Καλό καλοκαίρι!

Σήμερα 21 Ιουνίου στις 07:24 ώρα Ελλάδας είχαμε  το θερινό ηλιοστάσιο και ξεκίνησε το φετινό καλοκαίρι και επίσημα.

Όπως κάθε χρόνο, το θερινό ηλιοστάσιο εγκαινιάζει αστρονομικά την έναρξη του καλοκαιριού στο βόρειο ημισφαίριο, όπου ανήκει και η χώρα μας.

Ταυτόχρονα, στο νότιο ημισφαίριο συνέβει το χειμερινό ηλιοστάσιο και άρχισε ο χειμώνας.

Στο βόρειο ημισφαίριο, ο Ήλιος θα βρίσκεται στο βορειότερο σημείο του στον ουρανό και η μέρα θα έχει την μεγαλύτερη διάρκεια του έτους, καθώς ο βόρειος πόλος της Γης θα είναι στραμμένος προς τον Ήλιο.

Αντίθετα, στο χειμερινό ηλιοστάσιο, ο Βόρειος Πόλος βρίσκεται στο πιο απομακρυσμένο σημείο από τον Ήλιο.

Χθες το βράδυ ήταν η μικρότερη νύχτα του χρόνου.

Από σήμερα οι μέρες θα αρχίσουν σιγά-σιγά να μικραίνουν, ώσπου σχεδόν να εξισωθούν με τις νύχτες κατά την φθινοπωρινή ισημερία.

Καλό Καλοκαίρι!

Προβλέψεις από 19 έως 25 Ιουνίου!

Τον Άγγελο Πέτσιο θα βρείτε στο:http://www.periastrologias.gr

Μία μέτρια εβδομάδα περιμένει εσάς τους Κριούς. Ολοένα και περισσότερο θα έρχεστε σε επαφή με τα συναισθήματά σας, οπότε μην απορήσετε εάν οι άνθρωποι που σας γνωρίζουν δεν θα πιστεύουν αυτό που θα βλέπουν μπροστά τους.

Continue reading “Προβλέψεις από 19 έως 25 Ιουνίου!”

Αυτά που αλλάζει ο χρόνος!

Τη στιγμή που η ιστορία γράφεται, πλέον, με ταχύτατους ρυθμούς, κοιτάζοντας το παρελθόν μας, αναρωτιόμαστε πως μπορεί αρκετά πράγματα που τα θεωρούμε δεδομένα να έχουν αλλάξει ραγδαία στο πέρασμα του χρόνου.

Νομίσματα, ολυμπιακά μετάλλια, αλλά και πανίσχυρα σύμβολα έχουν αλλάξει νόημα και χρήση στη διάρκεια της μεγάλης πορείας του ανθρώπινου πολιτισμού, ωστόσο, έχει πάντα μεγάλο ενδιαφέρον να ανακαλύπτουμε τους αρχικούς τους «προορισμούς».

Ας δούμε μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα:

 

Τα νομίσματα εφευρέθηκαν για να «προστατεύσουν» τους ανθρώπους από την απληστία

Οπως γράφει ο Ελληνας ιστορικός Πλούταρχος, στο βιβλίο για την ζωή του Λυκούργου, υπάρχουν πολλές αναφορές σχετικά με τα νομίσματα της εποχής και την σημασία τους στην κοινωνία της αρχαίας Σπάρτης. Οι Λάκωνες χρησιμοποιούσαν μεγάλες σιδερένιες ράβδους, ως νόμισμα, προκειμένου να αποθαρρύνονται, λόγω βάρους και μεγέθους, να επιδιώκουν να «κυνηγούν» τον πλούτο. Το παράξενο αυτό νόμισμα ονομαζόταν «οβολός» και για την μεταφορά περισσότερων από μίας ράβδου χρειαζόταν την βοήθεια των ζώων.

