θα βρούμε τη δύναμη και το θάρρος να προχωρήσουμε.

Βέβαια κάποιες φορές αυτό δεν αρκεί,μπορεί κάποιος να βρεί το προσωπικό του κίνητρο σκεφτόμενος “Και τι έχω να χάσω;”Ισως και μόνο αυτό να δώσει την ώθηση που χρειάζεται.
Οργάνωση -οργάνωση-οργάνωση ! Τώρα θα μου πείτε ποιός να την βρεί την οργάνωση όταν το μυαλό απο τις πολλές υποχρεώσεις έχει γίνει πελτές ,και η ενέργεια είναι είδος προς εξαφάνιση;

Συμβουλή: κάντε ένα βήμα πίσω ,πάρτε λίγο τον χρόνο σας και ηρεμήστε Καθίστε όπου θελετε και γράψτε χωρίς βιασύνες και πίεση τις σκέψεις σας , τις ιδεες σας, τις υποχρεώσεις σας .Και εν ανάγκη οταν τελειωσετε το γράψιμο μη συνεχίσετε αμέσως τη δουλεια πηγαίντε μια βόλτα ,δείτε φίλους ,σιδερώστε (αυτό δεν τόκανα)

Θα δείτε οτι το καθαρό μυαλό σε ξανάβαζει στο σωστό δρόμο.

Πολλές φορές παρόλες τις προσπάθειες δεν έχουμε το ποθητό αποτέλεσμα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε ανίκανοι!

Μπορεί να σημαίνει ότι πρέπει να δούμε το στόχο μας με άλλο μάτι. Να εφαρμόσουμε δηλαδή το plan B.

Τώρα θα μου πείς πρέπει νάχουμε και αυτό στο νού μας, δεν μας εφταναν όλα τάλλα; Ναι αλλά είναι τόσες οι εμπειρίες που έχουν αποκτηθεί  από την αρχή της προσπάθειας που το να προσεγγίσουμε τον στόχο μας διαφορετικά δεν είναι και τόσο ακατόρθωτο.

Τέλος και πολύ σημαντικό είναι να μη σας ενδιαφέρει η στεναχωρεί τι λένε η τι σκέφτονται οι άλλοι για σας. Δυσκολούτσικο ,γιατί μας έχει γίνει συνήθεια να μας ενδιαφέρουν οι άλλοι ,αλλα εδώ έχουμε να κάνουμε με τη ζωή μας ,τα ονειρά μας και στην τελική με την ευτυχία μας Οπότε “άστους να λένε” και εμείς τη δουλειά μας .

Δικαίως θα με ρωτήσετε εσύ τα κάνεις όλα αυτά; Δεν νομίζω αλλά προσπαθώ.

Χάνω συχνά  τον δρόμο αλλά συνεχίζω και  ..αν μας αντέξει το σκοινί  θα φανεί στο χειροκρότημα …και  στο ότι δεν μείναμε περιμένοντας να πέσει το μάννα  εξ ουρανού.