Κάποτε έδιναν Ολυμπιακά Μετάλλια και στους καλλιτέχνες

Από το 1912 μέχρι και το 1948, οι Ολυμπιακοί Αγώνες είχαν ως σκοπό τον διαγωνισμό των συμμετεχόντων σε επίπεδο καλλιτεχνίας, αφού η βράβευση γινόταν σε δραστηριότητες όπως αρχιτεκτονική, λογοτεχνία, μουσική, ζωγραφική και γλυπτική. Σύμφωνα με τον Pierre de Frédy, ιδρυτή των μοντέρνων Ολυμπιακών αγώνων ήταν απαραίτητη η προσθήκη «καλλιτεχνικών αγώνων» καθώς οι αρχαίοι Ελληνες συνήθιζαν να έχουν παράλληλα με τα αγωνίσματα και καλλιτεχνικά δρώμενα Παρόλα αυτά στην πορεία των χρόνων διαγωνιζόμενοι στις τέχνες όπως τον χορό, το θέατρο ή την φωτογραφία δεν κέρδιζαν μετάλλιο. Μετά από 151 μετάλλια, συνολικά, που αποδόθηκαν, οι Ολυμπιακοί Αγώνες έχασαν ολοκληρωτικά την καλλιτεχνική τους υπόσταση.

Για αρκετούς αιώνες τα παιδικά ρούχα ήταν απολύτως… unisex

Μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα τα χρώματα και τα σχέδια ρούχων που φορούσαν τα παιδιά δεν ήταν απολύτως συγκεκριμένα. Υπήρχαν αγόρια που τους φόραγαν φουστάνια, ενώ συνήθως τα νεαρά παιδιά φορούσαν ρούχα χρώματος άσπρου, προκειμένου να καθαρίζονται πιο εύκολα. Οταν ο ρουχισμός άρχισε να εμπορευματοποιείται τα καταστήματα αποφάσισαν να ξεχωρίσουν τα χρώματα. Στις ΗΠΑ οι καταστηματάρχες «εμπνεύστηκαν» από μια δημοσίευση άρθρου, η οποία ανέφερε ως κοινά αποδεκτό τρόπο ενδυμασίας, το ροζ χρώμα για τα «αγορίστικα» ρούχα, ενώ το μπλε φάνηκε να ταιριάζει καλύτερα για τα κορίτσια. Αντίθετα με τα όσα ισχύουν τη σημερινή εποχή, στις αρχές του 20ου αιώνα, το ροζ χρώμα φαινόταν πιο αποφασιστικό και έντονο, ενώ αντιθέτως το μπλε πιο εκλεπτυσμένο και φίνο.

Αγγλικά μιλούσε μόνο ο λαός και οι ευγενείς Γαλλικά

Τα αγγλικά κάποτε αποτελούσαν την γλώσσα του λαού και ήταν για τους «κοινούς», αντιθέτως οι λόγιοι συνήθιζαν να μιλούν γαλλικά. Εξαιτίας της Νορμανδικής εισβολής, το 1066, επικράτησε η γαλλική γλώσσα, ενώ, στην πάροδο των ετών, η διαμάχη μεταξύ των τζέντλεμαν, που είχαν υιοθετήσει τα αγγλο-νορμανδικά γαλλικά, και εκείνων που μιλούσαν μόνο την αγγλική γινόταν όλο και μεγαλύτερη. Ωστόσο η Βρετανική προφορά δημιουργήθηκε μετά την Αμερικανική Επανάσταση και έκανε τους σύγχρονους Αμερικάνους να «ακούγονται» περισσότερο σαν Βρετανοί στρατιώτες του 18ου αιώνα από ότι οι σύγχρονοι για την εποχή Βρετανοί.

Οταν το μεθύσι θεωρούνταν σημάδι σοφίας

Οταν ο διάσημος Ελληνας ιστορικός Ηρόδοτος, ταξίδεψε μέχρι την Περσία, κοντά στο 450 π.Χ., ήρθε αντιμέτωπος με έναν πολιτισμό ο οποίος υποστήριζε βαθιά την σοφία του, που προερχόταν από την χρήση του αλκοόλ. Προκειμένου να πάρουν κάποιες σοβαρές αποφάσεις οι αρχαίοι Πέρσες συνήθιζαν να ακολουθούν μία πολύπλοκη διαδικασία, αποτελούμενη από δύο μέρη. Το ένα μέρος αφορούσε στον διαπληκτισμό κατά την διάρκεια της «μέθης» τους και έπειτα ακολουθούσε το δεύτερο στάδιο, αφού την επόμενη ημέρα ξανασυναντιόντουσαν για να συζητήσουν κάτω από συνθήκες νηφαλιότητας.

Η σβάστικα δεν ήταν πάντα ένα σύμβολο μίσους

Η χρήση της εικόνας αυτής υπολογίζεται στα 3.000 χρόνια πριν και σύμφωνα με έρευνας συνήθιζε να συμβολίζει κάτι τόσο διαφορετικό από την σημερινή ιδιότητα της, αφού επρόκειτο για σύμβολο που προσδιόριζε την καλοσύνη και τύχη. Ολα αυτά όμως έπαψαν να θυμίζουν την τόσο «αντιθετική» πλευρά της όταν την πρωτοχρησιμοποίησαν οι Ναζιστές στην Γερμανία και στην συνέχεια εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο. Στην πρόσφατη ιστορία ωστόσο, εμφανίζεται και ως σύμβολο του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου καθώς και σε διαφημίσεις ακόμη γνωστών αναψυκτικών

 

 

Μια ιστορία αγάπης…

Πολλοί το έχουν χαρακτηρίσει ως το όγδοο θαύμα του κόσμου!
Πρόκειται για ένα από τα ομορφότερα μνημεία και η ιστορία του είναι μία από τις πιο ρομαντικές.

 

Ο Γιαχάν, που βασίλεψε από το 1628 έως το 1658, παντρεύτηκε την Αριουμάντ Μπάνο Μπέγκουμ το 1612. Τη λάτρευε, γι’ αυτό και την αποκαλούσε Μουμτάζ Μαχάλ (Κορόνα του Παλατιού). Η βασίλισσα τον ακολουθούσε παντού, ακόμα και στις στρατιωτικές εκστρατείες.

Στις17 Ιουνίου του 1631, κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας στο Μπουρχανπούρ της Κεντρικής Ινδίας, η Μουμτάζ Μαχάλ πέθανε, λίγα λεπτά αφότου έφερε στον κόσμο το 14ο παιδί τους. Η τελευταία επιθυμία που εξέφρασε στο σύζυγό της ήταν να φτιάξει ένα μνημείο προς τιμήν της, τόσο λαμπρό που όμοιό του ο κόσμος δεν θα ‘χε ξαναδεί. Και ο αυτοκράτορας κράτησε την υπόσχεσή του…

Οι εργασίες κατασκευής του Ταζ Μαχάλ ξεκίνησαν το 1632 και ολοκληρώθηκαν 22 χρόνια αργότερα. Για την ανέγερσή του δούλεψαν 20.000 εργάτες και δαπανήθηκαν 32 εκατομμύρια ρουπία (κατά προσέγγιση 65.000 ευρώ).

Όταν ολοκληρώθηκε, ένας χρυσός φράχτης τοποθετήθηκε γύρω από το φέρετρο, το οποίο -λένε- ο αυτοκράτορας το στόλισε με πέρλες και διαμάντια. Επίσης, τοποθέτησε 2.000 φρουρούς για να το φυλάνε.

Ο Σαχ Γιαχάν σκόπευε να χτίσει άλλο ένα μνημείο από μαύρο μάρμαρο, στην αντίπερα όχθη του ποταμού, για να το αφιερώσει στον ίδιο του τον εαυτό.

Πριν ξεκινήσει, όμως, για το δεύτερο εγχείρημά του, ο γιος του Ορανγκζέμπ κατέλαβε την εξουσία και τον φυλάκισε. Ο αυτοκράτορας πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του στο οχυρό της πόλης Άγκρα, κοιτώντας το Ταζ Μαχάλ και περιμένοντας τη στιγμή που θα ξανασυναντούσε την πολυαγαπημένη του σύζυγο.

Το 1666 τον έθαψαν δίπλα της!

 

Παράξενες αλήθειες!

Οπως υπάρχουν ιστορίες, που νομίζουμε πως είναι αληθινές, αλλά δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, έτσι, αντίστοιχα υπάρχουν και  ιστορίες που ακούγονται εξωφρενικές, που  δείχνουν να έρχονται κόντρα με τη λογική, την ιστορία ή τους νόμους της φύσης, όμως είναι απολύτως αληθείς και ακριβείς.

 

Το άφθαρτο μέλι

Οι πυραμίδες της αρχαίας Αιγύπτου έδωσαν την αφορμή να επαναβεβαιωθεί ένα πολύ ξεχωριστό χαρακτηριστικό του μελιού. Το μέλι δεν χαλάει ποτέ, γι’ αυτό και το έβαζαν στους τάφους ως σύμβολο και μέθοδο αφθαρσίας. Στις πυραμίδες βρέθηκε μέλι, και μάλιστα βρώσιμο -δοκιμάστηκε από αρχαιολόγους- σε πείσμα των χιλιάδων ετών που είχαν περάσει από πάνω του…

 Το τατουάζ του κεραυνού

Το αποτύπωμα του κεραυνού σε κάποιους από όσους είχαν την ατυχία να χτυπηθούν δείχνει ως ένα περίπλοκο και περίτεχνο τατουάζ στο σημείο του σώματος από όπου πέρασε η ηλεκτρική εκκένωση .Το συγκεκριμένο “τατουάζ” δεν έχει μόνιμη, αλλά προσωρινή διάρκεια ζωής.

Πόσα διαστημόπλοια χωράνε στην τσέπη σας;

Η εξέλιξη της τεχνολογίας μέσα από μερικά απλά παραδείγματα δείχνει απολύτως εντυπωσιακή. Στο λανσάρισμά του, το iPhone είχε ακριβώς την ίδια ισχύ -σε επίπεδο ηλεκτρονικού υπολογιστή- με την πρώτη επανδρωμένη αποστολή της NASA στο φεγγάρι το 1969.

Επίσης, η 16 GB μνήμη ενός σημερινού iPhone 5 είναι 240.000 φορές μεγαλύτερη από τη μνήμη των 69,63 ΚΒ που είχαν τα διαστημόπλοια Voyager 1 και 2.

Στη φορά του ρολογιού

‘Οπως κάθεστε σε καρέκλα, σηκώστε ελαφρά το δεξί πόδι σας από το πάτωμα και ξεκινήστε να κάνετε με αυτό κύκλους στη φορά των δεικτών του ρολογιού. Την ώρα που συνεχίζετε να το κάνετε γράψτε στον αέρα με το δεξί σας χέρι τον αριθμό έξι (κανονικά, από πάνω προς τα κάτω). Θα δείτε ότι αυτομάτως η κίνηση του ποδιού σας θα αλλάξει φορά. Δεξιά το πόδι, αριστερά το χέρι …

 Πεθαίνουν οι αστακοί;

Μια εξαιρετικά διαδεδομένη θεωρία στο Ιντερνετ λέει πως οι αστακοί δεν πεθαίνουν! Για την ακρίβεια, πεθαίνουν από εξωτερικούς παράγοντες, όταν τους ψαρεύουν ή τους τρώνε, όμως δεν πεθαίνουν -λέει- από γηρατειά ή άλλα φυσικά αίτια. Ισχύει;

Αν ερευνήσουμε προσεκτικότερα βλέπουμε ότι οι αστακοί δεν κρύβουν το μυστικό της αθανασίας, έχουν όμως την ιδιότητα να μη γερνούν, να μη χάνουν τη δύναμή, την όρεξη ή την ικανότητα αναπαραγωγής τους και να μεγαλώνουν μέχρι τη μέρα που θα πεθάνουν!

Από εκεί και πέρα, οι έρευνες δείχνουν πως οι αρσενικοί αστακοί ζουν κατά μέσο όρο 31 χρόνια και οι θηλυκοί 54.

 Η μανία της φωτογραφίας

Η μία στις 10 φωτογραφίες που έχουν τραβηχτεί στην ιστορία της ανθρωπότητας, προέρχεται από το 2014 και μετά .Γεγονός που καταδεικνύει με εντυπωσιακό τρόπο τη μανία της φωτογραφίας, που κατέλαβε την ανθρωπότητα τα τελευταία χρόνια με την ανάπτυξη των social media. Υπολογίζεται μάλιστα ότι μέσα στο 2014 τραβήχτηκαν περίπου 880 δισεκατομμύρια φωτογραφίες -οι περισσότερες selfie.

Να συμπληρώσουμε εδώ ότι κάθε μέρα στο Youtube ανεβαίνουν βίντεο μεγαλύτερης  διάρκειας  των 16 χρόνων. Υπολογίζεται πως κάθε λεπτό αναρτώνται βίντεο συνολικής διάρκειας 100 ωρών.

Ανθρωποι και μπανάνες

Γενετικά, ο άνθρωπος έχει πολλά κοινά στοιχεία με τον χιμπαντζή κι αυτό δεν ξενίζει κανένα (το 95% του DNA μας είναι το ίδιο). Αυτό που ξενίζει και ακούγεται ως παραδοξολογία είναι ότι ο άνθρωπος και η μπανάνα μοιράζονται το ίδιο DNA σε ποσοστό 50%!

Ο γύρος του κόσμου με μια φλέβα

Το συνολικό μήκος των αρτηριών που μεταφέρουν το αίμα στο ανθρώπινο σώμα μπορεί να καλύψει τη διάμετρο της Γης πάνω από 12 φορές! Μέσα στο ανθρώπινο σώμα, οι αρτηρίες καλύπτουν απόσταση 100.000 μιλίων, ενώ η διάμετρος της Γης είναι στα 7.900 μίλια.

Σε… βλέπω!

Το ανθρώπινο μάτι είναι τόσο ευαίσθητο που αν η Γη ήταν επίπεδη, θα μπορούσε να διακρίνει τη φλόγα ενός κεριού στο σκοτάδι από απόσταση 20 μιλίων!

Αυτή τη στιγμή, το μακρινότερο αντικείμενο που είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού είναι ο γαλαξίας της Ανδρομέδα, ο οποίος βρίσκεται 2,6 εκατ. έτη φωτός από τη Γη.

Χορευτική …πανώλη!

Το 1518 στο Στρασβούργο, μια επιδημία χορού προκάλεσε πολλαπλούς θανάτους! Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μύθο, αλλά με μια απόλυτα αληθινή ιστορία, που έχει ως εξής: ένα πρωινό του Ιουλίου μια γυναίκα στο Στρασβούργο άρχισε να χορεύει ξέφρενα σε ένα δρομάκι της πόλης. Ο εκστατικός χορός κράτησε για μέρες, δεκάδες άνθρωποι την ακολούθησαν και μέσα σε ένα μήνα τα κρούσματα έφτασαν τους 400!

Πολλοί από τους χορευτές άφησαν στο δρόμο την τελευταία πνοή τους, άλλοι από καρδιακές προσβολές κι άλλοι από εγκεφαλικά, εξάντληση και αφυδάτωση. Τι είχε συμβεί στο φαινόμενο που έμεινε στην ιστορία ως «χορευτική πανώλη»!

Οι επιστήμονες έχουν προτείνει διάφορες ερμηνείες όπως ότι επρόκειτο για μαζική υστερία που οφειλόταν σε εκτεταμένο στρες, ή για μαζική δηλητηρίαση. Φαίνεται πως ένας μύκητας που αποτελεί τη βάση του LSD αναπτύχθηκε στο σιτάρι και μέσω της κατανάλωσης ψωμιού οδήγησε δεκάδες ανθρώπους στον ασταμάτητο χορό και τον θάνατο.

 Κόκα Κόλα που μοιάζει με βότκα

Μια Κόκα Κόλα, το χρώμα της οποίας θα είναι διάφανο σαν αυτό της βότκας παρήγγειλε ο Σοβιετικός στρατάρχης Γκεόργκι Ζούκοφ, προκειμένου να μπορεί να πίνει δημοσίως το αναψυκτικό που είχε γίνει σύμβολο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Χημικός αφαιρώντας το χρώμα καραμέλας από το αναψυκτικό, έφτιαξε μια διάφανη Κόλα, 50 κιβώτια της οποίας στάλθηκαν στη Ρωσία. Η ιστορία, ωστόσο, έδειξε πως δεν της έμελλε να μακροημερεύσει…

 Πόλεμος με τη θάλασσα

Ο,τι κι αν πει κανείς για τον Καλιγούλα, προφανώς θεωρείται πιστευτό, δεδομένου ότι στην ιστορία καταγράφηκε ως μια από τις πιο παρανοϊκές προσωπικότητες. Μεταξύ των πολλών παρανοιών του, ιστορικά έχει καταγραφεί πως ήταν ο αυτοκράτορας της Ρώμης, ο οποίος έστειλε τα στρατεύματά του να πολεμήσουν την θάλασσα! Ζητούσε, μάλιστα, να του φέρουν κοχύλια ως λάφυρα πολέμου, που θα υποδήλωναν τη θριαμβευτική νίκη του επί του Ποσειδώνα.

Ένα χαρτί φτάνει στο φεγγάρι

Ας υποθέσουμε ότι έχετε ένα απλό κομμάτι χαρτί. Αν μπορούσατε να το διπλώσετε στη μέση 42 φορές, τότε το πάχος του θα έφτανε μέχρι το φεγγάρι

. Ενα χαρτί έχει πάχος περίπου 0,1 χιλιοστό. Διπλώνοντάς το κάθε φορά το πάχος του διπλασιάζεται. Αν το διπλώσουμε 10 φορές, το πάχος του θα είναι 102 χιλιοστά, στις 15 φορές φτάνει τα 3.276 στις 20 φορές τα 104 μέτρα και στις 42 φορές τα 440.000 χιλιόμετρα! Ποια είναι η απόσταση από τη Γη στο φεγγάρι; περίπου 384.000 χιλιόμετρα.

Να σημειωθεί βεβαίως, πως οι περισσότερες φορές που έχουμε καταφέρει να διπλώσουμε στη μέση ένα χαρτί είναι 13.

Το Ιντερνετ ζυγίζει όσο μια φράουλα

Οι πληροφορίες που κυκλοφορούν ψηφιακά στο Ιντερνετ αποτελούνται από ηλεκτρόνια. Εχει υπολογιστεί ότι η παγκόσμια κίνηση στο Διαδίκτυο ζυγίζει περίπου 50 γραμμάρια. Οσο δηλαδή και μια φράουλα…

Νόμπελ Ειρήνης στον Χίτλερ

Ο Αδόλφος Χίτλερ είχε προταθεί για Νόμπελ ειρήνης το 1939 από τον Σουηδό πολιτικό, Ερικ Μπραντ, ο οποίος τέσσερις μέρες μετά απέσυρε την πρότασή του…

Η ανθρωπότητα χωρά σε έναν κύβο ζάχαρης

Αν αφαιρέσουμε το κενό διάστημα που υπάρχει ανάμεσα στα άτομα που συνθέτουν έναν άνθρωπο, τότε ολόκληρη η ανθρώπινη φυλή θα μπορούσε να χωρέσει σε έναν… κύβο ζάχαρης! Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος από άτομα, τα οποία κατά 99,9999999999999% είναι κενός χώρος. Αν τον αφαιρέσουμε, είμαστε πολύ μικρότεροι από ό,τι μπορούμε να φανταστούμε.

Οσο για το βάρος μας; Ο πληθυσμός των ανθρώπων σήμερα υπολογίζεται πως ζυγίζει ακριβώς όσο το σύνολο των μυρμηγκιών που βρίσκονται στη Γη! Πώς γίνεται αυτό; Υπολογίζεται πως σε κάθε άνθρωπο αντιστοιχούν 1.000.000 μυρμήγκια, οπότε έτσι κάπως βγαίνει η εξίσωση.

Οι αστείες κ έξυπνες μάσκες!

Το Κορεάτικο beauty brand Kocostar λανσάρει slice masks που αποτελούνται από 12 στρογγυλά pads, με διαφορετική φόρμουλα το κάθε ένα στοχεύοντας σε διαφορετικές ανάγκες της επιδερμίδας.

Για παράδειγμα οι φέτες καρπουζιού και οι αγγουριού είναι σχεδιασμένες για να ενυδατώσουν το δέρμα. Οι φέτες λεμονιού συμβάλλουν στο να φωτίσουν την επιδερμίδα, ενώ αυτές με ντομάτα να αποτοξινώσουν και να βελτιώσουν την ελαστικότητα.

Σε αντίθεση με τις κλασικές μάσκες, οι slice masks μπορούν να χρησιμοποιηθούν εκτός από το πρόσωπο και στο σώμα!

Σαν σήμερα…(video)

Η μεγαλύτερη μουσική ιδιοφυΐα της Ελλάδας, ο Μάνος Χατζιδάκις, γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου του 1925 στην Ξάνθη, «τη διατηρητέα κι όχι την άλλη, τη φριχτή, που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες», όπως έλεγε και ο ίδιος.
Ήταν γιος του δικηγόρου Γεωργίου Χατζιδάκι και της Αλίκη Αρβανιτίδου. Μετά τον χωρισμό των γονιών του, το 1932, ο Μάνος Χατζιδάκις με τη μητέρα του και την αδελφή του εγκαθίστανται οριστικά στην Αθήνα.

 

Στα δύσκολα χρόνια της κατοχής και της απελευθέρωσης, ο Μάνος Χατζιδάκις εργάζεται ως φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι του Πειραιά, παγοπώλης στο εργοστάσιο του Φιξ, υπάλληλος στο φωτογραφείο του Μεγαλοοικονόμου, βοηθός νοσοκόμος στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο.

Συγχρόνως αρχίζει ανώτερα θεωρητικά μαθήματα μουσικής με τον Μενέλαο Παλλάντιο, σημαντική μορφή της ελληνικής εθνικής μουσικής σχολής, και σπουδές Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες ποτέ δεν ολοκλήρωσε.

Την εποχή εκείνη γνωρίζεται με καλλιτέχνες και διανοούμενους (Γκάτσος, Σεφέρης, Ελύτης, Τσαρούχης, Σικελιανός) της γενιάς του μεσοπολέμου, οι οποίοι θα συμβάλλουν ουσιαστικά στη διαμόρφωση των προσανατολισμών και της σκέψης του. Ο Νίκος Γκάτσος, με τον οποίο γνωρίστηκε το 1943, θα παραμείνει μέχρι το τέλος της ζωής του, ο μεγάλος δάσκαλος και φίλος.

Η πρώτη του εμφάνιση στα μουσικά πράγματα της χώρας γίνεται το 1944 με τον «Τελευταίο Ασπροκόρακα» του Αλέξη Σολωμού στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν. Η γόνιμη συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης θα διαρκέσει 15 χρόνια, με μουσικές για παραστάσεις όπως: «Γυάλινος Κόσμος» (1946), «Αντιγόνη» (1947), «Ματωμένος Γάμος» (1948), «Λεωφορείον ο Πόθος» (1948), «Ο θάνατος του Εμποράκου» (1949) κ.ά.

Από το 1950 αρχίζει να γράφει μουσική για αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες. Ο Μάνος Χατζιδάκις έχει «ντύσει» μουσικά την Ορέστεια, τη Μήδεια, τις Βάκχες, τις Εκκλησιάζουσες, τη Λυσιστράτη, τον Πλούτο, τις Θεσμοφοριάζουσες, τους Βατράχους και τις Όρνιθες.

Το 1959 παρουσιάζει στο αθηναϊκό κοινό τον Μίκη Θεοδωράκη, ενορχηστρώνοντας και ηχογραφώντας ο ίδιος το έργο του «Επιτάφιος» με τη Νάνα Μούσχουρη.

Μεγάλο κεφάλαιο αποτελούν και οι μουσικές που συνέθεσε για σπουδαίες ταινίες του ελληνικού και του διεθνούς κινηματογράφου. Όπως η  «Κάλπικη Λίρα» (Γ. Τζαβέλλα 1954), τη «Στέλλα» (Μ. Κακογιάννη, 1955), το «Δράκο» (Ν. Κούνδουρου, 1956), το «America-America» (Ελ. Καζάν, 1962), «Sweet Movie» (Ντ. Μακαβέγιεφ, 1974), κ.ά.

Το 1960 κερδίζει το βραβείο Όσκαρ για το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά» από την ταινία του Ζιλ Ντασέν «Ποτέ την Κυριακή», τραγούδι το οποίο θα συμπεριληφθεί στα δέκα εμπορικότερα του 20ού αιώνα.

Ωστόσο, η μουσική του για τον ελληνικό κινηματογράφο και μια σειρά ελαφρών τραγουδιών τού χαρίζει μια «λαϊκότητα ανεπιθύμητη», την οποία δεν θα αποδεχθεί ποτέ και θα τη μάχεται μέχρι το τέλος της ζωής του.

Πνεύμα ανήσυχο, ο Μ. Χατζιδάκις χρηματοδοτεί το Διαγωνισμό Πρωτοποριακής Σύνθεσης «Μάνος Χατζιδάκις» του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Δοξιάδη. Το βραβείο απονέμεται στον Ιάννη Ξενάκη, άγνωστο τότε στο ελληνικό κοινό.

Το 1966 ο Μάνος Χατζιδάκις πηγαίνει στις ΗΠΑ, όπου ανεβάζει στο Μπρόντγουεϊ με τον Ζιλ Ντασέν και τη Μελίνα Μερκούρη τη θεατρική διασκευή του «Ποτέ την Κυριακή» με τον τίτλο «Illya Darling». Στην Αμερική θα παραμείνει μέχρι το 1972 και η μουσική του αντίληψη θα επηρεαστεί σημαντικά από την pop . Αποτέλεσμα αυτής της επίδρασης είναι ο κύκλος τραγουδιών «Reflections» με το συγκρότημα New York Rock and Roll Ensemble.

Τo 1972, τον πιο σκοτεινό χρόνο της χούντας, επιστρέφει στην Αθήνα και ιδρύει το μουσικό καφεθέατρο «Πολύτροπο», μέσα από το οποίο επιχειρεί να ανοίξει εκφραστικές διόδους στο μουσικό τέλμα της εποχής.

 

Το 1975 αρχίζει η χρυσή εποχή του «Τρίτου». Γίνεται διευθυντής του κρατικού ραδιοσταθμού «Τρίτο Πρόγραμμα» (1975-81) τον οποίο, σε συνεργασία με μια ομάδα νέων και ταλαντούχων δημιουργών, γίνεται σημείο αναφοράς.

Το 1989-93 ιδρύει την «Ορχήστρα των Χρωμάτων», για να παρουσιάσει «πρωτότυπα προγράμματα που συνήθως δεν καλύπτονται από τις συμβατικές συμφωνικές ορχήστρες», την οποία διηύθυνε μέχρι το τέλος της ζωής του. Η Ορχήστρα των Χρωμάτων με μαέστρο τον Χατζιδάκι έδωσε 20 συναυλίες και 12 ρεσιτάλ ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου με Έλληνες και ξένους σολίστ.

Στη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν διαρκώς παρών στην ελληνική δισκογραφία, με δεκάδες δίσκους που θεωρούνται πια κλασικοί: Ο Κύκλος με την Κιμωλία (1956), Παραμύθι χωρίς Όνομα (1959), Πασχαλιές μέσα απ’ τη νεκρή γη (1961), Δεκαπέντε Εσπερινοί (1964), Μυθολογία (1965), Καπετάν Μιχάλης (1966), Τα Λειτουργικά (1971), Αθανασία (1975), Τα Παράλογα (1976), Σκοτεινή Μητέρα (1985), Τα Τραγούδια της Αμαρτίας (1992) κ.ά.

Μοναδικός, ιδιοφυής και αεικίνητος, ο Μάνος Χατζιδάκις «έφυγε» από κοντά μας στις 15 Ιουνίου 1994.